Viva Afrika

Ik hou van Afrikaans eten en dan vooral van Ethiopisch eten. Wij zijn dan ook regelmatig te vinden in de Smaak van Afrika, een restaurant waar ze de meest lekkere dingen klaarmaken. We hebben dan ook al veel mensen meegenomen om dit eens samen met ons te proberen.

Ik vind het heerlijk, je kan me er midden in de nacht voor wakker maken.

Maar nu heeft eigenaar Sam een tweede restaurant geopend. Viva Afrika. En die wilden we natuurlijk ook eens gaan proberen. Het restaurant is nu zo'n drie maanden open. Het ziet er geweldig uit. Vooral de beschilderde pilaren zijn prachtig. Maar ook de stoeltjes met printstof, de rustige muren en bamboe behang geven het het uiterlijk van een warm en rustig restaurant. De aankleding is rustiger dan die van de Smaak van Afrika, maar dat vond ik wel wat hebben.

De menukaart is ietsje uitgebreider dan die van de Smaak van Afrika. En je kan overdekt buiten zitten. De prijs is nog steeds goed. Ik kan een ieder dit restaurant aanbevelen. De bediening is vriendelijk en snel.

Er wordt Afrikaanse muziek gedraaid.

En als je nu denkt dat ik reklamé aan het maken ben, heb je helemaal gelijk.

En wat voor ons nu ook zo fijn is dat we weer iedereen mee gaan nemen naar Viva Afrika. Heb ik helemaal geen problemen mee hoor.

Dit keer zijn we samen met onze Lieve vrienden Annemiek en Mark geweest. Zij zijn net zo gek op Etiopisch eten als wij. En de bestelling is dan ook niet moeilijk. Terwijl we aan een drankje zitten en bananenchips eten weten we eigenlijk al wat we willen, terwijl we de menukaart eens doornemen.

Het wordt weer een schaal met vier vleesgerechten en 1 vis gerecht.

Ik drink daar het enige bier dat ik lekker vind. Bananen bier uit een kalebasje.

En rekenmaar dat we het ons hebben laten smaken. Dit is altijd weer puur genieten. En dat is aan onze gezichten goed te zien.

Zo ziet zo'n opgemaakte schaal eruit. Met wat salade en groente eromheen. Je eet dit met injera. Je scheurt met je rechterhand een stukje injera af en dan gebruik je het als een schepje om het vlees in te doen. Je eet dus met je handen. Geweldig toch.



De injera is een soort zurige deegkoek, waar je mee eet. Je krijgt er zo de handigheid in hoor. Wij bestellen vaak nog een extra salade, omdat die ook zo lekker zijn.

Binnen de kortste tijd hebben we al gezellig grabbelend de schaal leeg gekregen. Zelfs op het eind wil je nog de kruimeltjes opeten. Hmm ik krijg al weer helemaal trek.

Annemiek en Mark het was weer fantastisch hè. We doen het snel nog eens over.

En die kleine van jullie gaat vast al op heel jonge leeftijd mee, daar hij nu al mee mocht proeven. Hij is er al aan verslingerd voor hij er daad werkelijk is.

Tja over Catan zullen we het maar niet hebben hè. We zijn ontiegelijk ingemaakt door jullie. Ook dat vraagt om een revanche.

Het adres van Viva Afrika is:
Nieuwe Binnenweg 153a/b
Rotterdam

Kijk ook eens op de site: www.vivaafrika.nl
Daar is ook de menukaart te vinden

Echt een aanrader voor als je weer eens iets nieuws wilt proberen.

Goed begin hoor die zomer

Zijn jullie de beginnende zomer een beetje doorgekomen. Nou wij wel hoor. We hebben vorig weekend, niet afgelopen weekend, heerlijk ontspannen doorgebracht. Helemaal niks gedaan. Alleen afkoelen in ons zwembad en op het luchtbed. In de hangmat of op het ligbed. Veel ijsjes en drinken en makkelijk eten zoals barbeknoeien en salades. Laat de zomer maar komen, wij waren er helemaal klaar voor. En we hebben ervan genoten, dat moet gezegd worden.

