de wereld van Marjo

Strijd met de muisjes

2011-11-02T16:59:00.001+01:00

Het is weer zover. De dagen worden korter en dus buiten wordt het kouder. De muizen nemen hun intrek weer in ons huis. En zolang ik ze niet zie of ruik, kan ik dat nog dulden. Maar sinds ik vorige week een half opgegeten zwarte piet van chocola en een aangevreten zakje met soep in mijn tas ontdekte is het weer strijd. Dat wonen ala, maar ze moeten niet aan mijn eten komen. De choco piet was als verrassing voor Maarten bedoeld, daar hij gek is op deze snoeperijen. Helaas voor Maarten ging dat dus niet door. Ik heb dan ook meteen de muizenval weer opgezocht. Ik ben een dierenvriendin dus het is een diervriendelijke muizenval, ze blijven leven. hmmm of ik het daar inmiddels mee eens kan zijn. Ze zijn dit jaar nog slimmer geworden en het lijkt erop of ze een spelletje met me spelen. Ik heb de overgebleven piet in de val gedaan, aan beide kanten een stuk, daar ik inmiddels weet dat de muizen die bij mij huizen gek zijn op chocolade. Wat schertst mijn verbazing, de volgende morgen was de chocolade weg en de val niet vol met muizen. Ja ja, ik weer opnieuw de val gevuld, nu met een andere chocolade, die gelukkig in de aanbieding was bij mijn supermarkt. Ja je moet ook niet het goedkoopste chocolade erin doen, daar trappen mijn muizen op stand niet in.

De verwende nesten.

Sta ik die dag aan het aanrecht het eten klaar te maken, zie ik via het gordijn, achter mijn aanrecht een paar oren en een neusje naar boven komen. Ik kijk nog eens goed, en jahoor, het is een echte muis. Nu moet het niet gekker worden. Terwijl het nog daglicht is en ik met het eten bezig ben. Ik kijk naar muis, muis kijkt naar mij en blaast de aftocht. Het is dat het beestje niet kan praten, maar ik zou zweren dat hij zei, eh ik kom later nog wel eens terug....

Nou dat deed hij/zij dan ook. Of één van zijn 20.000 broertjes, zusjes, nichtjes, neefjes, tantes enz.

Ik werp de volgende morgen een blik op de val, en wat denk je, weer de chocolade aan 1 kant eruit. Brommend een nieuw stukje erin gedaan. Wat denken ze wel. De strijd is begonnen. Maar ondertussen ben ik gewoon de chocolade leverancier voor hen. Komen ze daar even goed mee weg.

Twister die inmiddels in de gaten heeft dat er kleine grijze viervoeters in de keuken ronddwalen als de moeder er niet is, neemt iedere kans waar om de keuken in te glippen en de val te controleren. Tja lef hebben de muizen wel om in een huis met 6 katten te komen wonen. En weet je mijn buurvrouw 2 huizen verder heeft ook een kat en ook daar wonen muizen. Mijn buuv naast me heeft 2 honden, en daar is geen muis te bekennen. Moet de evaluatie van het dieren leven nu op de schop. Zijn muizen banger van honden dan van katten. Verder op in dit blog verhaal zie je dat het inderdaad mis is met het gegeven dat muizen bang zijn van katten. Of zijn muizen gewoon stoerder geworden. Zeg het maar...........ik weet het niet meer.

Maar nu dan eindelijk, gisteren was er toch nog een niet zo slim exemplaar, die chocolade wilde roven. Ik kwam thuis uit het werk en ik hoorde het kabaal in de val meteen. Er zat een schattig spitsmuisje in dat probeerde de tralies van zijn chocolade winkeltje door te bijten. Ik wilde muis gelijk duidelijk maken dat hij hier niet welkom is. Ik heb Sterre erbij gehaald. Een kat zou je toch zeggen. Een lief abesijns poesje. Tja te lief. Ze rook eens aan de val en de muis, maar stapte er toen overheen alsof het allemaal maar heel gewoon was. Oke, de muis wel wat angstig, maar niet genoeg naar mijn zin. Als muis dit aan zijn familie gaat vertellen, dan zit ik goed in de nesten. Zie je het al voor je. Muis doet zijn verhaal. En morgen moet ik hink stap springen over de kleine grijze diertjes. He joh die poezen doen ons niks, kom we gaan op chocolade jacht...... Dus ik heb Twister erbij gehaald. Tja, onze bengaal met wild bloed dat jachtig door zijn aderen stroomt. En ja hoor eindelijk had dit het gewenste resultaat. Muis die net even daarvoor nog verwoede pogingen deed om te ontsnappen, wist dat dit nu even niet het juiste moment was. De val was nu een stuk veiliger. Want Twister had wel zin in het muisje. Die is er doorgaans dan ook niet zo voorzichtig mee. Ik spoorde Twister aan om muis te vertellen wat hij voor muis allemaal in gedachten had. En dat beloofde niet veel goeds. Toen ik vond dat muis nu wel genoeg horror had meegemaakt, heb ik Twister weer naar de kamer gebracht. Ik pakte val en muis op en sprak nog even bestraffende woorden. Aan de overkant van de weg heb ik muis losgelaten en hem vriendelijk nagezwaaid. Maar wel met de woorden, ik zie je hopelijk niet meer terug.....en anders ben je voor Twister.....

Hard..........ja een beetje wel he. Maar ik, even om me heen kijken of er geen muis meekijkt, ik meen het niet echt hoor. Als er al een muis gevangen wordt door mijn lieverds, dan probeer ik die levend in handen te krijgen. Lukt niet altijd, maar ik doe mijn best.

Al meen ik het wel dat mijn huis, en vooral de keuken toch echt mijn terrein is en niet van de muizen.

Ik glimlachte daarnet zelfs even toen ik zag dat er aan 1 kant van de val alweer chocolade gepikt is. Ook weer overdag gebeurd, want vanmorgen zat het er nog in.........zucht

Tja deze plaatjes kwam ik op het internet tegen. Kijk ernaar, geloof het wat je ziet, maar het blijft raar........
Wat zal dat luipaard raar opgekeken hebben.

Expositie SAH

2011-10-16T22:09:00.000+02:00

En nu is de expositie inmiddels ook een feit. We hebben ook hier weer kei hard aan gewerkt om het er goed uit te laten zien. En gezien de hoeveelheid mensen die op de opening af kwamen was het een succes. We kunnen ook hier weer met een glimlach op terug kijken. Later zal ik wat foto's van de opening op de blog zetten.
De Stichting Archeologie Hoeksche Waard heeft zich zelf weer eens bewezen. We zijn allemaal vrijwilligers. En bijna allemaal hebben we een baan of gaan naar school. Maar het plezier om een project te laten slagen is groot. En ook de inzet is geweldig. Ik ben dan ook al weer heel wat jaartjes de secretaris van de stichting. Jammer genoeg moeten wij werken met giften en subsidies. En juist die subsidies worden ieder jaar weer gekort. We krijgen nog maar van een enkele gemeente in de Hoeksche Waard subsidie. Dat is ontzettend jammer. Want het is toch het erfgoed van de hele Hoeksche Waard waar wij ons mee bezig houden. Maar zolang het nog lukt genieten wij van dit soort projecten.
Kom vooral eens langs in het Oude Raadhuis in Oud-Beijerland om onze expositie te zien. Op de foto hierboven staan de openingstijden. Dan zit er een suppoost, ook al weer vrijwillig.

Monumentendag 2011

2011-10-16T21:59:00.000+02:00

In september hebben we met de Stichting Archeologie weer een geslaagde monumentendag gehad. We hadden veel bezoekers. Munten door de jaren heen was ons onderwerp. En we hadden 3 voorwerpen uit ons museum uitgelicht. Er een verhaal bij verteld en dit was dan ook tevens een verwijzing naar de komende expositie in oktober.

We kunnen terug kijken op een lange, maar mooie monumentendag. We hebben er het nodige werk aan gehad.

Vooral de munten die ik allemaal heb gefotografeerd en voor en achterkant op 1 foto heb afgebeeld met een zwarte achtergrond. Het zag er dan ook erg fraai uit en we kregen daar veel complimenten over.

We waren met ons zessen aanwezig en hebben ons goed geamuseerd.

IJsbeertje Vicks

2011-10-16T21:40:00.000+02:00

Ik moet bekennen dat dit de eerste keer is dat ik ijsbeertje Vicks in levende lijve zag. Dus het werd eens tijd om kennis te maken. Maarten en ik hebben deze dag lekker voor ons zelf gepland en zijn naar Blijdorp gegaan. Lekker saampjes foto's maken en genieten van elkaars gezelschap. Dat zit er met onze drukke werkzaamheden bijna niet in. Vandaag was het zo'n dag.

We zijn er eens goed voor gaan zitten om Vicks te zien ravotten in het water. Hij was zeer in zijn sas met zijn nieuwe spelletje. Hij zwom heel snel op de kijkende kinderen af om daar een schijn aanval op te doen en dan weer omhoog om een hap lucht te halen. Het leverde fraaie platen op. Vicks is dan wel niet meer zo klein, maar speels is hij zeker.

Papa beer vindt het allemaal wel goed. Hij heeft een luie dag gepland. Eindeloos relaxed, plat op zijn buik bekeek hij de wereld om zich heen.

En Vicks...........die zag er aan het einde van de dag niet meer zo wit uit. Misschien was hij liever een bruine beer geweest. Maar hij was wel moe geworden van zijn waterpret.

Dagje Blijdorp deel 2

2011-10-16T21:28:00.000+02:00

Maar we hebben niet alleen Vicks gezien hoor. Hier een kleine selectie van de andere foto modellen voor vandaag. De hyena's hebben duidelijk een mooier en groter verblijf gekregen. En met resultaat een moeder met jong. Wat zijn ze dan vertederend he. Hyena's zijn dan ook erg goede moeders. Dat heb ik destijds in Kenya ook van dichtbij mee mogen maken.

Bij de wolven was het niet allemaal in orde. Er braken af en toe wat kleine gevechten uit. En ik weet wel dat ik met het exemplaar hieronder geen ruzie wil maken. Hij/zij laat duidelijk weten hoe de zaken er voor staan.

Ook Bokito had ik al een hele tijd niet gezien. Het is een prachtige zilverrug, die veel kracht uitstraalt.

Fotoworkshop Millingerwaard 2011

2011-10-16T20:56:00.002+02:00

In september zijn we weer naar de Millingerwaard gegaan om daar deel te nemen aan de fotoworkshop. Na de nodige uitleg, gaan we op zoek naar de paarden en de galloway runderen. Ik had al gelijk 2 heel nieuwsgierige bezoekers. De paarden lieten zich heel gewillig fotograferen. Soms was er wat onenigheid tussen de verschillende hengsten en dan was het even oppassen geblazen. Maar zolang je je aan hun regels houdt en op gepaste afstand de vechtpartijen gadeslaat of fotografeert is er niets aan de hand. De nieuwsgierigste dieren komen vanzelf wat dichterbij om kennis met je te maken. Toch blijf je steeds oplettend. Het zijn nog steeds wilde dieren. Ook al zijn ze tegenwoordig wel aan die tweevoeters met camera's gewend geraakt. Het is een flinke kudde die heel rustig al etend zich verplaatst en wij verplaatsen ons aan de zij lijn met ze mee, zonder ze lastig te vallen.

De Galloway runderen liggen lekker te herkauwen iets verderop. Met hun donkere uiterlijk dwingen ze al vanzelf respect af. Ook al dragen deze wilde runderen geen horens, zoals de Heck runderen en Schotse Hooglanders. Ze zijn maar wat imposant.

Het weer is prima, ook al was het land nog vrij drassig en nat. Maar we hebben het naar ons zin. Na een heerlijke lunch gaan we weer op pad maar nu om macro opnames te maken.

Het was een mooie dag om te fotograferen, droog met iets bewolking, beter kon het niet.

Fotoworkshop Rhoon

2011-09-06T16:37:00.000+02:00

Eindelijk kon ik weer eens mee met een fotoworkshop. Ik heb dat erg gemist, terwijl ik met mijn gebroken voet zat. Maar nu was het weer zo ver. Het weer zou veel belovend zijn. Ware het niet dat er niks zo veranderlijk is als het weer. Het begon tijdens de theorie les dan ook flink te regenen. Gelukkig was ik op alles voorbereid. De regencape werd dan ook omgedaan.

En met vochtige lenzen en fotocamera ging ik op zoek naar de mooie dingen die de natuur zou prijs geven. Het was even wennen weer. Maar ik bleef lachen.

En na alle instellingen te hebben nagelopen ben ik op zoek gegaan naar de plaatjes die mij konden bekoren.

De vele druppels op de bladeren gaven net dat beetje extra's aan de foto.

Maar soms mocht het wel wat droger worden.

De vuur rode bessen gaven het geheel weer wat fleurigs.

Ook de middag bracht veel regen. Van de grienden verhuisden we naar het bos achter het Kasteel van Rhoon. Ach, nat was ik toch al, dus al snel was ik op mijn buik te vinden tussen de lage plantjes.

Deze slak die lekker aan het peuzelen was van een vroege paddestoel was een bonus. Niet alleen het maken van de foto was een kwestie van geduld, maar het was ook een genot om naar de etende slak te kijken. Het beestje reageerde niet eens op mijn aanwezigheid.

Mede dankzij de regen zijn er door iedereen heel mooie platen gemaakt.

Een volgende workshop mag echt wel weer droger zijn, maar dit was ook prachtig. En mijn dag kon niet meer stuk. Ik heb genoten van deze dag fotograferen.

Hoe het verder ging

2011-06-28T20:29:00.000+02:00

Tja ik ben er weer eens op de blog. Ik ben inmiddels uit het gips. Het is nu 9 weken geleden dat ik die onfortuinlijke misstap deed. Maar ik ben nu al 4 weken uit het gips. 2 weken eerder dan eigenlijk de bedoeling was. Ik ga even terug in de tijd en ga naar het begin van de 4e week dat ik in het gips zat. Ik had al gemerkt dat mijn voet en been vaak koud waren. Dit voelde niet goed en ik wikkelde mijn been dan ook meerdere malen per dag in een fleece deken. Dit hielp enigzins. Ook zag ik dat mijn tenen wel heel snel blauw waren als ik de voet naar beneden had. En ik mocht deze week gaan lopen. Hier had ik erg naar uit gekeken, maar o wat een drama was dat. Dit koste me nog meer energie dan met twee krukken en hinken. Toch hield ik braaf vol. Dapper stapte ik rond, maar o wat een pijn. Dit was niet mijn verwachting. Ik had weer eens te hoge verwachtingen gehad. En al na een paar dagen kwam de kramp. Heel mijn kuitspier krampte. En niet zo'n klein beetje ook. Hoort erbij dacht ik nog. Maar het werd erger en erger. Eerst nam het af als ik mijn been omhoog legde, maar daarna ging het niet meer weg. Ook in de nachten wist ik niet meer hoe ik het had. Dit deed nog erger pijn. En ik kon er ook niet bij om de spier te masseren. Ook de pijnstillers zorgden niet voor verlichting. Tot ik op een morgen naar het ziekenhuis belde en om raad vroeg. Na mijn verhaal te hebben gedaan, moest ik maar zo snel mogelijk langs komen, want het een en ander werd niet vertrouwd. Ik mijn zusje opgetrommeld, die gelukkig kon komen en naar het ziekenhuis gereden. Voor het eerst in het nieuwe ziekenhuis. Dat was al een belevenis op zich. Bij de parkeergarage bleken de rolstoelen op, dus was het treintje de andere optie. Maar kom daar maar eens in met een gipsbeen. Toch gelukt. De bestuurder van het treintje moet voor zijn verjaardag maar een bel of toeter vragen, want nu riep hij steeds toet toet. Het treintje rijdt namelijk over de stoep. Het uitstappen ging niet minder soepel dan het instappen. Hoe verzin je het ook dat een parkeergarage op een goede 10 minuten lopen van de hoofdingang is. Echt bij nagedacht met het bouwen van een nieuw ziekenhuis. Maar goed na enig zoeken kwamen we aan bij de gipskamer. Minou was er ook en haalde mijn gips eraf. De voet was flink blauw. Maar mijn been had een erg rare kleur. Grauw grijs. Het eerste wat ik deed was de kuit masseren.

De chirurg kwam erbij en besloot dat het gips er niet meer omheen ging. Ik werd weer veroordeeld tot 2 weken op de bank en hinken. Ik mocht de voet niet belasten en er niet meer op staan. Nu voelde ik me heel kwetsbaar. Natuurlijk was ik blij dat ik de kramp kon weg masseren, maar ik ging wel weer 2 weken achteruit. Ik mocht wel mijn voet voorzichtig gaan bewegen. De stijfheid kon ik hier mee wel verminderen. In de middag werd er nog een spalk aangemeten. Die kon ik dan omdoen zodat de voet toch nog een beetje beschermd zou zijn. Het werd dus een lang dagje ziekenhuis. Maarten kwam ook nog 2x langs. We hebben wel lekker gegeten in het ziekenhuis en de winkeltjes bekeken. Maar ik was doodmoe toen ik thuis kwam.

Dus werd de bank weer mijn beste vriend voor de komende weken.

Ik kreeg nog een tip uit het ziekenhuis mee. Want de kramp ging niet weg. Ik moest calcium in zink tabletten gaan innemen. Dat zou de kramp verminderen. En waarachtig na een goede week was de kramp zo goed als weg. Dit maakte het leed weer wat zachter. Wel kleurde de voet steeds flink blauw. Toch geen dystrofie, schoot het door mijn gedachten.

En eindelijk waren de twee weken voorbij. Mijn knieen en armen, mijn nek en schouders hadden weer een flinke opdonder gehad. Maar ik heb braaf mijn best gedaan en totale rust gehouden. Ik moest er niet aan denken dat de chirurg me nog meer weken op de bank zou laten zitten. Was als er een is die het zat is, dan ben ik het wel.

En de chirurg was tevreden. Ik werd naar huis gestuurd met de woorden, ga maar proberen te lopen. Het gaat flink pijn doen, het wordt blauw en rood en dik. Het is allemaal uitgekomen. Maar ik heb alweer goed mijn best gedaan. Ik liep misselijk van de pijn tussen mijn krukken te waggelen. Ik kan best wat hebben maar wat deed dit pijn. En wat gaat het herstel langzaam. Ik heb het allemaal van te voren van de chirurg gehoord, maar ik dacht dat ik het wel even zou doen. Vergeet het maar. Ik kan me inmiddels in huis aardig redden, als ik maar rust tussendoor neem. Maar kom me zelf meerdere keren per dag tegen. En dat ik ook zo afhankelijk ben van iedereen. Ik kom nergens zonder dat er iemand voor mij kan rijden. Want auto rijden is er nog niet bij natuurlijk. En daar baal ik van. Ik moet van te voren boodschappenlijstjes maken, zodat iemand met een auto dit kan halen. Ik moet verjaardagen van familie afzeggen en met vaderdag kon ik niet weg. Al die mooie dagen die ik misschien anders weg zou gaan Want als Maarten moet werken dan zit ik aan huis vast. Ik weet het ik zit te klagen. En het gaat weer over. Ik ga het straks allemaal wel weer inhalen. Ik krijg niet van iedereen begrip hoor, dat ik niet mobiel ben. Maar daar laat ik me maar niet over uit. Dan word ik flink boos en dat wil ik helemaal niet. Ik vind het al erg genoeg, niet goed uit de voeten te kunnen. Soms lijkt het wel of die mensen denken dat ik expres mijn voet heb gebroken. Nou ik kan je dit zeggen, als ik de tijd kon terug draaien, had ik die bewuste avond vroeg naar bed gegaan. Want ik zat hier nou niet bepaald op te wachten.

Klaar nu met klagen en boos doen. Ik weet zelf hoe het met me gaat en hoe ik me voel. En ik ben blij met iedere vooruitgang die ik boek. Want dat betekend weer een stapje dichter bij de algehele genezing. Nog een weekje voordat ik weer naar de chirurg terug moet. Hopelijk is hij dan net zo tevreden als ik.

