Het Album

Het is echt waar. Het Album van Indonesië is klaar. Dat wil zeggen, ik moet hem nog nalopen en wat aan de tekst sleutelen hier en daar.

Maar ik verwacht hem volgende week op te sturen.

En dan kan ik eindelijk zien hoe het is geworden.

Ik ben zo benieuwd. Want het is toch anders dan dat je hem maakt. Als je het album op schoot hebt en door kan bladeren, dat is toch wel het mooiste wat er is.

Dus nog even geduld. De foto hierboven is gemaakt op Flores van een zonsondergang.

Wel mijn eigen geduld werd ook erg op de proef gesteld. Na een week proberen het album te downloaden naar Amerika, zijn we erachter gekomen dat sommige bestanden te groot zijn. Ik moest dus door de 1130 foto's heen om te resizen. En dat kost een hoop tijd en werk. Ik ben er nog steeds mee bezig. Want voorop staat dat de kwaliteit van de foto's wel goed blijft.

Ik meld wel weer wanneer het daadwerkelijk allemaal is gelukt.

Roofvogels kijken

Ik heb van Maarten een pracht cadeau gehad. Een 150-500mm lens van Sigma. Ik ben er super trots op. Dit was nog een wens van mij en die ging sneller in vervulling dan ik dacht.

Kan ik hem mooi meenemen naar de zeehonden in Donna Nook.

Ik ben zondag op stap geweest om hem eens uit te proberen. En in een vogelhut heb ik zitten wachten op wat er komen zou.

Veel ganzen gezien, maar wel ver weg, zelfs voor die fantastische lens.

Maar mijn geduld werd beloond met een buizerd en een valkje. Helaas niet zo mooi op die paaltjes maar het was om te oefenen.

Maarten bedankt. Hij is magnifiek.

We gaan snel op stap om samen te fotograferen.

Lichtval in het Speulderbos

Verleden week ben ik samen met Maarten in alle vroegte naar de Veluwe gereden. Daar hadden we een afspraak met meer fotomensjes in het Speulderbos. Om 7.30 uur zou Ruben Smit ons mee nemen het bos in voor wel heel mooie plaatjes. Het was mistig en de zon wilde al een klein beetje er door heen komen. Behalve dat ik erg zin had in het maken van de foto's vond ik het ook erg leuk weer in dit bos te zijn.

Dit bos heeft een heel bijzondere betekenis voor mij.

Het was op open plekken nog erg mistig en de vochtigheid maakte dat het bos er een beetje spookachtig uitzag.

Maar al snel zag je tussen de bomen door een prachtig lichtspel verschijnen. En daar hadden we op gewacht. En het was allersins de moeite waard om er zo vroeg voor uit je bed te komen.

De kleuren werden steeds intenser en veranderde het bos in een prachtige herfstteint. Het gouden licht dat aan de bosrand het bos wilde binnen komen was prachtig om te zien en te fotograferen.

Het is een heel oud bos met heel oude beukenbomen die in allerlei vormen en krommingen hun pracht tentoonstelden. De bladeren zijn nu nog groen, maar over een paar weken kleuren de bladeren in rood en geel.

In dit bos zijn ook veel grafheuvels gevonden en liggen nog oude wallen. Je ziet kleine hulstboompjes die vroeger gebruikt werden om het wild uit de akkers te houden. Mijn archeologisch hart klopt ook een beetje sneller op zulke plaatsen.

Je kan je zomaar voorstellen hoe de mensen hier vroeger door het bos hebben gelopen. Tussen diezelfde beukenbomen door.

En hoewel ik het erg fijn had gevonden als er een hert door mijn beeld was gelopen, kan ik je zeggen dat als je om je heen kijkt in zo'n mooi bos dat er vanzelf sprookjes figuren rondlopen tussen de bomen. Je moet alleen heel goed kijken. Ze laten zich niet zomaar zien.

En terwijl de zon haar stralen loslaat tussen de bomen kun je gewoon geen genoeg krijgen van dit mooie schouwspel. Telkens een ander plaatsje zoeken en je installeren met statief en lens. Veel met de telelens gewerkt, trouwens.

En toen ineens zag ik hem zitten. Een heuse trollenkabouter. Niet zo één als van Rien Poortvliet maar gewoon zoals ik me een trollenkabouter zou kunnen voorstellen. Iedereen was al een stukje verder gelopen en ik bleef nog even hangen op mijn eigen stekkie. Ik keek eens om me heen en toen zag ik hem op een boomstam zitten. Lekker met zijn voetjes vooruit. Echt op zijn gemakje.