En dan in de avond de vuurkorf aan en verder genieten. We hadden het niet makkelijk hoor. We mochten niet werken. En dat is moeilijk voor ons.

Maar we hielden vol.

Het tuintje zag er ook mooi uit en na de nodige plonsjes water fleurde alles weer op. Het werden lange zwoele avonden. Heerlijk geen verplichtingen alleen elkaar.

Was ook wel weer eens nodig. Even een weekendje kwaliteit tijd voor elkaar.

We zijn nu eenmaal bezige bijtjes en dat zullen we niet snel afleren.

Maar zo'n weekend kan ik je aanraden hoor. Moet je ook eens proberen. Je knapt er erg van op en kan dan de week weer aan.

Tuingebeuren

Mijn ventje heeft een hekel aan gereedschap kopen. Hij koopt liever een nieuwe lens voor zijn camera dan een stuk gereedschap. Ook al is sommig gereedschap toch echt wel nodig voor bv. de verbouwing. Maar nu heeft hij toch wel iets aangeschaft wat zijn goedkeuring kon wegdragen. Een houtklover. Wel dat moest natuurlijk op de oprit even worden uitgeprobeerd. Samen met Chris gingen de eerste blokken hout voor de bijl....eh....klover. Wat een gemak dient dit apparaat. Niet meer met de bijl hakken maar hop in de klover en hup daar is je stuk brandhout. En we hebben verleden week ons drooghok dan ook gelijk er aan laten geloven. Daar lag hout dat nu wel zover was om te kloven. Ik zag er al tegen op om de bijl daarin te zetten, maar binnen een uur was de hele gedroogde stapel hout aan stukken. Geweldig dus.

Hierboven een aantal bloemen uit de nieuwe bloementuin. Het doet het allemaal nog steeds even goed.

Nieuwe plantjes

Daar ben ik weer eens. Ik hoorde al van alle kanten dat er niets nieuws meer op de blog stond. Tja ik heb niet stil gezeten hoor. Maar gewoon te druk om eens achter de computer te kruipen. Dat komt wel eens voor toch. Nou bij mij in ieder geval wel. Ben veel in de tuin te vinden. Zeker nu ik eindelijk voor een groot deel de strijd heb gewonnen met het zevenblad. Wat een alleraardigst onkruidje is het toch. Je raakt het gewoon niet kwijt, zo is het aan je gehecht. En aan je tuin. Maar goed heb een behoorlijke laag aarde uit de tuin geschept en het perk leek nu op een kraterinslag.

Over krater inslag gesproken, misschien moet ik weer stoppen met dit berichtje op de blog daar de weergoden erg veel ruzie hebben. Het dondert en licht dat het een lieve lust is. Maar het is nog niet dicht bij.

Maar goed we waren gebleven bij de kale plek in het perk. Ook Maarten vond dit er niet al te mooi uitzien en zei dat ik maar eens moest gaan snuffelen bij Intratuin. Nou dat liet ik me natuurlijk geen twee keer zeggen. Hij zei nog het moet wel een beetje vol worden. Ik wil wel plantjes zien....

Ik knoopte dat allemaal in mijn oren en ben op stap gegaan. Mijn vrachtautootje zou weer eens groen worden vanbinnen.

Toch maar even uitscheiden, want het knettert nu echt. Tot zo.

Ik ben er weer. Het is nu al de tweede keer dat ik de stekkers eruit trek, vanwege het onweer. En dan die regen, hm, net kleddernat geregend omdat ik de bijna droge was wilde redden. Maar de tuin vindt het vast heel erg lekker. Die kon wel een plonsje gebruiken.

