Vrijdag 12 maart De Hondensleetocht

En vandaag is het dan zover. Hier heb ik al zo lang naar uitgekeken. Dit is een droom die eindelijk waarheid wordt. Ik heb er zin in. We verzamelen bij de hondjes. Daar nemen we nog drie leidt honden mee naar boven de berg op. We horen de honden al blaffen. Wat een geluid. Sommigen lijken wel wolven. De honden hebben er zin in en wij ook. Eerst moeten de honden nog voor de slee worden ingespannen. Ze liggen nu aan lijnen naast de sledes. Morgan verteld hoe de honden hun tuig om moeten en dan welke honden er voor welke slee moeten worden gezet. Iedere hond heeft zijn eigen plaats.

We krijgen nog uitleg over hoe en wat te doen. Vooral het vallen van de slee wordt goed uitgelegd. Ik heb goed geluisterd. En dat is maar goed ook want ik val in de eerste rit tot aan de lunch 3x van de slee. Maar ik hield vast. De eerste 2x had ik hulp nodig van Wilma om er weer op te klimmen en de slee rechtop te zetten. De honden willen maar wat graag lopen en trokken me de eerste keer een stukje mee. De tweede keer lukte hen dat niet en ik hield ook nu de slee goed vast. En ik kan je vertellen dat het niet makkelijk is om er vanuit lig weer op te klauteren. Zeker niet wanneer de honden zo blijven trekken. Maar ik liet me niet kennen, spandde mijn armspieren om goed vast te houden en probeerde nu op tijd te zien waar het mis zou gaan. Helaas een derde keer viel ik weer om. Nu lukte het me om zelf op de slee terug te gaan staan en gelijk op de rem te trappen. Er was gezegd dat het anker in de sneeuw moest worden gezet om de honden tegen te houden. Maar dat lukt je niet zo makkelijk. Zeker niet als je tot over je knieën in de sneeuw weg zakt. Maar de rest van de tocht bracht ik het er beter vanaf. Het vallen is niet het ergste, het erop klimmen is het moeilijkste.

En dan stoppen we. Het weer doet niet erg mee. Het is weer gaan sneeuwen en de zon laat zich niet zien. Soms denk je dat je helemaal alleen bent met je honden omdat je niet veel om je heen ziet. Zelfs je voorganger niet. Dan hoop je maar dat de honden de weg weten in deze wereld, die voor het oog erg klein is maar waar je van weet dat het een enorme bergpas is.

Natuurlijk worden alle honden geknuffeld. Ze hebben zo hun best moeten doen in de diepe sneeuw. En wat zijn ze lief. Ze willen constant aangehaald worden. Morgan verteld ons dat dat niet overal zo is. Maar dat zijn honden graag bij de mensen zijn. En wij vinden dat heerlijk. Al gauw gaan ze allemaal liggen om uit te rusten zodra wij ons met de lunch gaan bezig houden. Ze worden ook stil.

En wij gaan aan het werk. Er moet en hol in de sneeuw worden gegraven en daarover gaat een tentzeil. Dit is een hele klus. In het sneeuwhol worden er bankjes uit de zijkant geschept en daar gaan rendierhuiden overheen. Wilma en ik halen alle benodigdheden uit de slee. Hout voor het vuur, de rendierhuiden, ketels en een koelbox.......eh het is -15. Wij plassen haast in ons broek van de lach. Maar goed het is een mooie boodschappentas voor het rendiervlees en de broden. Gelukkig zaten er geen koelelementen in want dan hadden we echt gele vlekken in de sneeuw gemaakt.

Terwijl we zo bezig zijn sneeuwt het flink en het waait ook nog. Daar ik toch wel wat heb gezweten begin ik het wat koud te krijgen. Dat is de eerste keer deze week dat ik het echt koud heb. De binnenkant van mijn capuchon is dan ook bevroren evenals mijn handschoenen. Wat een weer en wat een avontuur.

De jongens aan het werk.

En al snel heeft Morgan een vuurtje met een ketel en een pan vlees. We worden uitgerookt door de harde wind. We kruipen dicht bij elkaar in ons eigen ijshotel/restaurant. Dit is geweldig. We maken poolweer mee en zitten hier te lunchen in de wildernis. Wat genieten we hier van.