En niemand die hem had zien zitten. Of was het alleen voor mij bedoeld?..

En ik mocht hem zelfs fotograferen.

Ik hou van sprookjes en misschien zag ik hem daarom wel. Een klein stukje kind kwam gewoon weer even boven. Ik ben dan ook gelijk aan het kijken of ik hem in een zelfgemaakt sprookje kan inpassen. Ik zie hem zo door het mooie bos heen rennen op zijn korte beentjes.

Ach het Speulderbos was een sprookje die morgen. Ik heb nog nooit zo mooi de lichtinval in een bos op de plaat kunnen vast leggen. En het bleef maar door gaan de hele morgen lang. Wat een geluk hadden we.

We konden er maar geen genoeg van krijgen. En van al dat gesjouw met statief, fotorugzak en camera met telelens erop wordt je ook wel een beetje moe. En dan moet je nog dat hele stuk terug lopen. Je verwondert je over hoe een eind je kan struinen zonder dat je er erg in hebt. Je bent alleen maar bezig met het maken van mooie platen en je neemt het bos zo intens in je op.

Ja moe, dat wel, maar het heeft ook iets genezends.

En dan is een heerlijke kop warme chocomelk met slagroom en een uit de kluiten gewassen stuk appeltaart wel heel erg welkom.

Wat een dag, wat een resultaten.

Hier wordt je weer een blij mens van.

Weer een hoop geleerd.

Landschap fotografie op de Posbank

Het is inmiddels al weer een aantal weken geleden dat ik een fotoworkshop landschapfotografie deed bij Ruben Smit.

Maar nu dan toch een aantal platen.

Trouwe lezers van mijn blog weten dat ik het een moeilijk en vaak niet eens leuk foto onderwerp vind. En soms vraag ik mezelf ook wel eens af waarom ik het mezelf toch steeds weer aandoe om hier workshops voor te volgen.

Wel dat is eenvoudig te beantwoorden; ik wil het toch onder de knie krijgen.

Dit keer is de Posbank aan de beurt om zijn prachtige vergezichten aan me te tonen. En me te verleiden tot die landschapfoto, waar ik trots op kan zijn.

Na de nodige tips en uitleg voor een goed te maken landschapfoto gaan we op pad.

Eerst een stuk door het bos en dan komen we op de prachtige hei uit met uitzicht over mooi heuvelland.

Jammer dat de luchtpartij niet fraai is en het is ietsje heiig.

En dan begint het neerzetten van het statief, het landschap in je opnemen en goed kijken wat je op de plaat wilt vastleggen. Dan komt de instelling van je camera en het in de juiste positie brengen van je camera.

Okee de lijnen waarover Ruben sprak zitten erin. Er zit kleur in het landschap. En het laat zien hoe de Posbank eruit ziet. Maar..........

En terwijl ik aan het piekeren ben of ik dit nu wel een fraaie plaat vind, zie ik op een paar meter afstand iets veel interessanters. Een berg paardenmest, van de koniks die hier rond moeten lopen, maar zich niet laten zien. Maar die mesthoop trekt niet mijn aandacht, wel de beestjes die ermee bezig zijn.

Even kijken of Ruben niet in de buurt is en dan vlug de macrolens erop.

Daar ik toch nooit bij de grote groep in de buurt blijf, ik heb er een hekel aan om met z'n allen op een klein klutje te staan en allemaal dezelfde foto te maken, wordt zo saai en eentonig wanneer je s'avonds de fotonabespreking hebt, kan ik rustig mijn gang gaan.

Maar goed ik vergat ook niet om toch mijn best te doen op de landschap foto.

Ik was met de hei/heuvel foto's niet heel erg tevreden. Toch wilde ik twee foto's die ik wel fraai vond op de blog zetten.

En na een flinke klim keek ik nog eens achterom en dacht dit is het niet. Ik klom op de top van een heuvel en kwam bij een oude boom die heel brede takken had.

Ik zag een echtpaar die allebei heel gekleurde kleding droegen op een bankje uitkijken over het landschap. Ik zorgde ervoor dat ik nog net een streep lichte lucht onder de takken door zag en maakte de foto.

Dit was de foto waar ik op zat te wachten. Meestal zet ik geen mensen in beeld wanneer ik een landschap foto maak, maar voor deze ene keer pasten ze er helemaal in. Zonder hen zou de foto saai en kleurloos zijn. Nu vertelt de foto zijn verhaal. En daar gaat het om. Een foto maak je om een verhaal te laten zien.