Afijn we gaan weer verder met ons verhaaltje. Ik keek vooral naar vaste planten en een paar opvullers. Ik moest in totaal 2x rijden om mijn buit binnen te halen.

Er was nog wel iets over hoor voor de andere mensjes die ook wat kwamen kopen.

En dan die zakken aarde, in totaal 26 zakken, gingen er in de krater.

En wordt het werken geblazen. Want al die plantjes moeten ook een plaatsje krijgen. En ik zocht daar natuurlijk een snikhete dag voor uit. Ondertussen zag ik ook dat de bananen weer hun best deden om boompjes te gaan worden. Ik zag me al onder de schaduw van hun bladeren zitten. Maar helaas dat zat er nog lang niet in. Ik ging als een kunstenaar te keer in het perkje, om alles zo goed mogelijk neer te zetten en het leuk te laten uitkomen. Als je denkt dat doe je toch even, kan ik je uit een mooie droom helpen. Ik was smorgens vroeg begonnen en om 20.00 uur in de avond klaar. Maarten was wat verdeeld in zijn mening. Hij zag inderdaad plantjes maar de giro telde iets minder duiten dan daarvoor. Maar hij bracht me de nodige versnaperingen en heeeel veel drinken.

Langzaam kreeg het perk weer een groene kleur vermengd met kleurige bloemen.

Soms moest er iets opnieuw geplant worden. Maar het meeste ging erin zoals ik het tevoren al bij Intratuin had bedacht. Iedere gekochte plant had ik al denkbeeldig in de tuin gezet, voor het ook Intratuin maar had verlaten.

De stapel plastic potten groeide en overal lagen de kaartjes. Maar het resultaat was er wel naar. Nog een beetje stijf, maar de meeste planten moeten zich nog laten gelden en groeien langzaam naar elkaar.

Ik was tevreden. Mijn nagels hadden diepzwarte versieringen. En voor de rest zag ik er ook niet meer uit. Ik ben maar heerlijk onder de douche gaan staan. Wat een goed gevoel gaf dat. Nu maar hopen dat alles het blijft doen.

We zijn inmiddels nu al een maand verder en ik kan je melden dat alles het prima doet.

Bedrijfs Hulp Verlening

Vandaag heb ik de cursus BHV gevolgd. Het ging vandaag vooral over het bestrijden van brand en de daarbij horende attributen. Maar ook over hoe je veilig als BHV-er te werk dient te gaan. Welke maatregelen je moet nemen en het ontruimen van de werkplek.

Eens temeer besefte ik dat dat erg moeilijk gaat worden op de werkplek waar ik in de nachtdiensten werk. De meeste van de kinderen waar ik verantwoordelijk voor ben in de nachtdienst kunnen niet goed of helemaal niet lopen, begrijpen je niet en zullen ook niet meewerken. Dan is er nog het feit dat je maar met z'n tweeën zit plus de slaapwacht. En het volgende probleem, waar laat je de kinderen, want zij gaan heus niet stil op jou staan wachten als ze het gebouw uit zijn.

Ik hoop dat de nachtmerrie van brand in de instelling nooit waarheid zal worden.

Ook al heb ik vandaag zo goed geoefend en ben ik voor dit gedeelte geslaagd.

Na de nodige theorie en filmpjes over verschillende vormen van uitbraak van brand, kregen we steeds een aantal vragen. In de middag praktijk en aan het eind van de dag examen. Morgen nog het gedeelte EHBO en reanimatie.

Vanmiddag werden we uitgenodigd door onze instructeur, een brandweerman, om in 'zijn huis' op visite te komen. We kregen eerst uitleg over hoe te blussen met een brandblusser, poeder en een CO2 brandblusser.

Wel daar zag ik niet zo tegen op. Goed de instructies opvolgen en uit was de brandende tafel.