Een bevroren toetje met dito capuchon.

Maar het vlees smaakt goed en is lekker warm. Ook de warme chocomelk gaat er goed in. Wat heb ik het naar mijn zin. Hier kan niets tegenop. Zelfs het weer kan te keer gaan, niets krijgt die glimlach niet van mijn gezicht.

En dan wordt het tijd om op te breken. We moeten weer verder. Wanneer ik bij de slee kom zie ik dat mijn twee voorste honden in de slee van Maarten zijn gaan zitten. Voordat ik mijn camera heb gepakt springt er één alweer uit. Een sledehond die sleetje rijden wil. De honden van Wilma hebben hun tuigen zo in elkaar gedraaid dat we met ons vieren de honden uit elkaar moeten halen. Eén van de honden heeft een flinke beet in zijn oor. Ze kunnen niet eens meer bewegen zo zitten ze in elkaar gedraaid.

En dan alle honden weer aanlijnen en op de slee. Het weer blijft grauw. Maar het sneeuwen wordt wel iets minder.

Dit keer blijf ik op de slee staan. En laat de honden het werk doen. En dat gaat beter. Veel te snel is dit gedeelte van de tocht over. Het is half 5 als we terug komen.

We helpen mee de honden los te maken en naar hun verblijf te brengen. De mannetjes hebben een eigen hok de dames mogen los rondlopen. Maarten sluit vriendschap met mijn sledehond Fox. Die blijven maar kroelen. Maar het wordt toch echt tijd om naar het chalet te gaan. We hebben een topdag beleefd.

We zien die avond heel even het Noorderlicht. We hebben ons opgesteld op een brug over een kloof. Helaas trekt de lucht weer dicht en gaat het sneeuwen. We kijken er al bijna niet meer van op. Heel even konden we genieten van het spektakel.

Hieronder een filmpje van het omdoen van de tuigjes voor de honden. Vooral het geblaf van de enthousiaste honden blijft je goed bij.

Zaterdag 13 maart

De laatste foto dag. We gaan vandaag op pad om nog 1x de omgeving vast te leggen. Het is prachtig weer. De zon schijnt en de lucht is fel blauw. Vanmorgen om 6.30 uur sneeuwde het nog en was alles grauw en grijs. Maar we hebben geleerd dat het weer hier in een paar minuten om kan slaan. En dus wordt de bus weer van ijs en sneeuw ontdaan. De auto's die al een paar dagen niet zijn gebruikt hebben helemaal een dikke sneeuwdeken om. Die moet je bekant uitgraven.





We zijn allemaal uitgelaten door het mooie weer. Het is ook de eerste keer dat ik de warme jas in de auto laat. De bomen zo mooi ingepakt door de sneeuw steken prachtig af tegen de strak blauwe lucht.

Toch komt al snel weer bewolking opzetten, maar we laten ons niet ontmoedigen. Nog even een leuke groepsfoto in de diepe sneeuw, waar Michael tot aan zijn middel in weg zakte. Tijgeren en kruipen door de diepe sneeuw is het motto. En we zijn daar al behoorlijk bedreven in. Een klein minpuntje is dat alles zo nat wordt van die sneeuw. Maar ja droge sneeuw bestaat niet.

Blij gestemd gaan we op weg om mooie plekjes te spotten die we van de week nog niet hadden gehad of waar nog een poging tot mooiere foto's maken wordt gedaan.

Hieronder de berg met de stoeltjeslift naar de top om op het observatiestation te komen. Helemaal bovenaan staat de toren waar we op hebben gestaan om het Noorderlicht te spotten terwijl de wind om ons heel raasde. Nu is het boven vast beter weer. Toch zou ik als ik er nog eens kom wel met daglicht ook naar boven willen gaan. Het uitzicht moet geweldig zijn. Nu vonden we 1x naar boven wel even genoeg voor de hele week. Maarten heeft dit in 2008 wel gedaan en de foto's zijn prachtig, maar hij had dan ook dit weer.