Twee mensen die na een flinke klim uitrusten op een bankje en het immense landschap in zich opnemen. Stiekem bespiedt door een fotograaf die het geheel vastlegt. Het geheel is heel ongedwongen.

Tja misschien begin ik het een beetje te leren.

Ik geef niet op.

Workshop in de Millingerwaard

Vorige week gaf Maarten een workshop dier/landschap/macro fotografie.

Het weer deed zijn best om in ieder geval de ochtend droog te laten verlopen.

De ochtend was voor dierfotografie. Ik vond het best spannend, want we zouden zo direct tussen de wilde paarden gaan lopen om te fotograferen.

Ik heb wat met paarden, maar sinds Tiengemeten ben ik wat mijn fotoapparatuur betreft toch iets voorzichtiger geworden. En dat waren gewoon tamme paarden.

Voor de zekerheid liet ik het statief dus maar in de auto.

Nolda was er ook bij. Zij wil ook een digitale camera gaan kopen. Ze fotografeert nu met mijn oude camera. Maandags er voor zijn we een ochtend op stap geweest en heb ik de beginselen van het fotograferen aan haar uitgelegd.

Aan het eind van deze workshop bleek dat zij een snelle leerling is.

Michel maakte deze actie plaat van mij. De paarden waren al snel aan ons gewend. Ze werden steeds nieuwsgieriger. Soms vond de leidende hengst het even genoeg en zorgde voor voldoende afstand tussen zijn merries en veulens en ons. Maar over het algemeen waren de paarden prima fotomodellen, alhoewel, toen ze eenmaal aan ons waren gewend vielen er een paar pardoes in slaap, staande of liggend.

Ik vond het fotograferen van de paarden bijna net zo leuk als het fotograferen van de paarden met de fotografen. Ze werden steeds vrijer naar ons toe en soms duwden ze met hun hoofden tegen je aan.

Of ze probeerden je aandacht te krijgen door te gaan rollen. Fred had alle aandacht van deze jonge hengst die er alles aan deed om op de foto te komen.

Sjaak is gelukkig lang genoeg om boven de paarden ruggen uit te komen, zodat er toch nog iets van overmacht is. Maar ook hij werd regelmatig gestoord bij het fotograferen.

Deze merrie keek me vanaf haar hoge positie wat koddig aan. Ik lag zowat onder haar. Ze kwam steeds dichterbij en op een gegeven moment kon ik haar niet meer fotograferen met de 300mm lens.

Daar er veel hoofden of detail foto's werden uitgezocht voor de nabespreking, besloot ik een paard in landschap in te leveren. Het werd een heerlijk ontspannen foto. Ik liggend achter de camera en hij liggend achter de gele bloemetjes.

Jammer dat de lucht zo strak was, waardoor deze wit uitsloeg. Maar het paarden hoofd staat er wel mooi op.

Ik kreeg er ook een vriendje bij. Deze hengst wilde maar steeds dat ik hem kriebelde. Ik verbaasde me daarover. De paarden zijn wild, maar ze gedroegen zich als tamme paarden. Wanneer ik wilde fotograferen, gaf hij me een zetje en moest ik weer achter zijn oren kriebelen.

Ik mocht hem helaas niet meenemen van Maarten. Met Fred had ik al geregeld dat hij tussen Nolda en mij op de achterbank van zijn auto mee mocht.

Maar helaas........

En de middag besteedde ik aan macrofotografie. Ik had Leendert en Nolda dicht in de buurt. Leendert had net zijn macrolens en wilde wat tips hebben. Nolda wilde ook wel wat macro foto's proberen te maken en kreeg mijn 300mm lens op de camera. Want ook met een telelens kun je aardige macro plaatjes maken.

Het begon inmiddels zacht te regenen.

En terwijl ik beide tips gaf probeerde ik toch ook wat platen te schieten. En ineens zag ik het.

Dat werd mijn macroplaat voor vandaag. Wat ik verder ook nog zou maken, ik had mijn plaat voor vandaag.

Een tijdje geleden toen ik met Ruben Smit op macroworkshop was, kon ik niet echt de plaat vinden die het zou worden. Maar nu was die er ineens.

Ik ben er dan ook reuze blij mee.