Kleine stoere Koningin

2011-05-27T12:19:00.000+02:00

Het is alweer even geleden dat het Koninginnedag was. Bijna een maand. Maar behalve de verjaardag van Koningin Beatrix die die dag werd gevierd, had er een kleine Koningin ook haar eigen show. Eerst keken we naar de luid toeterende, langsrijdende vrachtwagens. Dat was heel even erg eng, maar ze was snel aan het lawaai gewend. Kiki en ik hadden allebei onze eigen kar om in te zitten en te zwaaien naar alle mensen.

Ze was toen bijna 1 jaar oud. En wat een stoere Koningin, zoals ze zat te kijken naar haar onderdanen die langsreden.

Maar wat bleek, ze had zelf ook haar rijbewijs al. Hihihi. Wat zat ze daar stoer in haar vrachtwagen. Wel even geleend van de zoon van boer Jan. Een echte stoere Koningin. Als buurtjes hadden we er veel plezier van. En ze zat daar in het stuur of ze dat altijd al deed. Niks niet eng, maar er gewoon voor gaan.

We vonden het toch veiliger als ze voorlopig nog maar even in haar eigen karretje uit rijden zou gaan. Maar ze stal wel even de show met haar optreden. De Kleine Stoere Koningin.

Hoe een mooie Paasdag eindigde

2011-05-15T16:54:00.010+02:00

Het was een prachtige 1e Paasdag. We zaten lekker buiten te genieten onder ons terras. Lekker eten, later het kacheltje aan en in de avond alle kaarsjes aan gedaan. Het hele weekend was het al prachtig weer. Maarten ging die avond met frisse tegenzin naar zijn werk. En ik besloot nog een poosje te gaan genieten van het mooie zwoele weer. Ik liep naar boven en haalde iets te drinken en te knabbelen. Heerlijk weer die lange avonden buiten. Ik had er echt zin in. Net nog een houtblok in de kachel gelegd en nu weer de trap af naar beneden.

Helaas vergat ik het laatste treetje van de trap te nemen.........

Mijn enkel zwikte eerst naar links en toen naar rechts. Auw dat deed zeer. Ik liet me gelijk op de trap neerzakken en snakte naar adem van de pijn. Ik was er zelfs misselijk van. Mijn glas zat nog halfvol en dat dronk ik leeg en hield het glas tegen mijn pijnlijke linker enkel. En daar zat ik dan, bij te komen van de pijn. Die wilde niet zakken en ik voelde dat mijn enkel ook opzwol. Hmmm, ws miijn enkelbanden goed verrekt. Daar ik altijd een telefoon bij me heb, belde ik Maarten op. Hij vroeg of hij terug moest komen. Maar ik zei nee, ik bleef gewoon even zitten tot de pijn minder werd. Moest hem beloven dat ik hem constant op de hoogte zou houden van mijn doen en laten. Wel handig als hij mij de volgende ochtend moest gaan zoeken...

Al strompelend en huilend van de pijn ben ik na 20 minuten naar het terras gegaan. De kaarsjes moesten nog uit en de kachel uitbranden. Daar weer een half uurtje gezeten. En toen binnen zien te komen. Dat ging ook niet makkelijk. Maar eenmaal binnen moest ik boven de lichten nog uitdoen en de poezen nog te eten geven. Het lopen ging niet meer zo makkelijk. En ik had ondoenlijk veel pijn.

Belde ook maar gelijk mijn werk. Dit zou de volgende avond niets worden. Ik sliep die nacht erg slecht ondanks koelen en hoogleggen van de enkel. Ook de nodige pijnstillers hielpen niet direct.

Maarten regelde die nacht een paar krukken, zodat ik me beter kon verplaatsen, ook zwachtelde hij de gezwollen enkel in. Wat een vervelend einde van zo'n mooie dag. Wat een sukkel ben ik, dacht ik wel honderd maal per dag.

En zo strompelde ik de volgende dagen door het huis. Die krukken stonden me al gauw tegen, erg lastig, je kon niets meenemen met twee handen vol.

De pijn werd ook niet minder en de voet vertoonde het eerste blauw. Ik begon het te wantrouwen. Ook mede door wat vrienden tegen me zeiden. Dus ben ik donderdags met Linda naar het ziekenhuis gegaan voor een foto van de voet.

We kozen voor het Clara ziekenhuis. Al snel na het maken van de foto kregen we te horen dat het gebroken was. Dit had ik niet verwacht en het viel dan ook echt tegen. Helaas liep de poli chirurgie daar zo veel uit dat wanneer ik aan de beurt zou zijn de gipskamer dicht zou zijn. Of we weer in de auto wilden stappen en naar het Zuider ziekenhuis wilden rijden. Naar de SEH. Dus wij weer in de auto en op weg naar het 2e ziekenhuis. Kon zo nog wel even afscheid nemen van beide ziekenhuizen, daar beide ziekenhuizen gefuseerd zijn en op een nieuwe locatie verder gaan. Op de SEH kregen we de foto te zien en kon er eerst niet veel van maken. Er kwamen een co-assistent en arts naar mijn enkel kijken. Helaas vertrouwde de arts het niet helemaal. En ik moest nog een foto laten maken. En toen na een hele tijd wachten en veel overleg met de artsen aldaar, kreeg ik te horen dat ik ws ook nog geopereerd moest gaan worden. Ik kreeg een afspraak voor de volgende week voor een ct-scan en een bezoek aan de chirurg, een dag erna.

Nu kreeg ik gips, Linda blij, want zij mocht de kleur kiezen. Dus dat werd roze rood. Stond mooi bij mijn nagellak.....

Helemaal ontdaan vertrokken we om 18.30 uur uit het ziekenhuis. Roland en Delano hadden een heerlijk drie gangen diner voor ons gemaakt. Ik was het gips al binnen een half uur zat, kon mijn voet niet meer bewegen, wat natuurlijk ook de bedoeling was. We moesten ook nog een receptje ophalen voor de anti trombose prikken. Hm ik kon mijn geluk niet op.

Delano wachtte ons op met strik en theedoek over zijn arm. Hij had ook zelfgemaakte 'wijn' uit een echte wijnfles.Ik vond het allemaal zo lief.

Ik ging die avond met Maarten mee naar huis en ondervond dat je met zo'n blok aan je been best veel ongemak tegen komt.

Maar je probeert overal trucjes uit te halen om het jezelf zo makkelijk mogelijk te maken. Met de geleende douchestoel, rolstoel en douche hoes, was het al een beetje makkelijker. Een tas aan je kruk om alles mee te kunnen nemen. Eten uit een tupperdoosje, koelbox naast de bank met alles voor een dagdeel erin.

Helaas kan ik niet bij mijn computer komen. De trap is te stijl en te smal. En ik mag niet op het gips lopen. Dus daar gaat alvast een tijdsverdrijf in rook op.

Maar ik kwam er al gauw achter dat alles erg vermoeiend is en veel tijd kost. Dus blijft het bij boekjes lezen, spelletjes spelen en tv kijken en vooral veel slapen. De voet moet omhoog, dus zijn er overal kussens waar ik mijn been op kan leggen. Over de trap naar de slaapkamer ga ik het maar helemaal niet hebben. Dat is een behoorlijke onderneming. Dus die neem ik zo min mogelijk. En dan al het werk wat gedaan moet worden in huis. Dus ook voor Maarten is dit geen ideale situatie. Hij heeft het zo druk met 3 banen en een verzorg pony. Maar ook heb ik heel veel hulp van de buurtjes, mijn zusje en vrienden.

De foto hierboven laat zien hoe opgelucht ik ben na het gesprek met de chirurg. Ik hoef niet geopereerd te worden. Wel heb ik meerdere botbreuken in de voetwortelbeentjes en in 1 zelfs 2 breukjes. En ik moet wel blijven prikken. En nog een paar weken in het gips. Ik kreeg nu wel nieuw, lichter gips. De zwelling is zo goed als weg, nog een beetje blauw en heel gevoelig.

Deze foto van de scan laat een breuk zien in het wortelvoet beentje. Helemaal bovenin. De scan was veel duidelijker dan de rontgen foto's.

De voetwortelbeentjes zijn 3 tot 7. Hieronder is het mooi aangegeven.

Het was heerlijk om even uit het gips te zijn. Even lekker wassen, maar helaas moest de voet en onderbeen weer heel snel ingepakt worden. Ik koos maar weer voor rood, was er inmiddels erg aan gewend, aan het kleurtje. Minou deed er erg haar best op. En waar is waar, hoe rot het ook is, het gips ziet er keurig uit.

Helaas zijn er wel een heleboel dingen die ik voorlopig even niet kan doen. Zoals meegaan op de fotoworkshops en wandelen met de hondjes uit het asiel. Maar ik doe mijn best om me rustig te houden en het snel te laten genezen. Dan kan ik gauw weer met de lieverds gaan wandelen. En mijn fotowerk weer oppakken.

Stil zitten is niet mijn ding, maar zal er de komende weken toch aan toe moeten geven. Op tijd de pijnstillers in nemen en de dingen laten gebeuren zoals ze zijn.

De revalidatie tijd is niet gering, maar ook daar slaan we ons vast wel doorheen.

Ik hou jullie wel op de hoogte.

Smart Roadster ........ hij is te koop!!!!!

2011-03-28T17:48:00.008+02:00

Hij is te koop....... onze trouwe Smart waar Maarten en ik nu bijna vijf en een half jaar (120.000 km) mee rijden gaat eruit. Niet dat hij hem zat is, nee hoor! Het is een praktisch besluit....
Bij sommige foto-opdrachten moet er soms heel wat materiaal mee en dat gaat niet in de Smart. Of een projectiescherm bij een fotoworkshop.....ook dat past eigenlijk niet.
In mijn vorige blog heb je al gezien dat we op zoek zijn gegaan naar meer ruimte.
Nu de spotlights op onze trouwe Smart...... want afgelopen week heb ik voor Maarten een paar foto's gemaakt van 'zijn' Smartje.....

Onze Smart Roadster heeft 45 kW. Ongeveer 65 Pk die wordt opgebracht door een driecilinder motor van 698 cc. Dat betekend heel erg zuinig rijden met een gemiddeld verbruik van 1:18. Maar tijdens rustig cruisen of met constante snelheid op de rijksweg met gebruik van de cruisecontrol is een verbruik van zeker 1:20 mogelijk.
De power komt door ondersteuning van een turbo die de auto zijn pittige karakter geeft.

Omdat dit een van de laatste Roadsters was, werd de auto aangekleed met een Brabus pakket dat bestaat uit een speciale Brabus versnellingspook en handremhandvat alsmede verschillende carbonaccenten zoals rond de klokken en op de buitenspiegels.
Verder zitten er 17 inch aluminium Brabus-velgen onder op extra brede en lage banden.
Voor is dat 205/40 ZR 17 en achter 225/35 ZR 17.
Uiteraard is de Roadster voorzien van twee airbags.
(meer pasten er niet in :-)

De Smart is voorzien van twee extra klokken voor temperatuur en turbodruk. Er zit een autoradio met CD speler in van het merk Becker.
Hij is voorzien van mistlampen, goedgekeurde LED dagrijverlichting van Philips en in de dimlicht-units zit Xenonverlichting.

De Smart is altijd in onderhoud geweest bij de Smart-dealer in Capelle aan den IJssel en daarna bij Mercedes Auto Wust in Oud-Beijerland. Alle onderhoudsbeurten zijn altijd netjes en op tijd uitgevoerd en er hebben zich in vijf jaar geen bijzonderheden voorgedaan.

Maarten zal hem, net als ik, wel vreselijk gaan missen, want het is een heerlijke auto waarmee het goed rijden is. Zeker als het lekkere weer zich aandient en de temperatuur boven de 16 graden komt gaat bij Maarten 'het dak er af!' .... van de Smart wel te verstaan......

De twee hard kunststof dakplaten gaan dan achterin (op het motorgedeelte) in twee beugels waar ze veilig opgeborgen liggen. Veel last van wind in je nek heb je niet want de achterruit zorgt voor een windvang waardoor je al vrij snel open kunt rijden.
Voor in de auto is nog een kleine bergruimte waar net een kratje in kan.

Heb je interesse in onze Smart, mail dan even naar m.voorde@upcmail.nl
of bel naar 0653-186829.
Misschien rij jij dan binnenkort de zon tegemoet........

Jazz

2011-03-16T15:58:00.013+01:00

Van de week zijn Maarten en ik wezen kijken naar een nieuwe auto. En Maarten had al een aantal voorkeuren. We besloten de Honda dealer te bezoeken, want daar staan de Jazz en de Insight. Beide Hybride auto's. Maarten ging stiekem met het idee weg dat het de Insight zou gaan worden. Dit vooral om de mooie ijsblauw/witte kleur. En inderdaad de auto en kleur spraken ook mij wel aan. De auto moet in ieder geval een witte worden. En we gaan een proefrit met beide maken.

Eerst gaan we met de Jazz op stap. En de auto voelde gelijk goed bij mij. Maar het wordt niet mijn auto maar die van Maarten. Dus ik hou nog even mijn mond, bovendien moeten we nog met de Insight gaan rijden.

Ik vond ook vooral het glazen dak mooi. En het dashboard.

De ruimte is ook heel praktisch, wat nodig is voor alle spullen die Maarten mee moet nemen, waneer hij een opdracht heeft.

Ook ik rij er een klein stukje in en dat voelt goed. Hij past als een jas. Ik vind het model erg mooi. En op de parkeer plaats bij de dealer stond er één in het appeltjes groen, dat zou mijn kleur zijn, maar Maarten denkt er niet over. Wit gaat ie worden.

Ik zal het open rijden in de Smart wel gaan missen. Maar zo'n glazen dak is ook prettig. Het geeft een hoop ruimte en daar ga ik voor. En Maarten heeft meer ruimte nodig. En ik kan haast niet meer instappen in de Smart. Mijn knieën zijn zo soepel niet meer.

Daarna zijn we op pad gegaan met de Insight. Al met het instappen dacht ik, nee dit is hem niet. Hij rijdt prima, daar ligt het niet aan. Maar ik heb al gelijk een aversie tegen de achterruit. De 'balk' die daar doorheen loopt, belemmert mijn uitzicht naar achteren. Verder had ik eigenlijk niet zoveel met de auto. Voor mij was het hem niet.

En ook wanneer we de ruimte achterin verkennen, nee weer niet. Maarten zit op de achterbank met zijn hoofd tegen het dak. De auto is lager en heeft dus minder laadvermogen, ook al lijkt de kofferbak wel erg groot.

En wat bleek, Maarten dacht er net zo over. Hij wilde nog 1x met de Jazz op stap om het zeker te weten. De Insight van de buitenkant een prachtige auto, met die mooie ijsblauw/witte kleur, maar het is het niet voor ons.

En het gaat hem worden,de Jazz.

De dealer moet nu zijn best gaan doen om een witte Jazz te bemachtigen. Dat zal niet gemakkelijk zijn, daar die niet direct is besteld. De boot is al onderweg vanuit Japan, dus zal hij veel werk moeten verrichten om er één te vinden. Hij liet ons nog stalen zien van 2 verschillende grijze en een blauwe, maar daar werden we niet warm van. Een witte en anders niet.

Tja en dit beeld zal straks geschiedenis zijn. Jammer, we hebben er veel plezier aan beleefd. Heerlijk was het bij de eerste zonnenstralen het dak open te doen. Genieten van alles om je heen. De zon op je gezicht, de vogels horen fluiten en het gras horen ruisen.

Maar hij is nu TE KOOP. Dit is echt zo'n wagentje waar ik het moeilijk mee heb om afscheid van te nemen. Ik hoop dan ook dat de volgende eigenaar er heel veel plezier aan gaat beleven. Ik weet het wel zeker.

Weet je iemand, of denk je er zelf over om een Smart Roadster aan te schaffen, laat het dan even weten.

Binnenkort meer foto's van de Roadster op mijn blog.

Een beetje in Lapland

2011-03-16T13:30:00.014+01:00

Ik heb de afgelopen 2 weken vakantie gehad. En ik heb die vakantie benut om eindelijk mijn album van Lapland van vorig jaar te maken. En jazeker, het is bijna af. Maarten was in Lapland, dus ik had lekker de hele week om eraan te werken.

Zaten we allebei in Lapland. Want alle herinneringen aan deze week van vorig jaar kwamen weer boven. Wat een avontuur hebben we toen beleefd.

Vandaag las ik in de krant dat de spoorlijn in Zweden niet veilig is voor rendieren. In de eerste 2 maanden van dit jaar zijn er al vierhonderd doodgereden. Vooral in het stuk tussen Kiruna en de Noorse grens. Maarten vertelde al dat er zo weinig rendieren liepen. Dat snap ik nu dus ook.

Gelukkig heb ik verleden jaar er nog veel zien lopen.

En natuurlijk de hondenslee tocht. Die was om niet te vergeten. Wat was het weer slecht. Maar wat heb ik genoten. De honden van Morgan zijn ook zo verschrikkelijk lief. Fox mijn slede hond en lievelingetje, is niet meer bij Morgan, maar elders waar ze beter in de groep past. En ze is zwanger. Maarten heeft een andere tocht gereden dit keer, en heeft Morgan gevraagd of we dit traject volgend jaar weer kunnen rijden.

Eigenlijk het enige wat tegenzat was het Noorderlicht spotten. Maar daarvoor ga ik volgend jaar weer terug.

Maar ik heb die week het ook druk gehad met de Lapland gangers. Ik stond iedere dag vroeg op om het weerbericht voor de gebieden door te geven, waar zij naar toe wilden. Ik bekeek het actuele weer op de webcams. En ik gaf door wanneer ze de toren op moesten voor het Noorderlicht.

Sloeg plaatjes op van de webcams van het Ice Hotel, Björkliden en het Aurora Sky Station. En daarom was ik vorige week ook een beetje in Lapland. Er zaten wat kilometers tussen, maar alles draaide vorige week om Lapland.

Wel wat jammer is dat de griep ook op bezoek kwam en nog steeds niet helemaal weg is. Die had ik niet uitgenodigd, maar ja, die vraagt niet om een uitnodiging, die komt gewoon. Helaas was Maarten al voor Lapland ziek, en was dit tijdens die week nog steeds.
Maar wat heeft hij weer een hoop meegemaakt. En met wat een prachtige foto's kwam hij terug. En verhalen........

De dinsdag zijn ze naar het Ice Hotel geweest nabij Kiruna in Jukkasjärvi. En daar kon ik ze spotten op de webcam. Erg leuk. ze bleven even een paar minuten staan zodat ik de plaatjes kon opslaan.

De eerste dagen was er geen Noorderlicht te zien. Helaas was het weer erg bewolkt en het sneeuwde veel. Maar vanaf de donderdag werd dat wel anders. Ik zat al iedere dag vanaf 18.00 uur aan de computer gekluisterd om de links te controleren die het Noorderlicht lieten zien. En die donderdag begon het. Ik was er helemaal zenuwachtig van. Ik belde naar Zweden om het door te geven en zij hadden het inmiddels ook gezien. Het was zo prachtig. En ik was ook blij dat ze het nu kregen. Want de nacht ervoor toen ze rond 23.30 naar binnen waren gegaan is het om ongeveer 1.00 uur begonnen. Ik baalde daar heel erg van. Maar ze moesten de donderdag met de hondenslee op pad dus uitgerust zijn. Ik durfde ze niet meer te bellen, dat ze wakker moesten worden.

Maar die donderdag was alleen maar een voorproefje van wat er komen zou. De vrijdag dat ze op de toren waren werd het alleen maar mooier. Ze zijn nadat ze weer in het dal waren richting het meer gereden en hebben daar tot een uur of drie gestaan.

Ik had alleen de webcam, maar wat een fantastische platen zag ik daar om de 5 minuten langs komen. Ik hoop het zo graag volgend jaar ook zo te zien. Dit is een droom en ik ben zo blij dat ze het zien. Het weer kun je niet voorspellen, maar de hoop was groot om het Noorderlicht te zien.

En weer kon ik Maarten daar zien op de cam. Het lijkt wel of het Noorderlicht uit zijn capuchon komt.