De steile wanden met sneeuw en ijs blijven trekken. Wat een wonderlijk landschap. Dit is richting Riksgränsen.

Maar ook de andere kant op is het prachtig, met natuurlijk Lapporten. Dit keer eens heel goed zichtbaar met een wit wolkje om het nog mooier te maken. Het mooie weer blijft maar aanhouden. Wat een geluk hebben we toch. Het kan dus echt....mooi weer hier.

Ook wilden we nog een kijkje nemen bij de kloof waar we in de avond onze fotoapparatuur hadden neergezet op de brug voor het Noorderlicht. En deze zag er prachtig uit zo in het daglicht. Dit is in Abisko. De berg rechts op de foto is de berg met de stoeltjes lift.

En ook heeft deze dag een mooie zonsondergang. We zien het laatste zonlicht op een berg. Het belooft een mooie avond te worden voor het Noorderlicht. En we zien ook The Blue Hole waar Maarten ons over heeft verteld. Een groot open gat met blauwe lucht terwijl rondom de bewolking is.

We rijden naar het tankstation in Björkliden om daar in het restaurant een feestmaal te eten. Rendiervlees met patat en vossebessesaus. Ik bestel een glas wijn en wordt aangenaam verrast. Het is een super groot glas vol heerlijke rode wijn. Okee daar betaal je dan ook voor, maar in vergelijking met een glas in Nederland valt het nog best mee. Daar krijg je maar een derde van wat er in mijn glas zit en daar betaal je ook flink voor. We laten het ons lekker smaken. En dan naar het chalet om de koffers in te pakken. En nog wat schoonmaken. Morgen vertrekken we alweer.

Laat in de avond gaan we toch nog een laatste poging doen voor het Noorderlicht. We hadden goede hoop, alleen moet ik nu vermelden dat het weer is gaan sneeuwen. Je weet het hier maar nooit. Maar daar we toch nog een glimp willen opvangen rijden we eerst richting Riksgränsen, maar daar is het bewolkt. De hulptroepen thuis worden ingeschakeld en die zien niets op de cam in Abisko. Worden we niet vrolijk van. Toch maar proberen, maar het levert niets op. We besluiten huiswaarts te keren. En dan ineens zie ik sterren en waar sterren zijn daar is geen bewolking. Vlakbij het Fjällby complex zijn we. We zetten de bus neer in een zij weg. En dan is het afwachten geblazen. Het trekt boven ons helemaal open terwijl we rechts in de richting van Abisko alleen maar bewolking zien. En dan is het er ineens. Een streep licht groen. De camera's en statieven worden neergezet en er worden foto's gemaakt met een lange sluitertijd. We zijn super blij dat we dit nog hebben kunnen meemaken. Het was de mooiste tot nu toe. Een waardig afscheid. Maarten heeft het in 2008 vele malen mooier meegemaakt, maar wij zijn blij met dit spektakel.

En ik weet het nu zeker, ik ga terug. Want dit moet ik nog eens zien.

Het licht onder in de foto is van het Fjällby hotel.

Zondag vertrek naar Nederland

En zo brak de laatste dag al weer aan van onze onvergetelijke reis naar Zweeds Lapland. Vandaag vliegen we terug naar Nederland. En liggen we vanavond weer in ons eigen bedje.

Maar we hadden nog een ontbijt te goed in het Fjällby Hotel. En dat smaakte ons overduidelijk heel goed. Van een eitje tot gebakken spek en boterhammen met allerlei lekkers. Een mooi afscheid van het Fjällby Hotel. En je wilt het geloven of niet, de zon schijnt.

En zo gingen we op pad voor de 2 uur durende rit naar Kiruna. We nemen onderweg nog 1x het landschap in ons op en kijken nog een keer naar Lapporten.

Op een gegeven moment roept iemand; Elanden. Oké we rijden rustig een stukje door en de camera's worden gepakt. De bus wordt gekeerd en we rijden met laag tempo terug. Net als Maarten af wil remmen begint de bus te glijden zo richting de sneeuw berm. En dan gebeurd het. De bus hangt over naar rechts en blijft in de diepe sneeuw hangen. We krijgen het nooit voor elkaar om de bus eruit te halen. Tot aan de koplampen staat ie scheef te hangen.