Terwijl Nolda richting de rivier ging om wat landschapsplaten te gaan maken, bleven Leendert en ik wat achter. Ik vertelde hem dat je vaak op een vierkante meter allerlei onderwerpen kon aantreffen voor de macrofotografie.
Wij bleven in het beboste gedeelte en bleven ook vrij lang droog.
Er waren anderen die zich in een heus avontuur bevonden, met boze hoornaars, maar wij probeerden druppels op de bladeren vast te leggen. Ook een avontuur, daar de wind de blaadjes flink liet bewegen. En dit keer was ik niet de enige die zich in een regencape hulde. Leendert had net zo'n bult op zijn rug als ik(rugzak).



We vergaten de tijd en kwamen te laat binnen. We hadden nog wel even door willen gaan met fotograferen, maar de vermoeidheid sloeg ook toe.
Het was een gezellige, leerzame workshop.
Er werden mooie foto's gemaakt en iedereen had weer een schat aan kennis opgedaan.

Zweefvliegjes

Gewapend met statief en camera met macrolens wilde ik het kleine dierenleven in mijn tuin vastleggen. Ik kreeg al gauw een bont zandoogje voor de lens die na een vochtige nacht zat te drogen in het stukje tarwe wat nog niet is geoogst. Het beestje zat op een onmogelijk stukje en moet erg vreemd hebben gekeken hoe ik uiterst behoedzaam mijn statief tussen de tarwe zette om het diertje niet te laten schrikken. En net als ik alles heb ingesteld gaat het op de tere vleugels. Om even verderop neer te strijken. Dan maar een foto van veraf maken. Het beestje kleurt prachtig bij de tarwe. Echt een mooi schutkleurtje.

Maar om mij een plezier te doen, gaat het zandoogje ook nog even op een bloementros in mijn tuin zitten poseren. Ik bedank hem en heb het beestje aan zijn rust overgelaten.

En verderop zie ik genoeg ander klein dierenspul. Er is geen gebrek aan zweegvliegjes, Episyrphus balteatus in dit geval. Ook wel Pyamazweefvlieg genoemd.

Mijn bloementuin bevalt hen wel en sommige bloemen hebben wel 4 tot 5 zweegvliegjes tussen de stampers. Ook mijn shirt is gewild.

Maar het blijven geweldige beestje om te fotograferen. Waar ze ook zitten of wat ze ook doen.

Gelukkig kwam ik ook nog een slak tegen op mijn bananen plant. Normaal pak ik ze gelijk op om ze elders een woongebied aan te bieden, maar nu zat de slak wel op een mooi plekje. En voor 1 keer heb ik de slak gelaten waar hij was. De blauwe lucht en het groene blad contrasteren mooi. En dan het zonnetje op zijn huisje, helemaal goed.

Ik eindigde met een zweegvliegje op de kattestaart. Maar net toen ik naar binnen wilde gaan, er waren niet zoveel soorten klein dierenspul te ontdekken, zag ik een spin in zijn web bij de vijver.

Oogsten

De tarwe is klaar om geoogst te worden. Wanneer ik in de tuin sta hoor ik de halmen 'klikken'. Het is mooi geel en droog.

Ik vind het altijd jammer wanneer boer Jan het eraf gaat halen. Het is zo'n mooi gezicht vanuit het raam. Vooral wanneer de wind er over heen gaat, golven de halmen mooi mee.

En nu is het weer twee jaar wachten voordat er weer tarwe op het land komt.

Het is een imposant gevaarte die dorsmachine. Hij maakt dan ook een berg lawaai. En een bijkomend nadeeltje, het is vrij stoffig. Gelukkig draaide de wind op tijd. Maar we zijn destijds gewaarschuwd dat je je ramen en deuren dicht moet houden en dan beter niet aan je schilderwerk kan beginnen. Maar wanneer je aan zo'n mooi land woont mag je niet klagen. We genieten elke dag weer van het uitzicht. En dan valt zo'n nadeeltje gewoon in het niet. Het hoort er gewoon bij en ik kijk graag naar het werk op het land. Ik zou niet in een stad willen wonen, geef mij dit maar.

De tractor staat al te wachten met de kar erachter. Onze boer gebruikt zijn tarwe voor de kippen. En het moet goed droog zijn om het te kunnen oogsten.

En wanneer je in het land staat en je ziet dat enorme apparaat op je af komen, dan hoop je toch dat het op tijd stilstaat. Zeker wanneer je op ooghoogte met het graan zit.

Het gaat best snel en we zullen binnenkort weer tegen een leeg veld aankijken. Maar ook het omploegen van het land is een fraai gezicht. En het staat nooit lang leeg. Er wordt vast al wel snel iets gezaaid. We wachten het af. Ik vond het een leuke reportage om vast te leggen.