Maar de brandende frituurpan was wel even iets anders. Je moest de afzuigkap uitzetten, het fornuis uitdraaien en je handen van het vuur vandaan houden. Dan pak je een deksel en met een verbeten gezicht duw ik het vuur de pan in. En ik kan je zeggen, als je zo dicht bij een grote vlam bent met je hand en gezicht, dan hou je toch even je adem in. Maar ik overwon het vuur. Gooi trouwens nooit water op frituurvet dat brand. Ik heb in een filmpje gezien wat dat kan doen.....

Daarna oefenen met een blus deken. Ik had de deken al gezien en dacht toen dat die wel erg dun was. Maar aangezien de instructeur ermee liet oefenen en hij het eerst voor deed, geloofde ik wel in de veiligheid ervan.

Maar de deken was, vond ik, een stuk enger dan de deksel. Je moet nu helemaal om de pan heen om alle zuurstof weg te halen. En alleen die deken scheidt jou van de vlammen. Maar goed ik was de laatste en bij alle anderen ging de vlam gelijk uit. Ehh......bij mij dus niet. Ik deed het prima hoor, volgens de regels en het juist geleerde.

Maar zie hoe mijn eerdere bange gevoelens uitkwamen. De vlammen kwamen door de deken heen. De deken had deze laatste oefening niet overleefd. De instructeur vertelde blij dat hij al hoopte dat dit zou gebeuren. En daarmee kon aantonen dat zo'n deken maar voor 1 malig gebruik was. Oké, maar waarom ik. Mijn vlammen waren nog in de pan. Dus de deken eraf en toch maar weer de deksel erop. Dit was een stuk doeltreffender.

Daarna de grootste nachtmerrie. Een brandend persoon. En jij moet ervoor zorgen dat het vuur uitgaat. Bij ons niet ondenkbaar, daar veel van de kinderen waar ik mee werk niet zelf zullen en kunnen handelen in zo'n situatie.

Een andere, grotere branddeken gepakt en deze op de persoon neergelegd. Daarna vanaf de hals goed afsluiten en de luchtbellen(zuurstof) naar onderen wegvegen. Daarmee dooft het vuur. Sluit de deken goed om de persoon. Ga niet kloppen of wapperen met de deken. Het eerste is niet prettig ivm de pijn die de persoon kan hebben, het tweede geeft nog meer vuur door de aangewapperde zuurstof. Daarna de persoon met een waterslang af sproeien en dit blijven doen totdat de professionele hulpverleners komen zoals brandweer en ambulance.

Ik wist al een aantal dingen, maar kom er nu toch ook achter dat er nog veel moet gebeuren voor een veiliger werkplek.

Ik heb er van genoten en weer veel bij geleerd.

Workshop Blijdorp 25 mei

Vandaag was de eerste dag van de workshop dieren in een dierentuin fotograferen die werd gegeven door Maarten. We hadden een hele grote groep fotomensjes voor vandaag. En het weer is meer dan schitterend. Alhoewel de felle zon voor wat uitgebeten plaatjes zorgt, zie je wel veel dieren genieten van de warme zon. Er zijn bij de prairiehondjes zelfs heuse stoeipartijen te zien. En er zijn veel kleintjes. Dat maakt dat de oudere dieren erg oplettend zijn.

Overal staan ze op de uitkijk. Na een tijdje zag ik twee ara's overvliegen. En de hele groep verdween onmiddellijk in hun holen. Voorlopig zou je die niet meer zien. Maar wat zijn die kleintjes koddig.

Ik zie ze maar zelden, de vosmangoesten, maar vandaag met de warme zon waren ze goed te zien en veel in actie. Wat zijn ze mooi en slank.

De leeuwen zijn bijna niet te fotograferen zonder de betonnen achtergrond. Maar deze leeuwin had zich bovenop de boomstam gemanifesteerd. Ze zag wat in de boom, maar ik kon het niet zien. Je ziet de geconcentreerde aandacht.

In het Oceanium waren de haringen in een grote school aan het rondzwemmen. Een fraai gezicht, vooral met de haaien eronder. Het maakt een spookie plaatje.