Hier staan Maarten en Sander op de toren van het Aurora Sky Station.

Dit was één van de mooiste beelden die op de webcam voorbij kwam.

De reis is weer voorbij en mijn album bijna af.

Ik was een beetje in Lapland....

Kitten Noren middag

2011-02-16T20:45:00.030+01:00

12 februari was er weer een kitten middag, georganiseerd door De Noorman.

Dat is een vereniging voor de Noorse Boskat.

Iedereen kon daar zijn of haar kitten laten keuren door een keurmeester en er waren bekers en prijzen te winnen. Ook waren er een paar veteranen poezen aanwezig. Die op hun beurt weer konden meedingen naar prijzen in de veteranen klasse. Veteraan ben je als kater/poes als je 7 jaar en ouder bent.

Eerst gaan alle katten langs de dierenarts. Die onderzoekt de katten op van alles. En niet elk kitten was hier van gediend. Maar de dierenarts was lief en geduldig en zo kwamen alle Noren aan de beurt. Ook het inentingen boekje werd bekeken.

Sommige Noren voelden zich goed op hun gemak, bij hun eigenaars in de armen of op schoot. Het was dan ook allemaal heel gemoedelijk. En de baasjes stelden hun lieverds dan ook gerust. Het is ook wat, zoveel verschillende Noren bij elkaar. Ik was ook flink onder de indruk van de aanwezige witte Noren. Ik had ze nog nooit gezien op een show. Gelukkig hadden alle Noren al een baasje dus kon ik niet in de verleiding komen.

Na het onderzoek door de dierenarts, werden de Noren bij de keurmeesters geroepen. En daar werden ze door kennersogen bekeken en werd er een keurrapport opgemaakt. De baasjes zenuwachtig, de meeste katten nieuwsgierig of humeurig.

Hieronder het oudste poesje van deze dag. Voor mij had ze een heel hoog Misthy gehalte. Voor de niet bekenden, dat was 1 van onze eerdere katten, ook rood, maar een Somali. Ze is 16 jaar geworden. En ik mis haar nog steeds.

Maar goed, ik denk ook dat dit ouwetje de rustigste kat van deze dag was. Ze heeft de hele lange middag bovenop haar bench in een mandje liggen slapen. Ze deed geen eens een poging de wereld om haar heen te verkennen. Ik geloof niet dat 1 van mijn katten dat zou kunnen. Ze zijn dan nog wel niet zo oud, maar toch. De keurmeester was best onder de indruk van haar. Ze zat ook nog zo goed in haar vacht.

Ook Anni-Frid, een kitten van onze vrienden was er. Ze is schitterend, in mijn ogen. Ze is bijna een jaar oud. En wat een vacht. Tijdens de autorit gedroeg ze zich voorbeeldig. Maar eenmaal op de show, had ze er allemaal geen zin meer in. Ze was stik chagerijnig. Maar ze bleek wel het mooiste voorhoofd te hebben van alle katten daar aanwezig. En volgens haar baasje ook de scherpste tandjes..... Maar Mejuffer Anni-Frid taalt niet naar een carriere in de showbusiness. Eenmaal weer thuis was er niks meer aan de hand en was ze haar lieve zelf weer.

Ik vind haar een knap katje, maar wie ben ik!

Oordeel zelf maar.

Ook de broer van Anni-Frid was er, Benny. Wat een super Noor is dat ook. En een prachtige kraag. Hij was een stuk rustiger. Liet het allemaal maar langs hem heen gaan. Zolang hij maar af en toe een lekker hapje kreeg vond hij het wel best, een echte Noor dus.

Een ding was zeker. Alle baasje waren gek op hun dieren. Ze kregen dan ook de nodige aandacht en knuffels.

Boven en onder 2 zilver Noren. Dat wil zeggen zwart/zilver gemarmerd en zwart/zilver gestreept. Ook dat is een prachtige kleur. Een leuk setje voor de volgende keer.........Wit en zilver. Ehhhhhhhh, niks tegen Maarten vertellen hoor. We zitten voorlopig gewoon vol.

En aan het einde van de middag, de prijsuitreiking. In iedere categorie was er een beker te winnen. Ik heb me beperkt tot 2 prijsuitreikingen.

Hieronder, gelukkig vielen er ook rooien in de prijzen, daar heb ik toch een zwak voor, de poes die Best of Best is geworden. Eerst was ze al de mooiste van haar categorie, maar ze bleek ook nog eens het mooiste kitten van de dag te zijn. Het leek er wel op of dat ze dat zelf ook besefte. Ze keurde zelf haar gekregen beker. Zo van; dat heb ik toch maar even voor elkaar gekregen.

Ze ging dus met 2 bekers en een hoop voer naar huis terug. En krijgt ook nog eens haar foto op de voorpagina van het Noorderlicht.

Maar iedereen kon ook stemmen op een publiekslieveling. En dat bleek de kleine Arvid. Hij is blind, dit manneke. En dat riep ontroering op. Hij liep aan zijn tuigje met zijn bazinnetje mee. Hij heeft een heel goed gehoor. En was daardoor heel alert. Hij is trouwens de achterkleinzoon van het oudste poesje op de show.

Het was weer een super gezellige dag.

De winter is begonnen

2010-12-26T16:39:00.011+01:00

Brrr, het is koud. En de winter is nu echt begonnen. Ik ben nog helemaal niet met mijn fototoestel op pad geweest om te gaan fotograferen. Geen tijd gehad. Maar de eerste sneeuw die viel was best mooi. De wereld in wit omgetoverd.

Maar daar begonnen ook de eerste ongemakken zich aan te dienen. Ik moest natuurlijk ook nog naar mijn werk. En niet overal werden de wegen schoon gemaakt. Dit betekend voor mij dus stressen. Ik zie dan overal spoken op de weg in de vorm van gladdigheid. En hoe rustig ik ook reed, er waren om me heen altijd weer van die roekeloze chauffeurs, die flink het gaspedaal indrukken. Dom. Meer kan ik daarvan niet zeggen. Alleen jammer dat ze ook hun voorzichtige mede weg gebruikers in gevaar kunnen brengen met hun rijstijl. En de berichten in de krant liegen er niet om. Ik zeg daarom altijd, wanneer je niet perse de weg op moet met dit weer ga dan niet op weg. Helaas, ik heb geen keus, wanneer ik naar mijn werk moet. En daar trek ik dan ook de nodige tijd voor uit.

Van mij mag het weer even gaan dooien, al die troep van de wegen.

We hebben met kerst sneeuw gehad, het heeft zelfs gesneeuwd op 1e kerstdag, wat willen we nog meer. Tja een elfstedentocht. Dat is nog een wens van velen, misschien gebeurd het nog, je kunt niet weten, de winter is pas net begonnen.

Ik maakte beide foto's op een andere dag. De tweede laag sneeuw, kreeg een mooi zonnetje mee en de wereld leek zo een stuk mooier. Overdag dan tenminste, want in de avond vroor al die nattigheid weer aan en werden de wegen spekglad.

De laatste dag van het sneeuwen tot nu toe, was een gure dag, die met geen mogelijkheid mooi was te noemen. Het sneeuwde nu ook zoveel, en zolang.

Ik zou nu toch wel wat gewend moeten zijn. In Zweden, afgelopen jaar had het 1,5 meter gesneeuwd in 1 week tijd. Maar daar was ik vrij. Daar hoorde het en moest ik niet in het donker naar mijn werk. Hier in Nederland, zijn ze nog steeds niet voorbereid op sneeuw en gladdigheid, ondanks de sneeuw van het vorige winterseizoen.

Ik begon dan ook ijverig het stoepje voor mijn huis en een stuk van mijn oprit schoon te maken. Ook de parkeer plekken voor het huis werden schoon gemaakt.

Hopelijk beperkte dit de gladdigheid een beetje.

Zwaar werk, maar ik liet me niet kennen, had me goed gewapend. Alleen de traditionele sneeuwschuiver ontbrak nog. Maar met een spa voor het ijs en een zandschep voor de sneeuw, kwam ik een heel eind. En ik kon nog lachen ook, na de arbeid.

En ja ik genoot ook wel toen ik vrij was hoor. Terwijl ik met de honden liep uit de Dierenstee bijvoorbeeld. Ik ben 1e kerstdag lopend naar het asiel gegaan. Mooi hoor wanneer de zon probeert tussen de grijze wolken door te komen. Iedereen nog in een warm bed, ik was bijna de enige die al buiten was. Overal kerstkransen op de deuren, een enkele boom had zijn lichtjes al aan. Er floten zelfs wat vogeltjes. En ik voelde me goed, zo dik ingepakt op weg naar de Dierenstee, om daar de beestjes te knuffelen en de honden uit te laten.

Er vloog ook een witte reiger langs. Ik wist niet dat die hier zaten, maar hij had nu de perfecte camouflage kleur.

Ik liep lekker met Mingo door de sneeuw. Wat had hij het naar zijn zin. En ik ook. Ik genoot van zijn enthousiasme.

Wel hoop ik dat hij snel opgehaald wordt uit het asiel. Hij verdiend het zo. Het is zo'n mooie vriendelijke hond. Ik ben helemaal verliefd op hem.

Zijn vriendelijke kop. Zijn stoere uiterlijk. Al met al een knap ventje, die genoot van de sneeuw.
Vier jaar oud, maar zo speels als een puppy.
Ik ben blij dat ik op kerstochtend toch iets voor hem heb kunnen betekenen.

Na mijn kerstochtend in de Dierenstee, weer naar huis gestrompeld, ja gestrompeld. Ik had schijnbaar de verkeerde sokken aan in mijn Lapland stappers, want ze zaten niet lekker en ik kreeg het niet goed. Alsof je op eieren liep. Maar dan met pijn. Onderweg wel genietend van de omgeving, maar heel blij dat ik mijn voeten omhoog kon doen, toen ik thuis kwam.

Ik wens iedereen nog fijne dagen toe. Wees voorzichtig als je de weg op moet.

Kijk uit met vuurwerk. En denk aan de dieren in je omgeving. Zij zijn niet blij met onze uitspattingen van geknal en felle lichten.

De kerstdagen zijn alweer voorbij, nog een paar dagen en het is 2011.

Ik wens iedereen veel geluk, gezondheid en goeds in het nieuwe jaar.

Dikke kus, Marjo

Fotoworkshop Amerongen

2010-11-12T15:21:00.020+01:00

Afgelopen dinsdag, was een koude, bewolkte en grijze dag. Maar toch vroeg het bed uit gegaan. We zijn naar Amerongen geweest voor een fotoworkshop sfeerfotografie. Nu associeer ( wat een raar woord als je het opschrijft) ik Amerongen met paddenstoelen in het bos. En ik fotografeer graag paddestoelen. Er zijn zo veel verschillende. Maar ik moest er deze keer echt naar zoeken. Ze lagen niet voor het oprapen zoals vorig jaar. Toch een aantal mooie exemplaren weten te vinden. Ook de bladeren waren al gevallen. De stortregens van de afgelopen tijd hadden hun tol geëist.

De kleuren doen het wel goed met dit grijze weer. Witbalans op bewolkt, dan worden je foto's iets dieper van kleur. En af en toe inflitsen. Pas op het gevaar van overbelichting ligt op de loer. Soms alleen een zaklampje gebruikt om een mooi kleur effect weer te geven.

In het begin vond ik het moeilijk om de sfeer te vinden die ik wilde.

Het lukte me toch. Ik liet me niet afleiden, maar zocht soms op de vierkante meter naar een mooi plaatje. Geen grote stukken afleggen, maar op je knieën tussen de natte bladeren. Of plat op mijn buik. Ik zie er aan het eind van zo'n dag vaak niet meer uit. Maar een setje schone, droge kleren mee en je voelt je weer een stuk beter.

Deze boom geeft voor mij weer hoe het bos erbij lag deze dag. Nat, bezaaid met beukenbladeren en een beetje troosteloos zo zonder zonnetje. De boom vergaat, maar biedt weer leven aan de zwammen die erop groeien.

Prachtige kleuren op deze zwam. De witte randjes neigen naar overbelichting van de flits, maar juist daardoor zie je ze wel erg duidelijk.

Voor dit soort tafereeltjes ga ik op mijn buik in de nattigheid liggen. De herfstkleuren komen hier heel goed uit. Prachtig vind ik dit. De grote hoeveelheid bruin en geel kleuren. Moeder natuur kan zo prachtig schilderen. Hier hoef je niks meer aan toe te voegen. Gewoon mooi, is mijn mening.

De zwammetjes kruipen op de kleinste plekjes, in de kleinste kiertjes en op de meest onmogelijke plaatsen.

Er waren ook nog steeds veel kleine diertjes aktief. Veel paddenstoelen zijn aangevreten. Ik zag veel mugjes, maar ook ontelbaar trage naaktslakjes, die niet vooruit leken te komen. Ik zat een half uurtje bij dit exemplaar, maar er gebeurde niet veel. Toch lijkt hij hier een lekkere maaltijd gevonden te hebben.

Heel bijzonder vond ik deze paarse paddenstoel. Heb het boekje erop na geslagen en de naam van van dit zwammetje is; amethistzwam. Wat een aparte kleur, tussen de andere soms kleurloze paddenstoelen. Weer zo'n staaltje artistiekheid van moeder natuur. Lekker anders. En heel fotogeniek.

Hoewel ik in de ochtend wat moeite had de paddenstoelen te vinden die ik graag wilde fotograferen, kreeg ik in de middag weer alle kansen. Je moest nog steeds goed zoeken, maar de sfeer lag er weer in. In de foto natuurlijk, want ik lag op de grond.

Voor mijn knieën zou het beter zijn wanneer alle paddenstoelen op zo'n 75 cm groeiden. Maar helaas. Niet aan denken, morgen zien we wel weer verder.

We hadden ze s'morgens al zien staan, vlakbij de parkeerplaats van een sportveld. De vliegenzwam. En die staat al een tijdje op mijn lijstje om te fotograferen. En daar wilde ik perse heen. Dus samen met Gerrit op zoek. Het was een flink wandelingetje. Maar het resultaat mag er zijn. Ik ben er erg blij mee. Ook al was dit het enige echt gave exemplaar.

Ik moest gelijk weer denken aan mijn kinderjaren. Ze moesten vroeger zingen van een grote paddenstoel, rood met witte stippen. Er stond er ook één op mijn plastic bordje. Pas als de hele paddenstoel te zien was mocht ik stoppen met eten. Je raadt het al, ik was een slechte eter. Heb ik ruim ingehaald hoor. Ze hoeven nu niet meer voor me te zingen. Oma en mama hebben destijds veel geduld moeten hebben. Dus vandaar dat deze vliegenzwam, vind ik niet zo leuk als de rood met witte stippen paddenstoel van kabouter Spillebeen, toch een beetje bijzonder is voor mij. Helaas was kabouter Spillebeen niet thuis. Misschien verhuisd naar een andere paddenstoel, want in de achterkant zat een groot gat.

Mooie late herfst plaatjes hier onder en boven.

Soms lijkt een paddenstoel wel op een bloem. Prachtig stilleven vind ik dit.

Dit was mijn laatste serie foto's voor het echt donker werd. En deze heb ik ook voor de na bespreking gekozen. Ik was er heel blij mee. En Sjaak vond dit ook, hij riep gelijk: GEWELDIG. Tja en dat vind ik ook, maar ja ik heb de foto dan ook gemaakt. Het is leuk als anderen jouw foto ook mooi vinden. Deze foto was voor mij de sfeerfoto waar ik naar zocht.

Grappig dat dit dan tussen de laatste opnames zit. Maarten heeft weer gelijk gehad. Je komt vandaag thuis met jouw mooiste foto. Voor mij klopte dit inderdaad.

We moesten ook eens anders fotograferen. Dat deed ik door een uitsnede van deze tondelzwam te maken. Ik vond de laagjes erg mooi.

Maar ik maakte ook een foto die er wat vreemd uitziet. Wat is er hier in het Amerongse bos gebeurd.............?

Welk een drama heeft zich hier afgespeeld. Beuken zijn bizarre bomen, die soms tot de verbeelding spreken. Je ziet gezichten in de bast, vaak ogen en oren en een mond. Dat heb ik ook al eens gefotografeerd en ziet er grappig uit. En één van de cursisten had een prachtig gezicht in een beukenstam gevonden. Maar wat ik zag, was wel heel apart. Ik zou er zo weer een sprookje om heen kunnen verzinnen, maar die loopt vast niet goed af. Misschien doe ik dit wel. Maak ik er een spannend sprookje van.
Maak kennis met de man uit de boom...............Of is het opgeslokt door de boom.......

Pa 70 en een kip die mijn naam draagt

2010-10-17T00:01:00.007+02:00

Op de verjaardag van papa, hij werd pas 70, zijn we met de hele familie geweest. En natuurlijk moesten we zijn nieuwe vrouwen bewonderen. Drie forse kippendames. De meisjes vonden het best spannend, want die snavels zien er best vervaarlijk uit. Maar toch liet Suus ze uit haar hand eten. En dat was een hele overwinning voor haar. Caroline kroop maar bij haar oom Maarten op schoot, lekker veilig.

Mag ik je voorstellen aan mijn naamgenote. Deze voorste dame draagt mijn naam. Ze zijn grappig. En zo nieuwsgierig. Ze proberen ook door het gaas in pa zijn groentetuin te komen, maar dat wordt niet gewaardeerd.

Angelina groeit er ook lekker op los. En het is een echt boefje. Lekker bijdehand.

En oom Maarten bleek een prima oppas. De kids vermaakten zich prima met hem.

Lekker stoeien en ravotten.

Monumentendag en nog meer archeologie

2010-10-16T23:42:00.013+02:00

11 september was er de Nationale Monumentendag. En dan zijn we er met de Stichting Archeologie Hoeksche Waard natuurlijk weer bij. Er werden rondleidingen gegeven door het museum. Mirjam en Erik-Jan hadden hun metaaldetectors bij zich. En de vondsten van hen en Carlo lagen op de tafel uitgespreidt. We hadden ook voorwerpen bij ons om het verschil te tonen tussen een bv fles voor de 19e eeuw en een fles na de 19e eeuw. Er zit een groot verschil in het vervaardigen van de voorwerpen.

We hadden over de 400 bezoekers. Het was een geslaagde dag.

Een aantal weken geleden zijn Carlo, Mirjam, Erik-Jan en ik met onze metaaldetectors op stap geweest. Helaas vonden we niet al te veel. Wat roestige spijkers, wat scherfjes en een stukje glas waren mijn vondsten.

Maar je moet ook geduld hebben. Dat heb ik wel, maar misschien zaten we niet op de goede plaats. Wie weet wat het de volgende keer wordt.

k vond nog wel een heel grote schijf, te groot om het uit te graven, dus hebben we het na de foto maar weer toegedekt. We weten niet wat dit was.

Maar ook hebben we eindelijk het schoonmaken van de vondsten in het depot op ons genomen. Terwijl de anderen aan het schoonmaken waren, hebben Jeroen en ik de voorwerpen geregistreerd. Dit is een behoorlijk werkje, daar we alle scherven, want veel meer was deze vondst niet, zo moesten neerleggen dat het ergens op leek. Puzzelen vind ik erg leuk, dus ik leefde me helemaal uit. Daarna zette ik het op de foto, heb de afmetingen opgemeten en later ga ik alles uitwerken. Er ligt nog een hoop werk. We zijn dus niet zomaar klaar hiermee.

Ik had ook nog al het materiaal gedaan wat uit de expositie uit Oud_Beijerland kwam. Het is leuk werk, al gaat er een hoop tijd in zitten.

Het is een mooie hobby en je leert er heel veel van.

Millingerwaard

2010-10-16T23:09:00.009+02:00

Het is alweer een maand geleden dat we een fotoworkshop hadden in de Millingerwaard. Natuurlijk moesten de konikpaarden op de foto.Ze stonden nu eens niet in het open veld maar meer tussen de bomen. Dit betekende een eind verder lopen. En ze bleven ook heus niet op ons wachten. Ze trokken hun eigen plan en wij volgden hen op afstand. Ze zijn nog even nieuwsgierig als altijd.