We houden auto's aan en die zijn zeker bereid om ons te helpen. Een vierwielaangedreven auto trekt ons met slippende banden weer los. Eerst aan de achterkant daarna aan de voorkant. Terwijl iedereen meehelpt te duwen. Eh bijna iedereen, er moet er toch 1 zijn die de foto's en de film maakt..... We zijn zo blij dat we de elanden maar laten voor wat ze zijn. We willen nu alleen nog maar heel in Kiruna aankomen zodat we het vliegtuig kunnen halen.

Op de luchthaven wordt het ijs en de sneeuw van de vleugels van het vliegtuig geblazen. De startbaan is al schoon geveegd. Hier raken ze niet zo snel in paniek van een beetje sneeuw. Ze zijn hier gewoon goed voorbereid.



Van Stockholm naar Amsterdam.
Daar staat Fred op ons te wachten om ons naar huis te brengen.
We nemen afscheid van elkaar en nu kan het uitzoeken van de foto's beginnen.

Kittenmiddag van de Noren

12 december was er de kitten middag van de Noorman. Een vereniging van Noorse Boskatten. En daar heb ik er ook 4 van. Maar ik kon de mijne thuislaten. Ik heb geen kittens en geen senioren. En die categorie kon meedoen aan een echte keuring en er nog een beker mee winnen ook. En er was natuurlijk de fotowedstrijd uitslag. Maarten was jurylid. En er zijn vele platen ingezonden.

Het was een mooie dag daar in Eerbeek.

De poezebeesten lieten zich van hun goede kant zien en snorden wat af. Allemaal baasjes die hoopten op een prijs voor hun schoonheid. Er was zoveel keuze. Van een paar maanden oud tot een kat van 11 jaar oud.

Maarten had ook al gauw een vriendje gevonden. Gandalfje van Marijke Faber was niet bij Maarten weg te houden. Die sloten vriendschap en er werd wat af geknuffeld. Ik had weinig tijd voor knuffelen. Ik heb de foto's gemaakt voor in het blad en op de site. Maar ik had wel mijn voorkeuren hoor. Maar die verklap ik natuurlijk niet. Mijn eigen Noren kijken ook af en toe mee op de blog en dan zijn ze weer heel beledigd. Maar ze waren wel erg blij met de meegebrachte snoepjes en lieten het dan ook goed smaken.

Mijn eigen Sannah poseerde als een echt model met een aantal van die lekkere snoepjes. Alsof ze wil zeggen, koop dit merk, maar deze zijn van mij en daar blijf je maar lekker af.

Ik ben natuurlijk ook ape trots op de foto's van mijn hand in Het Noorderlicht, het tijdschrift van de vereniging De Noorman.

En op de site staan de eerste foto's ook al.

Amerongen

Het is alweer een week of wat geleden dat we een workshop sfeer hadden in de Amerongse bossen. En ik zag het al snel, ik zou de dag op de grond doorbrengen. Er waren veel paddenstoelen. Dus daar ging ik mee aan de slag. Het was een druilerige dag en er waren al de nodige buien gevallen. Dus al snel was ik erg nat en ook vies. Maar dat deerde mij niets. Paddenstoelen staan nu eenmaal niet altijd op ooghoogte, dus werd het kruipen en kijken en dan weer een nieuwe positie innemen. We hadden natuurlijk ook weer een opdracht meegekregen. Maak een macro sfeerfoto en een Landschapsfeerfoto. Nu is sfeer voor een ieder weer anders. Dus je kon je gang gaan. Maarten liet iedereen de mooiste plekjes zien en hielp weer met alle mogelijkheden van de camera's. Ik ging lekker mijn eigen gangetje.

Probeerde het meegebrachte zaklampje uit en de flitser. Ik zorgde ervoor dat ik de paddenstoelen zo veel mogelijk met de natuurlijke omlijsting kon fotograferen. Want juist de gekleurde herfst bladeren maken dat het een mooi plaatje worden. De natuur had zelf al geschilderd met een fraai kleuren palet. Wat zou je daar nou aan willen veranderen.