Soms zwommen de barracuda's en haaien dwars door de school heen. Ik zag niet dat er gegeten werd. Maar in de vrije natuur zou het wel zo gaan.

Maarten had iedereen weer uitgelegd hoe je de kwallen moest fotograferen. Ik vind dit ook een mooi onderwerp maar krijg het maar niet goed onder de knie, eh vinger. Toch zijn er wel een aantal aardig gelukt, maar ik ben er nog niet helemaal tevreden over.

Ook het meetrekken van de camera met een snel zwemmend dier is een sport om te beoefenen. Het vergt veel geduld, concentratie en snelheid. Ik moet toegeven dat ik heel mooie plaatjes heb gezien bij de nabespreking. Maar ik ben er niet al te goed in.



Het was een mooie dag met heel bijzondere resultaten. De nabespreking van de foto's is altijd weer geweldig. Ik heb het naar mijn zin gehad.
Ik was moe, maar ben blij als ik hoor hoe iedereen tevreden en blij naar huis gaat. Morgen nog een dag.
Ik kijk er naar uit.

Workshop Blijdorp 26 mei

Na een heftige nacht vol onweer geweld begonnen we dinsdag aan de 2e workshop dag. Het weer was beduidend slechter, maar niet koud. Af en toe wat miezerregen. De te felle zon bleef achterwegen. Ook nu was er weer een grote groep enthousiastelingen. En na de nodige files kwamen we in Blijdorp aan.

Er zijn sinds kort poolvosjes in Blijdorp. Soms doen ze verwoedde pogingen om hun verblijf te ontsnappen. Ik trof het dat er één was die op de juiste afstand lag (ik had de 500 mm op de camera). En toen een schoolklas kinderen langskwam deed hij ook nog eens zijn ogen open. Waarom helemaal naar Spitsbergen.....als je ze hier kunt fotograferen. En je ligt 's avonds ook nog eens in je eigen bed. Nee dat is een grapje hoor.

Nu het weer niet zo warm was waren er ook maar weinig prairie hondjes. Van de jongen zag je nu helemaal niets. En we hadden iedereen in de ochtend nog zo verteld dat je daar absoluut moest gaan kijken, daar de kleintjes zo koddig waren. Nu kwam er af en toe wel een ouder beestje polshoogte nemen, maar verder kregen we ze niet te zien.

De rode ibis deed het wel heel goed met zijn felle kleur tegen al dat groen.

Ik heb me vanwege de regen ook maar bij de terraria in de Riviëra hal bezig gehouden. Ik ben flink aan het spelen geweest met de verschillende belichtingen. Vaak krijg je heel verkeerde kleuren door de tl-verlichting en gloeilampen. Maar uiteindelijk kreeg ik deze kleine hagedis toch in zijn natuurlijke pracht op de plaat. Helaas moet je bij ieder terrarium weer opnieuw de juiste belichting zoeken. Het is dus echt hard werken, maar wel heel leuk om alles uit te proberen.

De anaconda deed het bij veel fotografen goed. Ik fotografeerde hem terwijl hij onder water lag met maar een klein puntje van zijn neus boven water. Ik fotografeerde tegen de bovenkant van het water aan, zodat je zijn spiegelbeeld in het water ziet. Zo kun je leuke grapjes uithalen met fotografie.

Ook deze dag liep weer ten einde. Het was ook vandaag weer meer dan de moeite waard. Heerlijk zoveel enthousiaste fotomensjes om je heen te hebben.

En iedereen ging dan ook weer voldaan naar huis.

Maarten en ik waren behoorlijk moe na twee dagen, maar we zouden dit voor geen goud willen missen. Het is leuk om Maarten zo vol vuur de tips te zien geven voor de beste foto's. En ook heel leuk hoe mensen dit zelf gaan toepassen op zo'n dag. En dan toch bij iedereen een eigen stijl te zien.