De twee hengsten op de foto hieronder zijn waarschijnlijk met een moeilijke dressuur kuur bezig. Ze gingen er helemaal in op. Het ziet er prachtig uit. Ze doen niet onder voor echte dressuur paarden. Hieruit kun je dus opmaken dat de paarden die dit aangeleerd krijgen van hun bereider, van nature de basis al in zich hebben. Ze doen het alleen dan op commando. Want ik kan je verzekeren dat deze paarden nog nooit een bereider hebben gehad. En dan bedoel ik een menselijke bereider, want er waren genoeg vogels die meeliften op hun ruggen.

Ook heb ik de galloway runderen nu eens van dichtbij gezien. Imposant hoor die grote donkere lijven. Een prettig idee dat ze geen horens hebben, maar die koppen zijn zo massief, dat ik een ontmoeting toch liever uit de weg ga. Je moest ook wel behoedzaam zijn, daar ze kalfjes in de groep hadden.

Het is mooi dat Nederland weer zulke grote wilde dieren heeft. Het dwingt zeker respect af.

In de middag was er weer ruimte voor de macrofotografie.

Ik heb me vooral bezig gehouden met het kleine wild. En dat viel nog niet mee.

Het spinnetje hieronder is niet groter dan een speldekop. En er stond ook nog eens wind. De plek waar deze kleine zich ophield was tussen de bladeren op ook nog eens een een aflopend taluut. Ieder zuchtje wind deed het web trillen en dan was het spinnetje ook niet meer scherp.

En het tere manneke hieronder is een schorpioenvlieg. Hij is totaal niet zo gevaarlijk als zijn naam doet voorkomen. De mannetjes hebben een staart die eruit ziet als een schorpioenstaart. Maar dan zonder de gifstekel. Ze roven heel vakkundig alles uit spinnenwebben. Ondanks hun mooie vleugels kunnen ze niet goed vliegen en lopen vaak over de planten heen.

Nieuw projectje

2010-09-01T14:21:00.003+02:00

Tijdens de laatste workshop kregen we het advies eens anders te fotograferen.

Bijvoorbeeld een plaatje waar een tekst naast kan staan.

Ik heb een aantal van die platen gemaakt en ben van de week eens met wat tekstjes aan het goochelen geweest.

Vond deze wel erg leuk.

Ik wil er wel wat mee gaan doen en ga eens in mijn archief kijken of dat ik meer van dergelijke foto's heb.

Ik hou je op de hoogte of dat dit iets gaat worden.

Misschien zet ik anderen nu ook aan om hier eens over na te denken.

Macro workshop in de Hoeksche Waard

2010-09-01T14:08:00.007+02:00

Een week geleden was er weer de macroworkshop in de Hoeksche Waard.

Maarten vertelde de deelnemers weer allerlei weetjes. En hoe je de mooiste foto's kon gaan maken. We zijn daarna op pad gegaan.

Ik had deze keer al veel voorbereidingen gedaan voor de tuin, alwaar we tussen de middag onze boterhammen op gingen eten. Dus kon ik in de ochtend ook nog wat foto's maken. Een leuk stekkie waar ik nog eens naar toe ga.

In de middag zijn we naar het bos gegaan. Het weer was fantastisch. Dat zat echt mee. Er was zo laat in augustus best nog een hoop te zien en fotograferen.

En ook de bramen waren goed vertegenwoordigt.

Sommige bloemen waren al bijna vergane glorie. Je moet de schoonheid van nu er ook van inzien.

En op de brandnetels waren de rupsen van de dagpauwoog zich aan het vol eten.

Grappige stekels staken alle kanten op.

Ik heb een mooi aantal foto's geschoten, waar er hiervan maar een aantal op de blog.
Het was een mooie dag. En iedereen ging met mooie foto's naar huis.

Wandelen met Marjo

2010-08-22T14:31:00.004+02:00

Vanaf nu ook weer mijn belevenissen op de blog wandelen met Marjo.

Er zitten weer een heleboel lieverds te wachten op een goed thuis.

Ik ga weer mijn best voor ze doen.

Dus tot ziens op mijn andere blog:

www.wandelenmetmarjo.blogspot.com

Tarwe oogst

2010-08-22T14:10:00.009+02:00

Dit jaar stond er weer tarwe op het land achter ons huis. Ik geniet hier toch elke keer weer van. Wat een prachtig gezicht is dat toch altijd. Zo'n zee van goud, wuivend in de wind. Maar helaas, het is weer augustus en tijd voor het oogsten van het goud. Ik zie dit altijd met weemoed tegemoet. Nu moet ik weer een 2 jaar wachten voor ik die gouden zee weer zie achter ons huis. Aankomend jaar staan er bieten op het land. Dus voor het eraf ging nog snel een mooi panorama plaatje geschoten.

En sfeerplaten kun je ook mooi schieten. Mooie blauwe lucht en een stralende zon. Erg mooi, vind ik zelf.

Maar het kwam er toch echt van. Het geronk van de grote combine van boer Jan maakt echt een eind aan de gouden zee. En het moet nog snel gebeuren ook. Augustus is een vrij natte maand, en dus moet de klus geklaard zijn voor de regen weer valt. Hard en lang doorwerken dus. Ik vind het nog steeds fascinerend dat werken op het land. Sta dan ook gelijk met mijn fototoestel klaar.

En ik maak een ritje mee op de combine. Dit is echt een belevenis. Nu kijk ik toch ook met andere ogen naar het oogsten. Vooral vanuit de hoge combine is het een mooi gezicht. Je zit onder het stof, maar dat deert helemaal niet. Ik vond het erg leuk om mee te maken. Het lijkt vanaf de grond allemaal zo simpel, maar je moet steeds goed opletten op oneffenheden in het land, want dan verstopt de machine. En constant bijsturen.

Oke, het is nu niet alleen maar jammer dat het eraf gaat maar is het ook nog eens een belevenis geweest. Bedankt Jan.

Ik heb zelf ook een boertje thuis. Hij voelt zich al echt thuis op het platteland.

Genieten van het omgebouwde terras

2010-07-21T03:09:00.006+02:00

We hebben een vrije 'klusmiddag'. We doen vanavond ook niets. Lekker genieten van ons nieuwe terrasje. We kunnen niet wachten totdat de kussens erzijn. Tot dan maar een hoop kussens zo schikken dat we lekker zitten. En dan lekker luieren. We eten er, we doen een dutje, we zetten de kaarsjes aan en genieten.

We hebben allebei al onze voorkeur voor ons eigen plekje. En daar installeren we ons dan ook graag. Ik geniet van het uitzicht op mijn verkozen stekkie.

Het is een gezellige boel. Hier gaan we het wel uithouden.

De zomer moet maar heel lang gaan duren. Dan kunnen wij veel knusse uurtjes doorbrengen onder ons overdekte terras. Vanavond was de eerste avond van hopelijk vele.

Morgen nog de bloembak opnieuw beplanten, want die heeft wat schade opgelopen. Maar gaat er weer netjes uitzien.

Terras make-over deel 5

2010-07-21T02:43:00.008+02:00

En de regen kwam......op woensdag........

En we waren benieuwd hoe het dak het hield en waar we evt nog wat waterdicht moesten maken...........

Schrik, ongeloof, verdriet, boosheid(zachtjes uitgedrukt) en verslagenheid vielen ons ten deel. Het dak was zo lek als een mandje. Het regende onder het terras net zo hard als er buiten.

Even laten zakken, alle frustratie, en toen de bouwmarkt gebeld. De situatie uitgelegd en ons verdriet over het lekke dak duidelijk gemaakt. Een zeer schappelijke meneer deelde ons mede dat hij morgen de leverancier van de singles ging bellen voor een oplossing. Tot dan moesten we het hier maar even mee doen. Fijn wel dat hij zo meedacht.

Om een lang verhaal kort te maken en niet alle frustratie hier op de blog te spuwen, we hebben andere dakbedekking vergoed gekregen van de bouwmarkt, hiervoor onze grote dank. Afgelopen zaterdag is het geleverd. 4 rollen groene dakbedekking en twee potten impregneer middel. Maandag, eergisteren is Maarten hiermee aan de slag gegaan. Het hele terras had ik inmiddels afgedekt, vanwege evt lekkage van het impregneer/plakmiddel.

Zaterdag hadden Chris en Maarten alle singles er weer af gehaald. Het was een zielige hoop rommel. Maar nu smeerde Maarten er lustig op los. Het viel mee, al was het een vies klusje. Nu een paar uur laten indrogen en dan de zelfklevende laag dakbedekking erop. En wat bleek.......dit ging beter en sneller dan verwacht. Maarten was in ruim een uur klaar met het dak. Wat hadden we een hoop ellende voorkomen wanneer we dat als eerste keus hadden gehad. Maarten werd er zelfs jolig van en ik verdenk de zon ervan dat die nu echt haar invloed had laten gelden. Verleden week was hij al zo ziek geworden na het leggen van de singles in de hitte. Maar nu leek het hem echt in de bol geschoten.

Hij maakte de gekste dansjes om het dek goed te laten plakken.

En Buur Chris kwam ook nog even kijken, of er nog hulp kon worden geboden. Maar Maarten fixte het meest gewoon in zijn eentje. Gaat vast volgende week bij anderen ook dakbedekking leggen.....

Het ziet er heel proffie uit.

Het moet aan de dakbedekking liggen, want ook buur Chris danst een dansje mee op het dak. Samen doen ze de afwerking en het geheel oogt heel goed.

Nu maar weer wachten op de regen. Nu heb ik er zelfs meer vertrouwen in dat het nu goed gekomen is. Anders weet ik het niet meer.

We hebben nu toch alle advies gehad, die we konden krijgen. Zelfs op het internet hebben we opgezocht hoe het moest.

We zullen het donderdag weten, dan wordt er regen verwacht.

De kussens die we nu hebben blijven op het terras in de hoop dat ze nu droog blijven.

We wachten het af.

Je weet dat er tegenslagen kunnen zijn, maar na zoveel warme dagen klussen is het nu even genoeg geweest. Even wat meevallers en we kunnen er zo weer tegen aan.

Dan verzinnen we vast wel weer een nieuw project. Oja die hebben we al, maar daarvoor moet eerst de garage waterdicht gemaakt worden. Misschien nog een klusje voor Maarten........?

NEE, dat laten we doen.

En later hoor je wel weer over de volgende klus

Terras make-over deel 4

2010-07-21T02:16:00.006+02:00

Dinsdag en weer zo'n snikhete dag. Wij samen naar de bouwmarkt en ons laten informeren en adviseren over de dakbedekking. De situatie uitgelegd, we hebben een plat dak dat iets afloopt, maar dan ook maar iets om het regenwater er af te laten lopen. Er zijn een aantal vormen van dakbedekking, maar wij zijn geen profs, dus willen we het simpel en goed te doen hebben. We hebben dus een plat houten dak. Oke, het werden singles. Dat heeft Maarten al eens eerder gedaan. Dus een beetje weten doen we het nog wel. Maar laten het ons toch nog maar voor de zekerheid uitleggen. Al met al is het een behoorlijke klus in de hitte. Met goede moed gaan we toch beginnen. En het ziet er heel netjes uit. Zo horen we ook van de verschillende buurtjes. Ik draag de meeste pakken met singles de trap op naar boven. Je voelt alle spieren protesteren tegen dit onnatuurlijke gesjouw. Ik heb zelfs mijn grootste angst voor de grote trapleer laten varen, ook al vind ik het nog steeds niet prettig, maar het is voor Maarten niet te doen om steeds naar beneden te komen. Ik hoor toch al van tijd tot tijd wat moppers en niet misverstane woorden naar beneden komen. Het is dan ook wel heel erg warm. Hij verbrand zijn benen aan de singles, die heet zijn van de zon. Ik gooi veel flesjes water naar boven. Een beetje fout is dat hij het af wil hebben voor dat hij iets gaat eten. Maar dat ervaren we later die dag. De lunch wordt dus overgeslagen.

Ik zorg dat de eerste rand goed vast zit en mooi recht is. En tussen de bedrijven door probeer ik wat ingezakte gedeelten van het terras weer op te hogen. De warmte krijgt ons zo ver dat de eerste moppers komen. Niet gek eigenlijk. En Maarten was in eerste instantie toch al niet zo blij met de single oplossing. Maar toch ziet het er strak en netjes uit.

En blijkt dat we ook nog eens wat hout tekort komen. Het is niet onze dag. Ik rij ook nog een keer naar de bouwmarkt, hoe kan het ook anders voor schroeven en een pak singles, die we tekort komen. Ik heb mijn eigen kastje gekregen, om de kaarsjes en andere dingen in op te bergen. Bij de bouwmarkt vind ik ook nog mooie manden om in het kastje te zetten, zodat het netjes is. Maarten probeert mij nog in het kastje te verwerken, maar dat bleek later toch niet erg handig, wie doet er dan de boodschappen enz... Dus mocht ik er toch weer uit komen.

Maar de singles liggen op het dak. Dat is af en het ziet er mooi uit. Laat de regen maar komen........

Ehhhhhhhhhh

Nu nog de aankleding. De kussens worden besteld, maar dat duurt nog een aantal weken voor die komen. En we gaan morgen voor wat lampjes, kaarsjes enz. kijken.

Terras make-over deel 3

2010-07-21T01:38:00.012+02:00

En toen werd de bank gemaakt. Maarten heeft alles in zijn hoofd, dus ik wacht meestal braaf, hmmmm, af wat ik kan doen. Ik weet nu inmiddels wel dat ik geen schroefjes meer kan zien. Er zijn heel wat doosje roestvrijstalen schroeven in de bank gegaan. En terwijl we nog steeds voor op schema liggen, dit was de vrijdag na het brengen van het hout, begint de bank te groeien. Wij zijn nog net zo enthousiast als gisteren, dus dat begint goed.

Na de achterwand te hebben gemaakt, komt het frame voor het zitgedeelte. We meten, tekenen, zagen en passen de boel in elkaar. Ook gaan er heel veel zogeheten hoekjes in de bank zitten. Maarten heeft het heel precies uitgedacht, maar ook terplekke worden er oplossingen gevonden.

De dazen hebben inmiddels een aanval op ons gedaan. Maar ik heb met de anti-mug spray een tegenaanval ingezet en dat werkte wonderwel. Het bleef bij een paar nare prikken/beten. De warmte begint nu wel zijn tol te eisen. We kunnen met recht zeggen dat deze bank met bloed, zweet en grote inzet is gemaakt. Wie gaat er nu met 30 graden Celsius een lounge bank timmeren, of eigenlijk schroeven...... Wel dat zijn wij. Maar ik wil er dan ook zo graag deze zomer nog van kunnen genieten.

En daadwerkelijk gaat het bouwsel op een bank lijken. We bouwen ijverig door. De zon en hitte negerend.

We hebben inmiddels een heus zwembad. En daar vinden we tussendoor wat verkoeling. Hoewel wat, het water is steenkoud, ws omdat wij zo warm zijn. En dan weer snel aan de slag. Het wordt precies zoals we het willen. De hele zaterdag zijn we aan de slag.

Daar de bank in Maartens hoofd is getekend en bedacht ben ik voor de catering, schroeven indraaien, en doe de nodige boodschappen bij de bouwmarkt. Want hoe goed we ook dachten dat we de dingen uitgerekend hadden, hoekjes en schroeven gaan erin als zoete koek. Ik denk dat ik het ritje naar de bouwmarkt inmiddels met mijn ogen dicht kan rijden. Ook mijn auto weet de weg al. Ik hou voor de zekerheid toch mijn ogen maar open, daar er nog meer automobilisten op de weg zijn, maar zeker niet in de bouwmarkt met dit warme weer. De meeste klussers zitten op het strand of waar dan ook waar het goed toeven is. Dus ben je zo aan de beurt. En dat is best handig als je per dag ongeveer 2x daar naar toe moet. Maar alles voor het goede doel, ik klaag niet, het was tenslotte mijn idee.

En dan is het zondagavond. De meeste Nederlanders zitten nu ergens waar een tv of ander beeldscherm is. De WK Nederland - Spanje is vanavond. We zien veel oranje fans richting eetcafe of dorp vertrekken. In natuurlijk bijpassende kleding. Ik vond het te ver gaan om in een oranje shirtje te gaan klussen, dus pikte ik een paar beesies van Twister en deed er 2 in mijn haar en zetten een kluwetje rood, wit, blauw, oranje beesie op de bank. In gedachten waren we er toch een beetje bij. Helaas de uitslag is inmiddels bekend. En ik hoor zelfs al berichten dat de scheids is omgekocht met een mooi huis in Spanje, enz, enz.........

Wij genoten van het bouwen en er was nu al een heus stuk bank te zien en daar hebben we dan ook gelijk maar lekker op gezeten.

En toen was het maandag, vorige week maandag. We hadden al zoveel gedaan dat we heel ver voor waren op schema. Vandaag zou de officieële 1e klus dag zijn. En we waren al zo ver. We waren de afgelopen dagen trouwens wel weer erg blij met de zaagmachine van buur Chris. Dat maakte het werk een stuk prettiger.

Met veel plezier klusten we die dag verder. Weer naar de bouwmarkt, weer meten, tekenen, zagen, schroeven.

En wie hebben we daar....Tommie. Hij kwam de nieuwe bank natuurlijk even keuren. En die werd goed bevonden. Hij verkende de bank en zocht zijn plekje uit. Zolang wij geen herrie maken, bleef hij lekker bij ons liggen.

Terras make-over deel 2

2010-07-21T01:17:00.008+02:00

Bijna 1,5 week geleden werd het hout gebracht. En dat was een hele berg. Nu kon niets ons meer tegen houden. We konden gaan bouwen. De klimop was eraf, het golfplaten dak was eraf en een nieuw dak kon erop. We hadden eigenlijk de week erna willen gaan klussen, maar het kriebelde. En waarom zouden we nu niet gelijk gaan beginnen. De temperatuur was wel wat hoog, maar daar zou toch niet zoveel verandering in komen de aankomende week. Dus Maarten moest aan de klus.

En terwijl ik de planken van boven naar beneden droeg begon Maarten aan het dak. We hoefden hier niets meer voor op maat te zagen, dus dat was een eitje. Ware het niet dat de zon wel heel hard zijn best deed om de wereld onder zich te laten koken. Ik kon behalve de planken ook niet genoeg water aandragen voor onze stoere klusser.

En al snel had ons terras weer een dakje. Nog niet waterdicht, maar het stond alvast veel mooier dan de golfplaten die er eerst lagen. De dakbedekking doen we later. Eerst een dak en dan kunnen we aan de bank beginnen.

En ja hoor wie kwam er langs voor de eerste inspectie........Tommie natuurlijk. Hij kroop op 'zijn' bankje met kussen en bekeek het geheel eens kritisch. Tijdens de werkzaamheden zie je hem niet, dan verstopt hij zich onder de struiken, maar wanneer de klus is geklaard laat hij zijn oordeel duidelijk horen.

Ik begon aan het verwijderen van de kamperfoelie die tegen het terras aangroeit. Want we moesten ruimte hebben voor het bouwen en de palen waar het zich omheen heeft geslingerd moeten de steunbalken worden voor de bank.

Tijdens het klussen zagen we dat er ergens aan de overkant van het water en misschien wel verder een hevige brand woedde.
De rookpluim werd steed groter en bij het begin steeds breder.

De make-over van ons overdekte terras deel 1

2010-07-07T18:47:00.016+02:00

De zomer is begonnen en ik leef op van het warme weer. Ik ben een zomer mens. En dan krijg ik ook van die leuke plannen. Hier en daar de tuin wat veranderen of aanpassen. Ik leef zo veel mogelijk buiten als het kan. Dus moet de tuin ook aan allerlei gemakken voldoen zodat ik het er heerlijk kan vinden. Nu hebben we dat de afgelopen 12 jaar dan ook wel gedaan. We hebben veel eigen ideeën in onze tuin verwerkt die we leuk vonden. De vuurplaats, het overdekte terras, de stoelen bij de vijver en het ronde terras voor de wasmolen en voor het ligbed. Maar ook de bananen planten en de palmen. Veel wilde bloemen in het perk. Het hoeft allemaal niet zo netjes. Maar wel een beetje overzichtelijk.