En op zoek naar de mooiste achtergrond was ook nog een sport. Wanneer je je helemaal hebt geïnstalleerd en je kijkt door je zoeker, moet het ook kloppen.

Er was zoveel te zien en te fotograferen. Helaas is de stinkende vliegenzwam aan mijn neus eh camera voorbij gegaan. Die paddenstoel zou ik zo graag eens voor de lens krijgen. Maar dat heb je ervan als je niet bij de anderen blijft en je eigen gangetje gaat. Iedereen kwam wel met een stinkende vliegenzwam thuis, behalve ik. Heb ik nog wat voor de volgende keer om naar te gaan zoeken.

Maar dit ienemienie satijnzwammetje is ook erg mooi. Het stond zo verscholen tussen de bladeren dat je goed moest kijken. Het kopje was niet groter dan het eerste kootje van mijn ringvinger. Ga daar maar eens met z'n allen omheen liggen.......

Maar niet alleen paddenstoelen doen het goed bij macro. Ook dit prachtig ballet van bladstelen. Je moet het wel zien natuurlijk. Ik vind persoonlijk dat de warme kleuren het goed doen. Het is abstract en toch ook heel levendig. Maar dit is natuurlijk mijn persoonlijke smaak.

En dan deze prachtige robuuste boleet. Stoer en eenzaam stond hij daar te pronken. De weggegooide appel doet het ook goed, qua kleur. Ik weet dat er meer dit plaatje hebben gemaakt, maar ik ben er erg blij mee. Had trouwens ook nog nooit zo'n grote boleet gezien.



En de regen doet het ook goed op de paddenstoelen. Ze krijgen zo een mooie glans.

Maar ook zomaar een plaatje van een tapijt van bladeren is zeer fraai. De kleuren en vormen zijn tekenend voor de late herfst. Nog even en er zit aan geen enkele boom meer blad en moeten we wachten tot het voorjaar voordat er weer fris groen aan de takken verschijnt. Hoewel...mijn vlinderstruik thuis had al allemaal kleine nieuwe uitlopers. De natuur is een beetje in de war. Het is ook nog te zacht voor november. Het hoort eigenlijk al te vriezen. Tja dat hoeft nu ook niet direct van mij hoor. Maar de buien mogen wel iets minder. En de stormen...het is vandaag ook weer zo'n dag.

Mooi hoor zo'n kleed van beukenbladeren. Het geeft het bos iets intiems. Zo'n woonkamer gevoel. Al moest ik wel even slikken toen ik zo alleen achter was gebleven in een vreemd bos, waar ik de weg niet ken. Zolang je op de grond ligt te fotograferen is er niets aan de hand, maar ga je dan weer lopen dan zijn de bomen wel erg hoog en het bos erg leeg en groot. Maar dapper ben ik een pad ingeslagen en onderweg al fotograferend toch weer bij het Berghuis aangekomen.

Het wordt nu ook al zo snel donker en dat merk je ook in het bos. Want daar lijkt het nog sneller te gaan. De flitser bood nu ook uitkomst.

Wel oppassen voor overbelichting. Zeker op de witte paddenstoelen. Zij bleken dan wel erg uit.

Maar nu had ik wel veel macro, ik moest ook nog een landschapsfeerplaat maken. Dit deed ik door een groep paddenstoelen in landschap te fotograferen. Bleef ik toch dicht bij de paddenstoelen en voldeed ik aan de opdracht.

Tweemaal het zelfde groepje paddenstoelen, maar toch anders in beeld gebracht.

Ik had een heerlijke dag. Was koud en nat, maar heel tevreden over het resultaat. Bedankt voor de geweldige workshop, Maarten. En alle deelnemers ik heb genoten van de gekozen foto's in de nabespreking. Er zaten beeldschone platen bij. Tot de volgende workshop, volgend jaar.

Vlakbij het pannenkoekenhuis vond ik in een omgevallen boomstam nog dit prachtige setje paddenstoelen. Ik zag er daar nog veel meer. Ik had niet verweg gehoeven. En zo is het maar net met macro fotografie. Vaak kun je al heel dicht bij huis de meest mooie platen maken.