Een grote tuin vergt veel werk, maar dat vind ik altijd wel leuk.

Maar goed, de plannen borrelen weer op. Ik wilde graag een lounche set onder het terras. Maar dan een grote hoekbank waar je op kunt liggen. Ik was al eens bij het tuincentrum geweest om wat rond te neuzen, maar wat zijn die duur. En niet alle banken zaten lekker, laat staan dat ze lekker liggen. Ik legde mijn plan voor bij Maarten. En terwijl we op het terras zaten werd het idee geboren om zelf een hoekbank te maken. Die zou dan helemaal aangepast kunnen worden op onze wensen. Ik hield het gelijk warm, want als Maarten iets zelf wil gaan bouwen...

Ik keek stiekem naar het dak van het terras. Daar zit op sommige plaatsen wat lekkage, maar ik wilde Maarten niet helemaal op stang jagen, dus besloot mijn mond te houden. Hij was al zo enthousiast aan het tekenen en rekenen.

Echter diezelfde avond kwam hij met het idee het dak toch maar te vernieuwen. Jippie dacht ik, dit had ik niet verwacht. We zouden de klimop tot aan het dak laten staan en de rest er af halen. Het groeit wel weer er over heen. Maarten zat er wel een beetje over in om het eraf te halen. Eigenlijk zag hij daar nog het meeste tegenop. Het opbouwen daar had hij wel zin in. Maar ik bleef optimistisch en dacht dat het wel zou lukken. Het idee was geboren. En alles stond op papier.

Het hout is besteld. En wordt deze week bezorgd. Dus kunnen we alvast wat voorbereidend werk gaan doen. Dat was vorige week. Ik begon al met de klimop aan de zijkant los te knippen en schrok van de hoeveelheid dat er op het dak lag. Maar hield nog steeds goede moed. Totdat we tenslotte op een avond alvast de rest gingen losknippen. Maarten raakte bekant in de stress toen hij hetzelfde zag als ik. Er was geen doorkomen aan. Ik ben Chris de buurman gaan halen. Hij heeft meestal nog wel eens goede ideeën. Dus terwijl ik op buurmeisje Kiki paste, ging hij Maarten moed inspreken.

Om een lang verhaal iets in te korten, ze zijn er twee lange avonden mee bezig geweest. Er lag een tapijt van 50 cm dik klimop op het dak. Geen wonder dat het altijd zo koel was onder het terras. Een betere isolatie kun je je niet bedenken. Maar het was ook dwars door het dak van de garage gegroeid. Ze ploegden en werkten zich flink in het zweet. Wat een werk. Maar we wonnen uiteindelijk de strijd.

We vergaten opslag dat het wel zonde was om de klimop weg te halen. Het stond zo mooi op het dak en de omlijsting van het terras was echt erg mooi.

Maar wat een taai gebeuren is dit. De klimop gaf zich niet zo snel gewonnen, maar wij zetten verbeten door.

En stukje bij beetje wonnen we terrein. Steeds meer klimop belande naast het terras. Soms waren de takken zo dik als mijn armen. En dan de wortels waar ze zich mee vast hadden gezet. We hadden gewoon spierpijn van het trekken en oprollen van de klimop. En het had zich ook onherroepelijk om de terras palen heen gewikkeld.

Het werd Maarten een beetje teveel soms. Hij kreeg visioenen dat hij Pipi of Heidi was. Gelukkig was daar Chris die steeds rustig en kalm bleef. Zonder hem was het vast nooit gelukt. Dan had Maarten er de fik in gestoken.

Ik haalde de dag erna alles van het terras. Er komen ook wat nieuwe lantaarns en sfeer dingen. Maarten heeft de stoelen verplaatst. En ik heb er inmiddels al 1 in de roodbruine beits gezet. Ze hebben nu wat meer bescherming nodig, daar ze niet meer droog staan.

Maar we zijn blij dat deze grote klus is geklaard.

De berg met klimop afval groeide gestaag en was zo hoog dat ik er niet meer overheen kon kijken.

Maarten haalde de golfplaten van het dak, dat was een vies klusje. Want onder de dikke laag klimop lagen behalve de dode bladeren ook een hoop vuil. Hij had voor het eerst sinds jaren weer haar op zijn hoofd. Een heus kroeskopje groeide binnen een uur aan.

En zo was het terras niet meer overdekt. Wat een licht. En wat keek die Tommy raar op. Weg was de stoel en het kussen, weg ook het dak. Hopelijk gaat het voorlopig niet regenen, want dan kan hij niet schuilen. Ik ontfermde me nog over de laatste taaie en lastige klimop takken die zich zo vast hadden gezet tussen het hout dat het met beitel, schroevendraaier, hamer en zaag verwijderd moest worden. Ik stond daar in de hete zon te zwoegen en gaf niet eerder op totdat ze weg waren. Ik heb zelfs mijn angst om een hoge ladder op te klimmen even overwonnen, al moet ik eerlijkheidshalve er wel bij vertellen dat ik Maartens hulp nodig had om omlaag te klimmen. Ik heb behalve hoogte vrees ook de angst dat een ladder om gaat vallen als ik naar beneden klim. Daarom hou ik het maar bij lage trapjes.

Ik was dan ook supertrots dat ik de klus klaarde met al mijn gereedschap. De klimop gaat het niet van me winnen. Nu moeten de stukken nog uit de grond, maar daar ga ik me over buigen wanneer al het andere naar de vuilstort is gebracht.

Ook de laatste resten haalde ik van de schutting af. Ik kreeg er een wreed genoegen in om het te winnen van dit mini oerwoud.

En we hebben gezamelijk besloten dat er nooit en dan ook nooit meer klimop over het terras zal gaan groeien. Dus ook het laatste stukje klimop werd met een bijna wreed genoegen in stukken geknipt. We nemen wel een mooie clematis of passiebloem klimop. Maar geen hedra meer dat er ondanks alles erg mooi uitzag, maar een taaie tegenstander bleek. Ik zal er mijn handen nog wel vol aan hebben om het helemaal uit te roeien, maar ook dit zal ik voor elkaar krijgen.

Geen hedra meer, nu niet en nooit meer. Punt.

Ik hou jullie op de hoogte van de voortgang van ons 'nieuwe' overdekte terras.

We hebben er zin in om het op te bouwen. En kunnen haast niet wachten om te beginnen. We zijn dus weer aan de klus.

he, he, eindelijk weer eens wat op mijn bloggie

2010-07-07T18:43:00.014+02:00

Het is alweer even geleden dat ik op mijn weblog heb geschreven. Tja de warmte op mijn kantoorkamer en het druk zijn met andere dingen namen even wat tijd in beslag. Maar hier nu even een inhaalslag.

4 juni was er weer de Dreamnight at the Zoo. En het was stralend weer. Eindelijk weer eens. Iedereen had er reuze veel zin in. En dankzij de vele vrijwilligers is het weer een mooie avond geworden voor de chronisch zieke en gehandicapte kinderen. Ik heb er ook weer veel plezier aan beleefd. En er zijn weer heel veel foto's gemaakt.

De burgemeester heette iedereen welkom. Samen met Hanck, Peter en Nelli.

Er waren vipps, zoals Adje, John de Wolf, Ben Wijnstekers en Fatima Moreira de Melo en natuurlijk de burgemeester.

Er was weer van alles georganiseerd. Je kon boksen en mocht de mannen ook echt slaan. Er was een rugbyteam. Er liepen weer allemaal typetjes rond, de clown in het oceanium. Er was muziek, poffertjes, suikerspinnen en je kon aan een touw trekken voor een cadeautje. De brandweer en de politie waren er. En er kon een echte wolf(opgezet) geaaid worden.

Alle vrijwilligers weer bedankt voor de inzet.

Mijn neefje Danny vierde in juni ook zijn vijfde verjaadag met een paar vriendjes.

Ik mocht ook mee. Helaas voelde Danny zich helemaal niet lekker, had pijn in zijn buik en koorts. Tijdens zijn feestje na de Mac, waar hij helemaal niets van had gegeten is hij nog langs de dokter geweest. Gelukkig bleek het allemaal mee te vallen en knapte hij wel wat op.

Daardoor konden we in de middag toch nog naar de speeltuin. En daar genoten ze van de speeltoestellen en klimrekken. En een lekker ijsje. En zo werd het voor Danny toch nog een fijn verjaardagsfeestje.

En natuurlijk moest ik ook kennis gaan maken met het nieuwe poezekind van onze vriendjes. Ik nam de gelegenheid gelijk waar om hun katten eens mooi op de kiek te zetten. Het is mooi dat ze vrij in een omheinde tuin kunnen lopen. En dat levert altijd weer fraaie plaatjes op, als ze tenminste jouw even de tijd gunnen voor een foto.

De fraaie dame hieronder is Seleya.

En deze mooie jonge blom is Anni Frid, de jongste van het stel. Ze kijkt nog zo verwonderd de wereld in.

Sanne is het zusje van onze eigen Sannah.

Het weer is nu eindelijk ook weer eens echt zomer te noemen. En dan kun je Maarten vaak in zijn hangmat vinden. Alhoewel dit de komende tijd wat minder zal zijn want we hebben grootse plannen met ons terras. En dan is er weinig tijd en ruimte voor de hangmat. Maar daarover meer in mijn volgende blog.

Maar af en toe moet hij de hangmat ook even delen met onze buur kater Tommy. Tommy komt overdag vaak bij ons liggen in de tuin. Hij heeft zijn vaste kussen op een stoel onder het overdekte terras. Dat was tenminste zo voor een week geleden. En hij ligt vaak in het bloemenperk op de mint plant, gaat ie lekker van ruiken. Mar nu heeft hij ontdekt dat de hangmat toch ook wel een lekker plekje is. Het is toch zo'n prinsje. En hij krijgt straks toch een lekker plekje......... Maar dat is zelfs voor hem nog een verrassing

Tot dan moet hij het met andere plekjes doen. Hij staat ook vaak al voor de voordeur of voor de poort te mauwen. Hij wil dan graag binnengelaten worden. Er staat dan ook standaard een bakje met water voor hem.

En we hadden een nest met Vlaamse Gaaien in de coniferen naast ons huis. Daar zitten wel meer nestjes in een seizoen in. Winterkoninkjes en duiven en nu ook nog Vlaamse Gaaien. We dachten eerst dat er een gaai op rooftocht was en die de kleine vogeltjes uit de andere nesten wilde roven. Maar het bleek een paartje te zijn die hun hongerige jongen verzorgden.

Op een avond viel er een jonge Vlaamse Gaai uit het nest. Hij had geprobeerd zijn vleugels uit te slaan. De ouders waren al de hele middag agressief tegen ons en vooral tegen Tommy die onder het terras op zijn stoel lag. Ze kwamen zelfs onder het terras om hem schrik aan te jagen. Tommy liet zich niet intimideren en blies tegen hen, draaide zich nog eens om en hervatte zijn schoonheidsslaap.

Maar de jonge ongelukkige baby gaai kwam naast de kattekooi van ons terecht. En dat bracht mijn katten ertoe om daar eens veel aandacht aan te besteden. Vooral Sparke vond het allemaal reuze interressant. Zo'n hapklare kluif binnen afstand, dat leek hem wel wat. Gelukkig zat er gaas tussen hen in. Maar gevallen gaaitje probeerde via het gaas omhoog te klimmen. Dat vond ik nu niet bijster slim van hem. Ik redde hem net op tijd van de uitgeslagen nagels van mijn lieverds. Hij bleef heel even versuft op mijn arm zitten voordat hij zijn vleugels nogmaals uitsloeg en in het graanveld landde. Oke veilig, dacht ik even. Totdat ik de kiekedief over het graanveld zag vliegen. Die heeft nu ook jongen en zoekt een aantal keer per dag het veld af voor een lekkere snack voor zijn of haar jongen. Dus ik het veld weer in en de onfortuinlijke gaai weer opgepakt. Dit tot grote woede van de ouders gaai. Zij vielen op hun beurt mij aan. Ik snel met de jonge gaai richting mijn tuin en ik zette hem op de barbeque. Op de schoorsteen van de niet aanstaande barbeque dan wel te verstaan. De ouders bleven nog even boos op me en scheerden over mijn hoofd al schreeuwend. De kleine bleef nog even op het hekje zitten uitpuffen van zoveel commotie en je kon hem makkelijk aanraken. Maar hij kan al net zo schreeuwen als zijn ouders De dagen daarna bleef hij een beetje in de buurt en zat te schreeuwen om voedsel wat zijn ouders nu bij hem kwamen brengen. En een paar dagen later vlogen ook zijn broers en zussen uit. Hopelijk blijft het geen ongeluksvogeltje en vergaat zijn verdere leven iets fortuinlijker.

De rust is wel weer teruggekeerd in de tuin en de duif zit alweer in de conifeer te broeden. Haar 2e nest.

Ik ben weer een beetje bij met mijn dagelijkse beslommeringen. Zal proberen om weer regelmatig te schrijven. Ik kreeg al verwijten dat ik zo weinig schreef op de blog. Bij deze dus.

Ik zie, ik zie wat jij niet ziet

2010-04-22T11:18:00.006+02:00

Inmiddels is het project van de Archeologie Hoeksche Waard en de school de Takkenbosse tot een mooi einde gekomen. Ik heb er erg van genoten. Er is een hoop tijd in gaan zitten, maar het was zeer bevredigend.

Helemaal op het einde was er de presentatie naar de burgemeester en andere genodigden toe. De culturele kaart werd aangeboden en ik had samen met Maarten een Powerpoint presentatie in elkaar gezet over alles wat de leerlingen en wij hebben gedaan. Van de les archeologie tot museumbezoeken, tot het inrichten van een vitrine en het zelf vinden van scherven door de leerlingen.

Zag er prima uit en we hebben er wel wat werk aan gehad. Maar vlak voor dat de Powerpoint presentatie af was ging de computer van Maarten stuk en moesten we de laatste aanpassingen op mijn laptop doen. Dit ging prima en daarna de Powerpoint presentatie weer op een cd branden. Alles leek te kloppen, ook al ging het via drie computers voor we klaar waren. En ik was de dag van de presentatie dan ook wel zenuwachtig maar er helemaal klaar voor.

Op de school hadden ze een groot scherm hangen en mijn laptop zou daarop worden aangesloten. Zo gezegd zo gedaan. En toen schrok ik heel erg. De Powerpoint klopte niet. De aangepaste tekst was wel goed, maar de nieuwe foto's waren niet opgenomen in de powerpoint. Ik werd zowat groen. En daar kwam ik achter een klein half uur voor dat de gasten kwamen. Gelukkig bracht een cd met de eerste versie van de Powerpoint uitkomst. Ik kon nu van daaruit naar mijn laptop ook de juiste foto's slepen. En zo kwam het toch nog allemaal goed. Maar ik was op van de zenuwen. Heb ik dat............

Juf Selma had een verhaaltje bij de presentatie gemaakt. En de leerlingen luisterden aandachtig. Zij waren dan ook het hele half jaar met veel enthousiasme bezig geweest om het project tot een fantastisch einde te brengen.

Onze eigen archeoloog van de SAH bekeek de gevonden scherven van de leerlingen en dateerde deze. Ook de Burgemeester keek belangstellend mee. De leerlingen vonden het helemaal te gek dat ze nu oog in oog met een echte archeoloog stonden. En het leverde nog verrassende dingen op, want de oudste scherven dateerden van ongeveer 1600. Dat hadden ze niet verwacht. Er zijn er zelfs die later archeoloog willen worden.

Het was een mooi project met de toepasselijke naam: Ik zie, ik zie wat jij niet ziet.

Wie weet welk nieuw project we de volgorde keer weer samen gaan doen. Er is misschien al een aanvraag voor na de zomervakantie.

Maar Nolda en ik willen eerst even tot rust komen. Er is een hoop tijd in gaan zitten. En ik wil ook nog wat andere hobby's gaan uitvoeren. Het fotograferen schiet er een beetje bij in op het moment.

Dikkie en Chris getrouwd

2010-03-30T18:42:00.010+02:00

Maandag 29 maart was het zo ver. Onze buurtjes Dikkie en Chris traden in het huwlijk. Het was een grote dag voor ze. Helemaal niet zenuwachtig zei Dikkie, maar ze liep wel rond met een papiertje waar de tijdsindeling op stond. Dit werd haar natuurlijk gelijk afhandig gemaakt. En zo'n jurk, zo mooi, maar wat een onderrokken. Daar werd wat aan gefrutseld voor dat het goed zat. En help wat werd die mooie jurk gauw vuil.

Maar ze vormde een prachtig paar, zo poepie chic.

En dan ook nog eens lachen voor de fotograaf. Ze stonden de hele dag in het middelpunt. Zo serieus en opletten dat je je ogen openhoudt als de foto werd gemaakt.

Maar er werd ook spontaan wat afgelachen. Vooral als je niet weet wat er bedoeld wordt met kijk eens om.

Maar ook dromerig de toekomst in kijken. Waren de gedachten soms bij dat kleine mensje wat ook spoedig deel van de kersverse familie Boender wordt.

En na al die jaren samengewoond te hebben zijn ze nog steeds innig verliefd op elkaar. De grote stap is genomen. Hun liefde bezegeld.

Maar er waren ook twee heuse prinsesjes. Wat zagen ze er mooi uit in hun prachtige jurken. Dagmar en Britt waren maar wat trots. Ze hebben rozeblaadjes gestrooid en de jurk van tante Dikkie vast gehouden.

Alleen werden ze soms wat verlegen van al dat foto's maken. En dan moet je ook nog doorlopend lachen. Ze deden het hartstikke goed.

En er was een prachtige bruidstaart.

Dikkie en Chris, ik wens jullie een heel gelukkig leven. Nu nog even met jullie tweeën en over niet al te lange tijd als gezinnetje met een klein kindje als mooiste geschenk. En natuurlijk ook Lex en Erni gefeliciteerd met het huwlijk van jullie baasjes.

Zondag 7 maart vertrek naar Lapland

2010-03-23T12:46:00.007+01:00

Eindelijk is het zover. We gaan op reis naar Zweeds Lapland. Hier kijken we al bijna 2 jaar naar uit. Er zijn veel voorbereidingen geweest en om 7 uur vertrokken we uit Nederland. Op de luchthaven in Stockholm stappen we achterin het tweede vliegtuig naar Kiruna. Het weer ziet er veel belovend uit en we hebben er allemaal zin in. We hebben genoeg warme kleding bij ons, al hebben we die nog niet echt nodig. In het laatste vliegtuig ondervinden we dat Engels een moeilijke taal is voor de Zweden. Want ipv snacks krijgen we sex in het vliegtuig..........

Nou daar moest je dan zeker ook voor betalen net als voor de snacks en het drinken want we hebben er niets van mee gekregen.

Gierige Hollanders ook.

Op Kiruna ligt er veel sneeuw en het is er ongeveer -5. Wel is het er bewolkt. We halen onze bus op en gaan op weg naar Björkliden. Het is een mooie ruime bus.

Al op de parkeerplaats voor het hotel moeten we de auto uit de sneeuw duwen. Er is hier veel gevallen. De chalets zijn gezellig en we besluiten dat onze chalet(Sander, Wilma, Maarten en ik) het verzamelpunt wordt. Bij ons wordt ook gegeten. We hebben al de boodschappen kunnen halen dus wordt er vanavond voor de eerste keer gekookt.

Helaas werd het weer te slecht om er nog op uit te trekken. Dit houden we voor morgen tegoed........

De Jägermeister komt op tafel, want die moet ijs en ijs koud gedronken worden. Nu dat was tie dan ook. Buiten op het balkon was het een grote ijskast met de nodige hoeveelheid sneeuw. We bespreken de plannen voor morgen en gaan dan moe naar bed. De dag begon dan ook erg vroeg vanmorgen.

Maandag 8 maart Snowblizzard

2010-03-23T12:22:00.009+01:00

De eerste dag. En wat een weer. De hele nacht heeft het gestormd en en gesneeuwd. Het ziet er naar uit dat het vandaag niet veel beter gaat worden. We kunnen in ieder geval niet met de bus er op uit. Niet in de ochtend in ieder geval. Gelukkig konden we gisteren nog boodschappen halen in Björkliden supermarkt. Anders hadden we nu toch een probleem gehad. We besluiten de tocht te ondernemen naar het hotel. Er moet nog het één en ander besproken worden en betaald worden. Ook het bord bij de receptie geeft niet echt goed nieuws. Stormi dag staat er het bord. Hmmm. En wat blijkt. Er is sinds jaren een sneeuwalarm afgegeven voor vandaag. En dat moeten wij meemaken. We hadden liever op pad gegaan. Maar we kunnen in ieder geval aan het thuisfront melden dat we in een sneeuwblizzard hebben gelopen.

Een beetje ontmoedigd zakken we neer op de stoelen bij de openhaard in het hotel. Hopelijk knapt het nog wat op deze week.

De terug tocht naar de hutten wordt een soort survivel tocht met afdaling op je billen van een sneeuwberg. Je zakt soms diep weg in de sneeuw. En het blijft maar waaien en sneeuwen.

In de middag gaan we het toch proberen. Misschien is het minder erg als we richting Abisko rijden. Helaas moesten we de tocht al snel afbreken. Door het slechte zicht zag je niet meer waar weg en berm begonnen of eindigen. Dus moesten we onze bus uitgraven. We besluiten te keren. Maar de berg op met dit weer ging ook niet best. Door de vele sneeuwval reed de bus meer achteruit de berg af dan vooruit de berg op.

En in een paar minuten tijd werd het weer steeds slechter. Je zag alleen maar de contouren van de bomen naast de weg. Op een gegeven moment zag je niet meer dan 15 meter voor je.

Terwijl Maarten verwoedde pogingen deed de bus omhoog te sturen kwam er een sneeuwschuiver achter hem te staan. Aan de chauffeur werd hulp gevraagd. Zij konden er tenslotte ook niet door. De bijrijder is in onze bus gestapt en liet de bus een aantal meter achteruit zakken en gaf toen voorzichtig gas. Even later reed hij met snelheid de berg op. Zij zijn dit weer beter gewend. Wij kennen dit weer niet echt in ons kikkerlandje. Als er bij ons al een centimeter sneeuw valt is het land in rep en roer.

De bus werd netjes op de parkeerplaats neer gezet.

Het weer was nu heel erg slecht dus waren we blij dat we niet verder zijn gegaan.

Hieronder een filmpje van de tocht terug naar de hutten vanaf het hotel.

Er zou deze week 1,5 meter sneeuw gaan vallen. We hadden nog wat tegoed, alleen konden we dat nu nog niet vermoeden.

Op de blog van Maarten staat een filmpje die ik heb gemaakt toen in de middag het weer nog slechter werd.

Dinsdag 9 maart Sami Museum en Ice Hotel

2010-03-23T11:17:00.022+01:00

Nadat we onze hut weer uitgegraven hadden, dat wil zeggen de deur en het pad, gingen we richting Kiruna. De wind had veel sneeuw van het dak gewaaid maar naast de hut kon je niet lopen daar zakte je tot aan je dijen in de sneeuw weg. Wanneer je niet elke keer je deur en pad sneeuw vrij maakte dan kon je je huisje niet meer in of uit. De deur gaat naar buiten toe open dus moesten we iedere keer flink duwen om de sneeuw die ertegen aan gewaaid of gevallen was weg te krijgen. Sander was onze expert hierin.

Het weer zat mee. Er waren zelfs plekjes blauwe lucht te zien. De weg was ijzig. De sneeuw werd er wel vanaf geschoven met sneeuwschuivers, maar strooien is hier niet te doen. Dus blijft de ijslaag gewoon op de weg liggen. De bus heeft banden met spikes en we hopen maar dat het voldoende is. Sneeuwkettingen zie je hier bijna niet. De weg naar Riksgränsen is nog steeds afgesloten ivm. de vele sneeuwval. Terwijl we naar Kiruna rijden maken we meerdere stops om al het moois vast te leggen. Maar daar de toch zonder te stoppen zo'n 2 uur duurt, moeten we nu gaan doorrijden. Alleen voor elanden stoppen we nog roep ik.

En vandaag is het mijn dag. Want nog geen 20 minuten later zien we elanden staan. Ze zoeken de veiligheid van de bomen op als we stil staan.

De eerst volgende stop is het Sami museum. Er staat een grote tent met een heerlijk knetterend vuurtje erin. Sami muziek op de achtergrond. Helemaal onderin kun je een filmpje bekijken en horen hoe dat klinkt als er Hollanders op bezoek zijn.........

Er gebeuren in Lapland trouwens toch wel vreemde dingen. We zien een vw-busje staan en daar haalt een Sami ineens een rendier uit de achterkant. En later bleek dat er nog 1 achterin staat.

Er staat hiet ook een prachtig kerkje. Helemaal van hout gebouwd. En daar we mooie blauwe luchten hebben ( in Kiruna schijnt het weer steeds beter te zijn dan in Abisko) komt de kerk en de mooie kleuren nog beter uit. Ik ben er ook nog even binnen geweest. Dit was onder meer ook omdat de mevr bij de tent had gezegd dat je in de kerk naar de wc kon. Dat bleek echter vlakbij de kerk in een apart hutje te zijn. Engels is maar een moeilijke taal voor de Zweden. Maar dat gaf wel de gelegenheid om in het kerkje te kijken.

Soms kom je ons wel in heel bijzondere poses tegen....

Buiten was er binnen een omheining uitleg over hoe de Sami leven. Er stonden hutjes en tenten om binnen te kijken. En daarachter een kraal met een aantal rendieren. Zij kunnen natuurlijk niet ontbreken. Ze zijn erg belangrijk voor de Sami. We mogen de kraal binnen om de rendieren te fotograferen. Ze blijken best wel nieuwsgierig te zijn.

Het was een leuke excursie. We eten een boterham uit de achterkant van de bus en gaan dan op weg naar het Ice Hotel. Dit ligt hier niet zo ver vandaan.

Dit is het 20e ijshotel dat gebouwd is hier in Zweeds Lapland. Je hebt in andere landen ook ijshotels maar deze is de grootste.

Ieder jaar bouwen ze het weer op en moet het rond de kerst klaar zijn. En in april /mei smelt het hotel weer. Ze halen de ijsblokken uit de Torne rivier.

De temperatuur binnen is rond de -5/-8. De bedden zijn bekleed met rendierhuiden en je krijgt een dikke slaapzak mee om het comfortabel warm te hebben als je slaapt. Wij zijn hier alleen om rond te kijken en het 20e ijshotel vast te leggen op de plaat. Een overnachting in een artistieke kamer kost al snel 500 euro pp voor een nacht. De gewone kamers zijn goedkoper, maar als je daar slaapt wil je toch in een mooie kamer.

We bezoeken eerst de ijskapel. Hierin kan ook getrouwd worden. In het vliegtuig zat ook een aanstaand bruidspaar die daar gingen trouwen. En dat was vandaag. Jammer genoeg kregen we geen uitnodiging, hihi. En we hadden nog zo voor ze geklapt in het vliegtuig. We zagen wel een ander bruidspaar.

De deur naar de slaapkamersruimte was bekleed met rendiervellen. Verders was alles van ijs en sneeuw. Je voelde je soms echt in een groot ijshol rondlopen. Nergens ramen, alleen maar ijs en verlichting.

En sommige ijs sculpturen waren spekglad. Op een stoel voelde je je weg glijden.

Geniet maar van de plaatjes.

Een gewone kamer.

Eén van de artistike kamers.

En dan op het eind de ijsbar. Nu wij wilden wel een drankje proeven uit zo'n ijsglas. Johanna schonk de mooiste combinaties in. En alles gemengd met een flinke shot wodka. Maarten zei gelukkig op tijd dat hij moest rijden en kreeg een mooi gekleurd sapje. De mijne bevatte Blue Curacao en wodka en over die van Michael willen we het maar niet hebben. Het had in ieder geval drie kleuren.

Helaas sneeuwde het vanavond zo hard dat we er vanaf zagen om het Noorderlicht te gaan spotten. En rond dit tijdstip waren er ook geen sneeuwschuivers meer om ons te redden. We moeten het magische licht spektakel nog even voor ons uitschuiven. Geduld.

De Sami tent filmpjes..........

Woensdag 10 maart Snowscootertocht

2010-03-22T17:15:00.013+01:00

Vandaag gaan we met de snowscooters op pad. We worden om 9.30 uur verwacht. Het weer lijkt mee te vallen, maar dat kan zo veranderen. We pakken ons dik in, want het is fris buiten.

Lapporten is vanuit onze raam goed te zien vandaag onder het wolkendek. En dat gebeurd niet vaak.

Plaatje hierboven is vanuit ons slaapkamerraam genomen. We hebben in ieder geval uitzicht vanmorgen.

Nadat de snowscooters onder de gevallen sneeuw zijn gehaald stappen we op om een stuk over het bevroren meer te gaan rijden. De sneeuw is diep. Sommige halen een hoge snelheid. En vinden het een geweldige rit. Ik ben echter niet gecharmeerd. Ook al zit ik achterop bij Maarten en hoef ik niet zelf een scooter te besturen, ik ben er niet kapot van. De omgeving is wel mooi.

Na een valpartij met de scooter heb ik het even helemaal gehad. Johny de eigenaar van de scooters stelde voor dat ik bij hem achterop kwam zitten. Hij heeft meer ervaring en misschien raak ik mijn angst dan een beetje kwijt.

Nou meer ervaring, die gasten worden op zo'n ding geboren volgens mij. Toch duurde het nog wel een tijdje voor ik weer rustig achterop zat. Het is gewoon niet mijn ding.

Na een tijdje moeten we gaan tanken. En dat gebeurd gewoon bij het tank station. Dus alle scooters in een rij om de tank vol te gooien. Even een drankje om warm te worden en een snoeperijtje erbij en we kunnen weer op pad.

De tocht wordt vervolgd door de bergen. En Maarten keek te veel in het rond en raakte van het pad. Dus moest hij gered worden uit de diepe sneeuw.

Toch was de glimlach niet van zijn gezicht te krijgen door de val partijen. Hij had het prima naar zijn zin. Ook ik begon toen we weer op het meer kwamen wat te genieten en om me heen te kijken. De laatste 1,5 uur vond ik het zelfs een beetje leuk.

Het zonnetje had zich even door de dikke bewolking laten zien, maar kroop weer snel achter een berg weg. De wereld werd een groot poollandschap. Als je wat meer op het midden van het meer reed zag je niet eens de bergen aan weerskanten en was alles gehuld in bewolking en mist. Het had wel iets. Je zag toen we op de berg reden ook al dat het weer ging veranderen.

Moe kwamen we terug. Maar bijna iedereen heeft er erg van genoten.

Weer een belevenis erbij.

Die avond stellen we ons op langs de kant van de weg om ons eerste Noorderlicht te aanschouwen. We hadden al bij het Aurora station gevraagd of dat er boven Noorderlicht was, maar de man raadde ons af nu naar boven te gaan. Dus zoeken we naar een open plek in de lucht.

De camera's zijn opgesteld en de gezichten naar de lucht gedraaid. Er is wel iets te zien en we raken opgewonden. Ook al is er veel bewolking, we zien een flart Noorderlicht.

Donderdag 11 maart

2010-03-22T15:57:00.018+01:00

We kleden ons goed aan. Want we gaan vandaag op foto tour tocht. Alles in de omgeving moet worden verkend. We besluiten naar Riksgränsen te rijden. Het weer ziet er veel belovend uit. De bergen worden dan ook uitvoerig op de plaat vastgelegd.

En ook de steile berghelling geniet de volle aandacht. Er is zoveel te zien en te fotograferen.

Mooie ijspegels..........

Prachtige landschappen.........

En een treinstationnetje. Daar wordt even een kleine pauze ingelast.

Het weer betrekt. En ja hoor er gaat weer sneeuw vallen. En dan zien we een grote kudde rendieren. En daar brengen we toch wel een tijdje door.

In het plaatsje Riksgränsen zien we dat het daar minstens zo erg heeft gesneeuwd als bij ons in Björkliden. Hier komt de sneeuw tot aan de daken. Het is nu ook erg slecht weer aan het worden. Het sneeuwt en alles is grauw en grijs. Voorzichtig ondernemen we de tocht naar Björkliden.

Na het eten gaan we naar Abisko om nu toch echt de berg op te gaan voor het Noorderlicht. Het thuisfront sms't dat het te zien is. En ook de meneer onderaan bij de lift zegt dat het er is.

Hij had alleen verzuimd te melden dat het boven waait met een windkracht 8.

Fijn, daar kwamen we in de lift achter. Die is helemaal open en halverwege de berg begon het flink te waaien. Weg stilte, weg rust. Boven aan gekomen werd het er niet beter op. Met een gevoelstemperatuur van -30 en windkracht 8 op de toren was het niet makkelijk om mooie platen van het Noorderlicht te maken. Ik hield het niet langer vol dan 1,5 uur daar boven op de toren. Er hangt een vaandeltje die maakte het geluid of er een helicopter boven ons hing. De camera lenzen bevroren en wij ook.

Wat een avontuur weer. Het kost een lieve duit om naar boven te gaan. En het Noorderlicht..........tja dat liet te wensen over. Dus dan maar kijken en alleen wat genieten.....

Hopelijk hebben ze ons thuis zien staan.

En dat bleek dan ook. Alleen wisten zij niet welk weer wij stonden te trotseren. Hieronder een plaatje van Maarten en mij op de toren en vaag op de achtergrond zie je de anderen die staan te fotograferen.

Vrijdag 12 maart De Hondensleetocht

2010-03-22T14:50:00.017+01:00

En vandaag is het dan zover. Hier heb ik al zo lang naar uitgekeken. Dit is een droom die eindelijk waarheid wordt. Ik heb er zin in. We verzamelen bij de hondjes. Daar nemen we nog drie leidt honden mee naar boven de berg op. We horen de honden al blaffen. Wat een geluid. Sommigen lijken wel wolven. De honden hebben er zin in en wij ook. Eerst moeten de honden nog voor de slee worden ingespannen. Ze liggen nu aan lijnen naast de sledes. Morgan verteld hoe de honden hun tuig om moeten en dan welke honden er voor welke slee moeten worden gezet. Iedere hond heeft zijn eigen plaats.

We krijgen nog uitleg over hoe en wat te doen. Vooral het vallen van de slee wordt goed uitgelegd. Ik heb goed geluisterd. En dat is maar goed ook want ik val in de eerste rit tot aan de lunch 3x van de slee. Maar ik hield vast. De eerste 2x had ik hulp nodig van Wilma om er weer op te klimmen en de slee rechtop te zetten. De honden willen maar wat graag lopen en trokken me de eerste keer een stukje mee. De tweede keer lukte hen dat niet en ik hield ook nu de slee goed vast. En ik kan je vertellen dat het niet makkelijk is om er vanuit lig weer op te klauteren. Zeker niet wanneer de honden zo blijven trekken. Maar ik liet me niet kennen, spandde mijn armspieren om goed vast te houden en probeerde nu op tijd te zien waar het mis zou gaan. Helaas een derde keer viel ik weer om. Nu lukte het me om zelf op de slee terug te gaan staan en gelijk op de rem te trappen. Er was gezegd dat het anker in de sneeuw moest worden gezet om de honden tegen te houden. Maar dat lukt je niet zo makkelijk. Zeker niet als je tot over je knieën in de sneeuw weg zakt. Maar de rest van de tocht bracht ik het er beter vanaf. Het vallen is niet het ergste, het erop klimmen is het moeilijkste.

En dan stoppen we. Het weer doet niet erg mee. Het is weer gaan sneeuwen en de zon laat zich niet zien. Soms denk je dat je helemaal alleen bent met je honden omdat je niet veel om je heen ziet. Zelfs je voorganger niet. Dan hoop je maar dat de honden de weg weten in deze wereld, die voor het oog erg klein is maar waar je van weet dat het een enorme bergpas is.

Natuurlijk worden alle honden geknuffeld. Ze hebben zo hun best moeten doen in de diepe sneeuw. En wat zijn ze lief. Ze willen constant aangehaald worden. Morgan verteld ons dat dat niet overal zo is. Maar dat zijn honden graag bij de mensen zijn. En wij vinden dat heerlijk. Al gauw gaan ze allemaal liggen om uit te rusten zodra wij ons met de lunch gaan bezig houden. Ze worden ook stil.

En wij gaan aan het werk. Er moet en hol in de sneeuw worden gegraven en daarover gaat een tentzeil. Dit is een hele klus. In het sneeuwhol worden er bankjes uit de zijkant geschept en daar gaan rendierhuiden overheen. Wilma en ik halen alle benodigdheden uit de slee. Hout voor het vuur, de rendierhuiden, ketels en een koelbox.......eh het is -15. Wij plassen haast in ons broek van de lach. Maar goed het is een mooie boodschappentas voor het rendiervlees en de broden. Gelukkig zaten er geen koelelementen in want dan hadden we echt gele vlekken in de sneeuw gemaakt.

Terwijl we zo bezig zijn sneeuwt het flink en het waait ook nog. Daar ik toch wel wat heb gezweten begin ik het wat koud te krijgen. Dat is de eerste keer deze week dat ik het echt koud heb. De binnenkant van mijn capuchon is dan ook bevroren evenals mijn handschoenen. Wat een weer en wat een avontuur.

De jongens aan het werk.

En al snel heeft Morgan een vuurtje met een ketel en een pan vlees. We worden uitgerookt door de harde wind. We kruipen dicht bij elkaar in ons eigen ijshotel/restaurant. Dit is geweldig. We maken poolweer mee en zitten hier te lunchen in de wildernis. Wat genieten we hier van.

Een bevroren toetje met dito capuchon.

Maar het vlees smaakt goed en is lekker warm. Ook de warme chocomelk gaat er goed in. Wat heb ik het naar mijn zin. Hier kan niets tegenop. Zelfs het weer kan te keer gaan, niets krijgt die glimlach niet van mijn gezicht.

En dan wordt het tijd om op te breken. We moeten weer verder. Wanneer ik bij de slee kom zie ik dat mijn twee voorste honden in de slee van Maarten zijn gaan zitten. Voordat ik mijn camera heb gepakt springt er één alweer uit. Een sledehond die sleetje rijden wil. De honden van Wilma hebben hun tuigen zo in elkaar gedraaid dat we met ons vieren de honden uit elkaar moeten halen. Eén van de honden heeft een flinke beet in zijn oor. Ze kunnen niet eens meer bewegen zo zitten ze in elkaar gedraaid.

En dan alle honden weer aanlijnen en op de slee. Het weer blijft grauw. Maar het sneeuwen wordt wel iets minder.

Dit keer blijf ik op de slee staan. En laat de honden het werk doen. En dat gaat beter. Veel te snel is dit gedeelte van de tocht over. Het is half 5 als we terug komen.

We helpen mee de honden los te maken en naar hun verblijf te brengen. De mannetjes hebben een eigen hok de dames mogen los rondlopen. Maarten sluit vriendschap met mijn sledehond Fox. Die blijven maar kroelen. Maar het wordt toch echt tijd om naar het chalet te gaan. We hebben een topdag beleefd.

We zien die avond heel even het Noorderlicht. We hebben ons opgesteld op een brug over een kloof. Helaas trekt de lucht weer dicht en gaat het sneeuwen. We kijken er al bijna niet meer van op. Heel even konden we genieten van het spektakel.

Hieronder een filmpje van het omdoen van de tuigjes voor de honden. Vooral het geblaf van de enthousiaste honden blijft je goed bij.

Zaterdag 13 maart

2010-03-21T19:24:00.020+01:00

De laatste foto dag. We gaan vandaag op pad om nog 1x de omgeving vast te leggen. Het is prachtig weer. De zon schijnt en de lucht is fel blauw. Vanmorgen om 6.30 uur sneeuwde het nog en was alles grauw en grijs. Maar we hebben geleerd dat het weer hier in een paar minuten om kan slaan. En dus wordt de bus weer van ijs en sneeuw ontdaan. De auto's die al een paar dagen niet zijn gebruikt hebben helemaal een dikke sneeuwdeken om. Die moet je bekant uitgraven.

We zijn allemaal uitgelaten door het mooie weer. Het is ook de eerste keer dat ik de warme jas in de auto laat. De bomen zo mooi ingepakt door de sneeuw steken prachtig af tegen de strak blauwe lucht.

Toch komt al snel weer bewolking opzetten, maar we laten ons niet ontmoedigen. Nog even een leuke groepsfoto in de diepe sneeuw, waar Michael tot aan zijn middel in weg zakte. Tijgeren en kruipen door de diepe sneeuw is het motto. En we zijn daar al behoorlijk bedreven in. Een klein minpuntje is dat alles zo nat wordt van die sneeuw. Maar ja droge sneeuw bestaat niet.

Blij gestemd gaan we op weg om mooie plekjes te spotten die we van de week nog niet hadden gehad of waar nog een poging tot mooiere foto's maken wordt gedaan.

Hieronder de berg met de stoeltjeslift naar de top om op het observatiestation te komen. Helemaal bovenaan staat de toren waar we op hebben gestaan om het Noorderlicht te spotten terwijl de wind om ons heel raasde. Nu is het boven vast beter weer. Toch zou ik als ik er nog eens kom wel met daglicht ook naar boven willen gaan. Het uitzicht moet geweldig zijn. Nu vonden we 1x naar boven wel even genoeg voor de hele week. Maarten heeft dit in 2008 wel gedaan en de foto's zijn prachtig, maar hij had dan ook dit weer.

De steile wanden met sneeuw en ijs blijven trekken. Wat een wonderlijk landschap. Dit is richting Riksgränsen.

Maar ook de andere kant op is het prachtig, met natuurlijk Lapporten. Dit keer eens heel goed zichtbaar met een wit wolkje om het nog mooier te maken. Het mooie weer blijft maar aanhouden. Wat een geluk hebben we toch. Het kan dus echt....mooi weer hier.

Ook wilden we nog een kijkje nemen bij de kloof waar we in de avond onze fotoapparatuur hadden neergezet op de brug voor het Noorderlicht. En deze zag er prachtig uit zo in het daglicht. Dit is in Abisko. De berg rechts op de foto is de berg met de stoeltjes lift.

En ook heeft deze dag een mooie zonsondergang. We zien het laatste zonlicht op een berg. Het belooft een mooie avond te worden voor het Noorderlicht. En we zien ook The Blue Hole waar Maarten ons over heeft verteld. Een groot open gat met blauwe lucht terwijl rondom de bewolking is.

We rijden naar het tankstation in Björkliden om daar in het restaurant een feestmaal te eten. Rendiervlees met patat en vossebessesaus. Ik bestel een glas wijn en wordt aangenaam verrast. Het is een super groot glas vol heerlijke rode wijn. Okee daar betaal je dan ook voor, maar in vergelijking met een glas in Nederland valt het nog best mee. Daar krijg je maar een derde van wat er in mijn glas zit en daar betaal je ook flink voor. We laten het ons lekker smaken. En dan naar het chalet om de koffers in te pakken. En nog wat schoonmaken. Morgen vertrekken we alweer.

Laat in de avond gaan we toch nog een laatste poging doen voor het Noorderlicht. We hadden goede hoop, alleen moet ik nu vermelden dat het weer is gaan sneeuwen. Je weet het hier maar nooit. Maar daar we toch nog een glimp willen opvangen rijden we eerst richting Riksgränsen, maar daar is het bewolkt. De hulptroepen thuis worden ingeschakeld en die zien niets op de cam in Abisko. Worden we niet vrolijk van. Toch maar proberen, maar het levert niets op. We besluiten huiswaarts te keren. En dan ineens zie ik sterren en waar sterren zijn daar is geen bewolking. Vlakbij het Fjällby complex zijn we. We zetten de bus neer in een zij weg. En dan is het afwachten geblazen. Het trekt boven ons helemaal open terwijl we rechts in de richting van Abisko alleen maar bewolking zien. En dan is het er ineens. Een streep licht groen. De camera's en statieven worden neergezet en er worden foto's gemaakt met een lange sluitertijd. We zijn super blij dat we dit nog hebben kunnen meemaken. Het was de mooiste tot nu toe. Een waardig afscheid. Maarten heeft het in 2008 vele malen mooier meegemaakt, maar wij zijn blij met dit spektakel.

En ik weet het nu zeker, ik ga terug. Want dit moet ik nog eens zien.

Het licht onder in de foto is van het Fjällby hotel.

Zondag vertrek naar Nederland

2010-03-21T19:05:00.005+01:00

En zo brak de laatste dag al weer aan van onze onvergetelijke reis naar Zweeds Lapland. Vandaag vliegen we terug naar Nederland. En liggen we vanavond weer in ons eigen bedje.

Maar we hadden nog een ontbijt te goed in het Fjällby Hotel. En dat smaakte ons overduidelijk heel goed. Van een eitje tot gebakken spek en boterhammen met allerlei lekkers. Een mooi afscheid van het Fjällby Hotel. En je wilt het geloven of niet, de zon schijnt.

En zo gingen we op pad voor de 2 uur durende rit naar Kiruna. We nemen onderweg nog 1x het landschap in ons op en kijken nog een keer naar Lapporten.

Op een gegeven moment roept iemand; Elanden. Oké we rijden rustig een stukje door en de camera's worden gepakt. De bus wordt gekeerd en we rijden met laag tempo terug. Net als Maarten af wil remmen begint de bus te glijden zo richting de sneeuw berm. En dan gebeurd het. De bus hangt over naar rechts en blijft in de diepe sneeuw hangen. We krijgen het nooit voor elkaar om de bus eruit te halen. Tot aan de koplampen staat ie scheef te hangen.

We houden auto's aan en die zijn zeker bereid om ons te helpen. Een vierwielaangedreven auto trekt ons met slippende banden weer los. Eerst aan de achterkant daarna aan de voorkant. Terwijl iedereen meehelpt te duwen. Eh bijna iedereen, er moet er toch 1 zijn die de foto's en de film maakt..... We zijn zo blij dat we de elanden maar laten voor wat ze zijn. We willen nu alleen nog maar heel in Kiruna aankomen zodat we het vliegtuig kunnen halen.

Op de luchthaven wordt het ijs en de sneeuw van de vleugels van het vliegtuig geblazen. De startbaan is al schoon geveegd. Hier raken ze niet zo snel in paniek van een beetje sneeuw. Ze zijn hier gewoon goed voorbereid.

Van Stockholm naar Amsterdam.
Daar staat Fred op ons te wachten om ons naar huis te brengen.
We nemen afscheid van elkaar en nu kan het uitzoeken van de foto's beginnen.

Maarten ziet Abraham

2010-02-22T13:42:00.013+01:00

En ja hoor, gisteren was het zover. Maarten zag Abraham. Een halve eeuw oud en nog even gek en jong van hart. Maar ik had hem goed te pakken. Het liefst wilde hij er niets aan doen. Lekker op de bank, filmpje kijken, poesjes op schoot en rustig aan. Ja hoor, we gaan gelijk naar de leeftijd leven. Dus niet. Ik had wat anders voor hem in petto. Huiskamer versierd, bord voor het raam en ballonnen en een slinger bij de voordeur. En een afspraak gemaakt. Dat wist hij, maar wat en waar wist hij niet. Dus was hij de hele ochtend best onrustig en zenuwachtig. En steeds maar vragen of dat ik wel wist dat hij het niet leuk vond en dat hij rustig aan wilde doen. Tja of ik zijn wensen niet wist.

Ik liet hem maar in de waan en ontwetendheid. Gisteren was hij ook al verrast door mijn zusje. Zij had heel groot 50 opgehangen en wat leuke dingen georganiseerd. De meisjes hadden dikke pret.

Hij kreeg en stropdas/vlinderdas met 50 erop. En een collecte bus voor 50 jarigen die nog een beetje lol willen hebben. Hij collecteerde erop los, haha. Maar wilde er niet mee langs de deuren. Dat was wel weer jammer.

Maar toen werd het zondag. En tijd om op stap te gaan. Hij wilde natuurlijk zelf rijden in zijn super autootje. Maar wist natuurlijk niet waarheen. We kwamen uit bij Fred en Jolanda. Daar woont sinds december ook een 50 jarige. En die hadden het huis versierd en zetten hem goed in de 'bloemetjes'.

Het werd een gezellige middag/avond met lekkere tompoezen en uiensoep en Catan. Maarten kon weer opgelucht ademhalen.

We vieren het pas met een tuinfeestje medio augustus, maar ik wilde vandaag toch niet zomaar voorbij laten gaan.

En hij blijft een beetje gek. Zal wel nooit veranderen. Maar de opluchting is van zijn gezicht te lezen.

Hij kreeg ook nog een mooi cadeau van Fred, Jolanda, Jessica en Larissa.

Ze gaan samen ( Fred en Maarten) naar Schiphol voor een vlucht in een vliegsimulator. Geweldig. Een cadeau te vinden wat hij nog nooit heeft gedaan.

Fred had het cadeau met leuke foto's versierd.

En zo waren er ook veel mensen die de verjaardagskaart heel creatief hadden gemaakt.

Hier onder 100 jaar geboefte. Ze kennen elkaar al heel erg lang en hebben al veel met elkaar beleefd.
En zelfs Abraham hebben ze binnen een paar maanden na elkaar ontmoet.

Suus is jarig

2010-01-11T22:17:00.011+01:00

Suus is 8 jaar geworden. En dat zal ze weten ook. Samen met haar vriendjes en vriendinnetjes is ze wezen bowlen. Wat een spanning vooraf. En wat wilden ze graag naar binnen om de ballen te laten rollen.

Caroline laat even haar 'fietsenstalling" zien. Ze is maar wat trots dat ze met de grote mee mag bowlen. En ze bleek een verassing......

De zussen constateren dat er maar weinig profiel onder de schoenen zit. Super glad joh. Ken je mooi op glijden.

Caroline kreeg nog even hulp van mama in het begin. Al bleek al gauw dat ze dat niet nodig had. De ballen bonkten op de houten baan. Oeps, dat wordt een nieuwe baan aanleggen met zulke jonge kunstenaars.

Suus neemt gelijk ook vliegles tijdens het bowlen. Ze was super fanatiek en geconcentreerd. Het leverde haar een mooie derde plaats op. En wat genoot ze van deze middag. Eerst al de cadeautjes uitpakken en dan patat met kroket of frikandel. En dan je kunnen laten zien op de bowlingbaan.

Samen met de vriendinnen het score bord in de gaten houden. Wat een glunderende gezichten. Het ging niet om het winnen maar om de lol. En dat hadden ze zeker.

Samen met de moedesr Romy en Hanneke maakten ze er een dolle, gezellige boel van. En er zaten zeker verborgen talenten tussen.

Suzanne en Caroline bleken geweldig te kunnen bowlen. En is het niet geweldig zo'n feestje. Het was gewoon jammer dat het voorbij was.

Caroline had de beste score van iedereen. Ze liet de groten even een poepie ruiken. Suus was apetrots op haar kleine zus.

Maar was ook wel weer blij om naar huis te gaan. Want daar wachtte de Nintendo, die ze die morgen had gekregen. En dat is ook wel een heel mooi cadeau. De dagen erna is ze daar maar moeilijk van los te weken.

Een voorspoedig en gezond 2010

2009-12-30T15:59:00.005+01:00

Ik wens jullie een heel mooi jaar toe.

Hopelijk blijft een ieder heel met het komende vuurwerk. Het ziet er altijd erg mooi uit, maar geeft ook een hoop ellende, ieder jaar weer. Niet alleen voor mens maar zeker ook voor de dieren. Mijn lieverds duiken in elkaar en de oren gaan strak in de nek als ze een knal horen. En zeker nu het vuurwerk gekocht kan worden is het vaker raak. Dan schuiven ze op hun buik door de woonkamer op zoek naar een schuilplaatsje.

We laten ze dan ook niet alleen als het de 31e losbarst. En ik hoop dat een ieder die vuurwerk afsteekt het dan ook met goed verstand en veilig doet. Want de ellende is niet meer terug te draaien wanneer het eenmaal misgaat.

Ik geef zelf de voorkeur aan het vuurwerk, zoals te zien is op de bijgaande foto's.

Deze even van Internet geleend. Ze zijn door Noorse fotografen gemaakt. Maar ik hoop het komende jaar toch ook thuis te komen met misschien niet zulke fraaie, maar toch heel mooie platen van het vuurwerk van moedertje natuur.

Ik kreeg de link naar de site met deze foto's toegemaild van een mede reiziger. En dan kan je alleen maar genieten en bewonderen. Daar het een natuurverschijnsel is kun je er nooit zeker van zijn of dat je het zien gaat. Laten we hopen van wel. Het is wel één van onze hoofddoelen. En geen vuurwerk uit de winkel kan hier tegen op.

En het is redelijk veilig. Als je de temperatuur niet mee rekent. Want als wij daar zijn is het in de avonden soms -25 graden. Goed aankleden dus. Ik ben bijna klaar met de voorbereidingen, wat de kleding betreft. En ik heb er zin in.

En dat is 1 van de mooie dingen die komend jaar op de planning zijn.

Voornemens heb ik ook zat. Teveel om op te noemen. Maar daar wordt al wel aan gewerkt. Er is ook nog een hoop in huis te doen. Maar ook daar ga ik mijn schouders onder zetten. Ruimte voor ruimte. Eerst de woonkamer helemaal af. De bank is in bestelling, en ook de gordijnen zijn besteld, de kasten worden weer ingeruimd en de canvasdoeken worden uitgezocht en besteld. Dus dat staat wel op de rails.

Daarna keuken, gang en wc ruimte een nieuw kwastje verf. De trap die we opnieuw willen maken en daarna alles opruimen wat we niet meer nodig hebben.

En beide kantoorkamers opruimen.

En buiten al die dingen die in huis moeten gebeuren ga ik natuurlijk ook weer foto's maken, het asiel bezoeken voor de wandelingen en knuffels voor de beestjes daar, de tuin en nog veel meer leuke dingen doen.

En niet te vergeten weer veel afspraken maken met de vriendjes. Catannen, etentjes, theater bezoeken enz.....

Mijn albums moeten nog gemaakt worden van de zeehonden en Japan.

Kortom ik heb dus nog genoeg te doen.

We hebben weer een heel jaar voor de boeg. Met vele nieuwe kansen.

Ik wens jullie dan ook alle goeds en liefde voor het komende jaar.

Hopelijk zien we elkaar dan ook weer snel.

Liefs Marjo

Kittenmiddag van de Noren

2009-12-27T17:51:00.009+01:00

12 december was er de kitten middag van de Noorman. Een vereniging van Noorse Boskatten. En daar heb ik er ook 4 van. Maar ik kon de mijne thuislaten. Ik heb geen kittens en geen senioren. En die categorie kon meedoen aan een echte keuring en er nog een beker mee winnen ook. En er was natuurlijk de fotowedstrijd uitslag. Maarten was jurylid. En er zijn vele platen ingezonden.

Het was een mooie dag daar in Eerbeek.

De poezebeesten lieten zich van hun goede kant zien en snorden wat af. Allemaal baasjes die hoopten op een prijs voor hun schoonheid. Er was zoveel keuze. Van een paar maanden oud tot een kat van 11 jaar oud.

Maarten had ook al gauw een vriendje gevonden. Gandalfje van Marijke Faber was niet bij Maarten weg te houden. Die sloten vriendschap en er werd wat af geknuffeld. Ik had weinig tijd voor knuffelen. Ik heb de foto's gemaakt voor in het blad en op de site. Maar ik had wel mijn voorkeuren hoor. Maar die verklap ik natuurlijk niet. Mijn eigen Noren kijken ook af en toe mee op de blog en dan zijn ze weer heel beledigd. Maar ze waren wel erg blij met de meegebrachte snoepjes en lieten het dan ook goed smaken.

Mijn eigen Sannah poseerde als een echt model met een aantal van die lekkere snoepjes. Alsof ze wil zeggen, koop dit merk, maar deze zijn van mij en daar blijf je maar lekker af.

Ik ben natuurlijk ook ape trots op de foto's van mijn hand in Het Noorderlicht, het tijdschrift van de vereniging De Noorman.

En op de site staan de eerste foto's ook al.

De kerstboom

2009-12-27T17:17:00.009+01:00

En ja, ik heb ook dit jaar weer een kerstboom gekocht. En neergezet. Ondanks de moppers van mijn liefie(hij moest een stukje van de stam afzagen en zag het hele boom gebeuren nou niet zo zitten.)heb ik doorgezet. Een boom is gezellig en ik ga het echt een keer winnen van mijn snorrende huisgenoten. Kom op zeg ze zijn 4 en 5 jaar oud. Volwassen dus, tenminste dat hoop ik.

En tot mijn grote verbazing bleef de boom staan. Waar deze vorig jaar allang om lag en de ballen uit de boom verdwenen, werd er nu maar heel weinig aandacht aan besteed. Ik kon dus in alle rust mijn mooie boompje optuigen.

Mijn snorretjes hadden het te druk met andere bezigheden. Slapen op de nieuwe deken van mama. Dat was vele malen leuker dan zo'n prikkende boom. Er wordt niet eens geruzied wie er op de deken mag liggen. En zoals nu kruipen er drie gewoon bij elkaar. Terwijl die drie nooit samen ergens liggen. Verbroedering met kerst?

Vanaf de krabpaal wordt de boom wel bekeken en Sannah heeft haar plekje onder de boom gekozen, maar verder wordt er niet in geklommen en dus grote kans dat deze boom het gaat halen tot volgend jaar.

Mijn 7 tal is inderdaad volwassen geworden. Zelfs Twister. Maar ja die heeft het hele jaar zijn eigen kerstballetje(vorig jaar uit de boom gemept en zo af en toe vindt hij dat balletje weer). Ik ben dus een gelukkige winnaar van de kerstboomstrijd. Volgend jaar gaan we een stuk geruster de boom optuigen. Misschien ooit weer zilveren glazen ballen erin........ We zullen zien. Heb er nu ook een paar glazenballen ingehangen.

En dan..... kom je uit je werk gaat het sneeuwen. Het hele landschap wordt verborgen onder een witte wollen, maar koude deken. Wat een prachtgezicht.

En inmiddels weten we dat het een witte kerst is geworden. Daar kunnen we weer mee vooruit.

Alleen die gladdigheid van op gevroren sneeuwlagen daar was ik nou niet bepaald van gecharmeerd. Dan komt mijn angst weer terug. Ik heb een aantal jaar geleden een auto ongeluk gehad door ijzel. Ik zat dan ook heel gespannen in de auto de afgelopen dagen als ik naar mijn werk reed of weer naar huis terug. En terwijl iedere weerman/vrouw zei dat je beter niet de weg op kon gaan omdat er gladheid werd voorspeld, zat ik de kilometers weg te overbruggen vol met overmatige spanning. Tja ik moest werken, daar ontkom je niet aan. En ik zit juist in die uurtjes op de weg wanneer het spannend is wat gladheid betreft.

En elke keer dat ik op mijn werk kwam of thuis dan was ik weer heel dankbaar het gered te hebben.

Nu een paar dagen vrij en weer ontspannen. En luisteren naar de weermannen en vrouwen.

Maar de afgelopen week was wel een mooi voorproefje van wat ik straks in Lapland ga zien. En daar is het 10 x erger en mooier. En kouder......

Maar ik heb er toch ook wel van genoten hoor. En ook de poesjes waren verwonderd over dat koude witte goedje. Daar krijg je koude pootjes van. Maar o wat vond Manoah alles spannend. Zij zat als eerste boven in de kattenkooi en keek haar blauwe oogjes uit.

Maar ook Sterre en Sokaar lieten zich niet kennen. Er moest nodig onderzoek gedaan worden naar deze vreemde wereld. Soms waren ze maar even buiten om dan weer lekker bij de verwarming te kruipen of in bed. Lekker hoor die koude natte pootjes in je nek.
Al snel gingen alle katten de boel verkennen.

Zussendag 2009

2009-12-27T16:57:00.011+01:00

Het stond al even gepland, maar uiteindelijk kwam de dag dat de twee zusjes op stap gingen. Samen zonder mannen en kinderen. Daar zat natuurlijk een dagje shoppen aanvast. Maar impulsief als we zijn liep alles toch weer anders als gepland. Eerst maar even een bakkie doen bij de Zeelandertjes. Pa en ma waren blij verrast met dit bezoekje.

En in plaats van naar Bergen op Zoom te rijden, zijn we na de verhalen van pa en ma naar Halsteren gereden voor een bezoek aan Intratuin. De kerst markt moest daar erg mooi zijn. En kerstgekken als wij zijn, dat wilden we natuurlijk zien.

Buiten stond een grote kerststal met dieren. En binnen natuurlijk de nodige tafreeltjes. Hanneke vond een bosje misteltoe en gaf me spontaan een kus eronder. Gek.......hm, leuk gestoord. Wel we keken onze ogen uit.

En aangezien het later begon te worden hebben we de lunch daar maar gebruikt.

Het was binnen zo koud dat er ijsberen rondliepen. Maar ook in de uiteindelijke shop bestemming lag er sneeuw op straat. Elders in Nederland was er nog niets gevallen. Het was 9 december. Dus een kort sneeuwballen gevecht moest er gehouden worden. Trouwens Bergen op Zoom hebben we niet bereikt het werd Roosendaal. Ehhh impulsief, zullen we het maar noemen.

En dan is het na het shoppen nog haasten richting Kaatsheuvel. Want we hebben een afspraak met de crue van de Sound of Music. We komen net op tijd aan om de theaterkinderen te begroeten. Maar snel over de rode loper naar het heerlijke buffet/diner. Ja we doen het gelijk goed.

En het buffet overtrof onze verwachtingen. We hebben onze bordjes een aantal keer goed gevuld. Aan lijnen denken we vandaag niet. Zeker niet meer toen we de toetjes zagen staan.

En daarna genieten van de show.

Het was een heerlijke dag. Moeten we maar snel eens overdoen.

Kijken waar we dan weer belanden.

Streetdance in het theater

2009-11-23T19:12:00.018+01:00

1 november hadden mijn nichtjes een uitvoering van Streetdance in het Kruispunt theater. Wauw een echt optreden. Zij zenuwachtig, hun moeder zenuwachtig en ik zelf zenuwachtig. Wat zijn ze dan ineens groot. En wat zouden ze hebben ingestudeerd. Ik zat er helemaal klaar voor met mijn camera. Want dat moest natuurlijk vastgelegd worden.

Het ging van een kikkerdance naar de Lion King. De meisjes traden samen en alleen met hun eigen groep op.

En het slot nummer daar mocht Suus in mee dansen.

Ik heb er van genoten.

Het was geweldig meiden. Helemaal te gek.

Hieronder een samengestelde collectie van hun dansen.

Ik was en ben een trotse tante.

En ik weet ook zeker dat de mama en papa, opa's en oma's en tante en oom en nichtje Sterre dit ook waren.

Hoe koud gaat het worden

2009-11-23T14:54:00.005+01:00

Ik ben eindelijk geslaagd voor een warme jas. Ik ben er erg blij mee, daar het niet leek te gaan lukken met de jas. Met alles op en aan ben ik dik en warm aangekleed en hoop ik het Noorderlicht en de daarbij -25 graden aan te kunnen.

Er zijn nog een aantal dingen die ik nodig heb maar ben voor het grootste gedeelte klaar. De jas is heerlijk warm met een lekkere donslaag. Ook voor de kleding onder de jas ben ik geslaagd.

Een heerlijk poezelig (zoals een vriendin van ons zegt) fleece vest en een ondershirt, waren ook snel gevonden. Bijpassende fluffy witte muts. Een skibril en een, zoals ik het noem een struikrovermuts en een stel handschoenen waar je de duim kan openritsen, om beter te kunnen fotograferen. Maar ook weer snel kan dichtritsen wanneer de vingers te koud worden.

Het was een ingrijpende greep uit ons budget. Wat zijn die outdoor zaken leuk om in rond te neuzen, maar vreselijk duur. Maar ik ga het hopelijk niet koud krijgen daar in het hoge noorden. En de meeste kleding kan ik ook hier dragen, al moet je dan niet alles tegelijk aan trekken. En de broek heb ik in Japan ook al gedragen en gaat ook weer mee.
Ons koukleumpje is er bijna klaar voor. Heb er wel zin in hoor. Ook al duurt het nog een hele poos.

Amerongen

2009-11-23T12:28:00.021+01:00

Het is alweer een week of wat geleden dat we een workshop sfeer hadden in de Amerongse bossen. En ik zag het al snel, ik zou de dag op de grond doorbrengen. Er waren veel paddenstoelen. Dus daar ging ik mee aan de slag. Het was een druilerige dag en er waren al de nodige buien gevallen. Dus al snel was ik erg nat en ook vies. Maar dat deerde mij niets. Paddenstoelen staan nu eenmaal niet altijd op ooghoogte, dus werd het kruipen en kijken en dan weer een nieuwe positie innemen. We hadden natuurlijk ook weer een opdracht meegekregen. Maak een macro sfeerfoto en een Landschapsfeerfoto. Nu is sfeer voor een ieder weer anders. Dus je kon je gang gaan. Maarten liet iedereen de mooiste plekjes zien en hielp weer met alle mogelijkheden van de camera's. Ik ging lekker mijn eigen gangetje.

Probeerde het meegebrachte zaklampje uit en de flitser. Ik zorgde ervoor dat ik de paddenstoelen zo veel mogelijk met de natuurlijke omlijsting kon fotograferen. Want juist de gekleurde herfst bladeren maken dat het een mooi plaatje worden. De natuur had zelf al geschilderd met een fraai kleuren palet. Wat zou je daar nou aan willen veranderen.

En op zoek naar de mooiste achtergrond was ook nog een sport. Wanneer je je helemaal hebt geïnstalleerd en je kijkt door je zoeker, moet het ook kloppen.

Er was zoveel te zien en te fotograferen. Helaas is de stinkende vliegenzwam aan mijn neus eh camera voorbij gegaan. Die paddenstoel zou ik zo graag eens voor de lens krijgen. Maar dat heb je ervan als je niet bij de anderen blijft en je eigen gangetje gaat. Iedereen kwam wel met een stinkende vliegenzwam thuis, behalve ik. Heb ik nog wat voor de volgende keer om naar te gaan zoeken.

Maar dit ienemienie satijnzwammetje is ook erg mooi. Het stond zo verscholen tussen de bladeren dat je goed moest kijken. Het kopje was niet groter dan het eerste kootje van mijn ringvinger. Ga daar maar eens met z'n allen omheen liggen.......

Maar niet alleen paddenstoelen doen het goed bij macro. Ook dit prachtig ballet van bladstelen. Je moet het wel zien natuurlijk. Ik vind persoonlijk dat de warme kleuren het goed doen. Het is abstract en toch ook heel levendig. Maar dit is natuurlijk mijn persoonlijke smaak.

En dan deze prachtige robuuste boleet. Stoer en eenzaam stond hij daar te pronken. De weggegooide appel doet het ook goed, qua kleur. Ik weet dat er meer dit plaatje hebben gemaakt, maar ik ben er erg blij mee. Had trouwens ook nog nooit zo'n grote boleet gezien.

En de regen doet het ook goed op de paddenstoelen. Ze krijgen zo een mooie glans.

Maar ook zomaar een plaatje van een tapijt van bladeren is zeer fraai. De kleuren en vormen zijn tekenend voor de late herfst. Nog even en er zit aan geen enkele boom meer blad en moeten we wachten tot het voorjaar voordat er weer fris groen aan de takken verschijnt. Hoewel...mijn vlinderstruik thuis had al allemaal kleine nieuwe uitlopers. De natuur is een beetje in de war. Het is ook nog te zacht voor november. Het hoort eigenlijk al te vriezen. Tja dat hoeft nu ook niet direct van mij hoor. Maar de buien mogen wel iets minder. En de stormen...het is vandaag ook weer zo'n dag.

Mooi hoor zo'n kleed van beukenbladeren. Het geeft het bos iets intiems. Zo'n woonkamer gevoel. Al moest ik wel even slikken toen ik zo alleen achter was gebleven in een vreemd bos, waar ik de weg niet ken. Zolang je op de grond ligt te fotograferen is er niets aan de hand, maar ga je dan weer lopen dan zijn de bomen wel erg hoog en het bos erg leeg en groot. Maar dapper ben ik een pad ingeslagen en onderweg al fotograferend toch weer bij het Berghuis aangekomen.

Het wordt nu ook al zo snel donker en dat merk je ook in het bos. Want daar lijkt het nog sneller te gaan. De flitser bood nu ook uitkomst.

Wel oppassen voor overbelichting. Zeker op de witte paddenstoelen. Zij bleken dan wel erg uit.

Maar nu had ik wel veel macro, ik moest ook nog een landschapsfeerplaat maken. Dit deed ik door een groep paddenstoelen in landschap te fotograferen. Bleef ik toch dicht bij de paddenstoelen en voldeed ik aan de opdracht.

Tweemaal het zelfde groepje paddenstoelen, maar toch anders in beeld gebracht.

Ik had een heerlijke dag. Was koud en nat, maar heel tevreden over het resultaat. Bedankt voor de geweldige workshop, Maarten. En alle deelnemers ik heb genoten van de gekozen foto's in de nabespreking. Er zaten beeldschone platen bij. Tot de volgende workshop, volgend jaar.

Vlakbij het pannenkoekenhuis vond ik in een omgevallen boomstam nog dit prachtige setje paddenstoelen. Ik zag er daar nog veel meer. Ik had niet verweg gehoeven. En zo is het maar net met macro fotografie. Vaak kun je al heel dicht bij huis de meest mooie platen maken.

Even voor mezelf

2009-10-27T22:59:00.005+01:00

Het is herfst. En dat voel je in alles. Het is frisser, grauwer en het regent steeds vaker. Het waait en de zon wordt steeds wateriger. En buiten kleuren de vele paddenstoelen de grond weer prachtig. Ik ben dol op paddenstoelen. Ik eet ze graag, maar kijk er ook graag naar. Er zijn zoveel soorten.

En wanneer je buiten in de natuur bent dan kan je even alles laten voor wat het is. Geen werk, geen klussen, geen computer, geen huishouden alleen jij en de schoonheid van de natuur. Echt dat heb je zo af en toe echt eens nodig. En ik geniet ervan. Die spaarzame momenten zijn een verademing.

En daar het buiten niet meer zo aantrekkelijk is in de avonden, wordt het weer tijd voor de openhaard binnen. Ik stook graag, maar dat moge al wel duidelijk zijn. En dan een kaarsje erbij, lekker wijntje en een poes op schoot. Soms met boek, andere dagen gewoon lekker lui staren in de vlammen. Ook die momenten zijn nu zeldzaam. Ik ben aan het klussen en er staat nog maar weinig gezelligs in de woonkamer. Maar de fauteuil is er nog en de openhaard staat ook statig op zijn plaats. Die krijgt straks een make-over. Dan wordt het nog mooier en aantrekkelijker om er te zitten. Heerlijk. Kijk er nou al naar uit.

Dus pak ik wat ik pakken kan nu. Even na het harde werken tijd voor relaxen. Laad je je zelf weer helemaal op en kan je er weer even tegen. Net als nu vanavond. Even de blog bijwerken. Even tijd voor jezelf. Maar ik moet dat wel leren indelen. Ik krijg een hoop energie van het klussen, maar ik moet ook weten waar de rem zit. Vandaag goed geregeld. En morgen is er weer een dag. Gaan we weer lekker aan de klus. Welterusten voor zo. En morgen weer gezond op.

Een ijzige koningin en een buitenbeentje

2009-10-27T22:32:00.008+01:00

Afgelopen zaterdagmiddag hadden we een ontmoeting met een ijskoningin en een heel lief meisje. Maarten moest een fotoshoot doen. En ik ben meegeweest en heb de making off gefotografeerd. Sabrina die natuurlijk deze typetjes uitbeeld, moest een aantal nieuwe foto's hebben voor de folder van de Heksenkethel. En ze zag er weer prachtig uit. Even loskomen in het begin en duidelijk maken hoe en wat. En dan aan het werk.

En hard werken is het. Een aantal uur lang poses aannemen, je gezichtsuitdrukking precies zo maken dat het goed overkomt. En voor de fotograaf is het een gezwoeg om het allemaal zo op de plaat over te laten komen zoals de bedoeling is. Henk en ik hebben nog een tijdje geholpen om de flitsers op de goede plaats te houden. Want er komt heel wat bij kijken om net die ene plaat te maken. Is de belichting okee, is scherp wat scherp moet zijn en staat de camera in de goede positie enz enz.

Tussen de bedrijven door maakte ik ook nog een aantal foto's. Ik kreeg gelijk op mijn falie dat mijn rode zoeker lichtje ook op de foto's van Maarten was te zien. Hmmm, dus maar bescheiden op de achtergrond gebleven. Gelukkig hadden we het op tijd door, het zou anders wel heel zonde zijn van zoveel werk.

Maar ik neem mijn petje af,als ik die op heb, voor Sabrina. Die zet zo even een typetje neer. En dan al die make-up. Prachtig hoor.

En dit is Buitenbeentje. Die avond zou het voor het laatst worden opgevoerd. En dan begint het nieuwe thema. Wij gaan in november genieten van haar optreden.

Ik vond het een leuke middag, die tevens ook heel leerzaam was. Want het was ook de bedoeling dat ik wat opstak van de fotoshoot. Ik wil zelf ook nog eens zoiets gaan doen. Wel vanachter de camera dan he. Ik zou dat nooit kunnen wat Sabrina doet. Maar het is dan ook haar werk.

Ik zou zeggen, kom op, naar de Heksenkethel om haar eens op te zien treden.

Lex en Erni

2009-10-27T22:26:00.004+01:00

Even voorstellen, dit zijn Lex en Erni. Mijn buurjongens. Ik mocht verleden week een dagje op hen passen. We zijn in de middag lekker 2 uur wezen lopen en spelen. En zelfs toen hadden ze er nog geen genoeg van.

Jammer genoeg werd het weer wat dreigend en met een kleine Ixus is het dan niet meer zo makkelijk twee bewegende honden vast te leggen. En met de flits werd het weer zo onwerkelijk. Ze zijn constant in beweging. En de stok moest natuurlijk de hele tijd mee. Het was een leuke dag. En ik hou me aanbevolen voor nog eens een wandeling.

Een drukke tijd

2009-10-27T22:14:00.004+01:00

Soms kom je tijd te kort. De tuin moet nodig winterklaar gemaakt worden. En er was ergens een week geleden een mooie dag die zich er prima voor leende. Bovendien werd de biobak de dag erna geleegd, dus hoog tijd om die te vullen. Er moest nog veel snoeiwerk worden gedaan. En ik vind het dan gezellig om de vuurkorf aan te steken. Lekker bij het vuur de takken op bak formaat knippen. Ik hou van direct opruimen, dus gelijk ook de stoelen van Anja en Cas in de korf. Eerst uitelkaar slopen en dan op het vuur.

Nou jongens ik kan je melden, het waren een paar warme uurtjes. Hopelijk krijgen jullie geen spijt, want terug kan je niet meer.

Helaas is de tuin nog niet klaar. Daar moet ik nog een dagje voor uittrekken. De banaan moet ook nog worden gekapt en de vlinderstruik. Dan natuurlijk de klimop, die bijna wekelijks een knipbeurt moet. Genoeg te doen. Vervelen is er deze tijd niet bij. En daarnaast en dat is nog het meest belangrijk moet het houtwerk in de woonkamer worden geschuurd. Daar ben ik nu druk mee bezig. Hoe eerder dat rotklusje af is hoe eerder ik kan gaan schilderen.

En wat een zooitje is het nu. Alles onder de lakens en nergens meer een lekker plekje. Maar een voordeeltje is wel dat we voortaan op bed tv gaan kijken. Want in de woonkamer staat deze niet meer ivm al het stof.

We zullen ons er maar even doorheen bijten. Ik wil zo snel mogelijk klaar zijn met alles, maar het moet wel netjes gebeuren. Maar al die kale meubels enz.....

Ik ben wel heel benieuwd hoe het eruit gaat zien. De kleuren worden zo anders, veel ingetogener. Terra en oker waren leuk en vrolijk, nu gaan we voor de aarde kleuren.

Wat een uitzoekerij

2009-10-17T00:56:00.012+02:00

Wat een gezoek. Wat een boel sites over Lapland in Zweden. Ik geloof dat ik wel honderden site's geopend heb inmiddels. Met mij Wilma die de vliegreis en de accomodatie heeft gevonden. Er is zoveel te lezen en te zien. Wel de eerste twee belangrijke items zijn vastgesteld. Nu nog de aktiviteiten uitzoeken.

Voor mij staat nog steeds vast dat ik graag de tocht met het rendier voor de slee wil gaan maken. Het lijkt mij erg mooi om door het sneeuwlandschap met een daadwerkelijke bewoner te suizen. Rendieren lopen in Lapland allemaal los, ze staan niet in omheinde weiden. Maar ieder rendier heeft zijn eigenaar. Ik hoop ze ook in het 'wild' te ontmoeten. Zo ook de eland. We gaan het zien. Ik las op een site dat in het noordwestelijke gedeelte van Zweedslapland ook bruine beren leven. Maakt het allemaal nog spannender. Ook wolven schijnen door heel Zweden voor te komen, maar evenals de bruine beer zullen we die wel niet tegenkomen. De beer ligt vast en zeker op 1 oor in zijn hol, totdat koningwinter weer plaats maakt voor de lente.

Maar rendieren gaan we vast wel zien. En ook ben ik erg in de Sami geïnteresseerd. Dit zijn de oorspronkelijke menselijke bewoners van Zweeds Lapland.

En dan natuurlijk het ijshotel.

We gaan er niet slapen, 320 euro voor een nachtje in de kou gaat mij te ver. Het wordt er in de nachten niet warmer dan - 5 graden. Brrrr, dan moet ik mijn warmte kussen meenemen. En daar heb ik geen plaats voor in de koffer.

Maar we brengen wel een bezoekje aan het ijshotel. We gaan daar lekker fotograferen en rondkijken. En natuurlijk staat een ijskoud drankje uit een ijsglas ook op het programma.

En natuurlijk het Noorderlicht. Toen Maarten er vorig jaar was heb ik via een webcam ook een beetje mee kunnen genieten van het noorderlicht. Ook al gaf deze een rond beeld, ik kon me aardig indenken hoe het moet zijn geweest als je daar echt onder die mooie hemel met zijn groene gloed zou zijn. We stuurden elkaar dan sms- jes.

Ik hoop dat het ons gegund is om het te zien. Want het kan natuurlijk ook wel eens bewolkt zijn. Maar dat is de natuur. Die laat zich niet regiseren. En dat is ook maar goed ook.

Natuurlijk staat er ook een toch met de hondenslee op het programma. Daar kijk ik ook echt naar uit. Maarten heeft ons al gewaarschuwd dat het soms best zwaar kan zijn. En dat je goed moet uitkijken dat je niet met slee en al om gaat. Maar dat is nog niet het ergste. Stel dat je valt en je vergeet je slee vast te houden. Gaan de honden er mooi met die lege slee vandoor. En dan lopen ze gelijk ook harder ook, want de slee is dan een stuk lichter. Hopelijk vinden ze je dan weer terug voordat het ijs op het meer smelt ;-)

Verder willen we nog een tocht met de sneeuwscooter maken en ik zoek nog wat informatie over een uitstapje naar de mijnen aldaar.

We zijn dus nog volop aan het zoeken en boeken.

En natuurlijk gaan we veel fotograferen.

Nu ik hier zo zit te schrijven vind ik het aardig fris worden. Mijn handen voelen stijf aan van de kou. Ik ga er maar aan wennen. Straks zal het nog veel erger zijn. Maar ik heb er onwijs veel zin in.