't Drempeltje dag 2

Vandaag voor de laatste keer naar 't Drempeltje geweest voor de archeologie les aan de peuters. Het was weer een gezellige dag. Ze waren weer heel geconcentreerd. Het tijdlint was wel het leukste van alles vond een kleine knul. Maar ook de spannende kast met al die laatjes. En een meisje dacht dat Aline en Gijs de handtas van hun moeder onder het zand vandaan haalden. Ervaring? Ze waren ook vol van de echte schat: een doosje met muntjes. Voor 1 klasje hadden we nog een extra verrassing. Ze konden vanwege de nattigheid niet schatgraven in de zandbak, dus hadden we hun schat in het kastje verstopt. Allemaal doosjes rozijntjes. En dat ging er prima in. En op de hals van een baardman kruik stond Sinterklaas. En daar hadden ze wel een beetje gelijk in. Een baardman kruik heet zo vanwege de afbeelding van een mannenhoofd met baard. En laat die nou op de Goedheiligman lijken. Kinderen kijken verder dan je denkt.

Het was vandaag soesjes dag op de peuterzaal en we hebben er lekker van gesnoept. Na afloop hebben we van elke klas een applaus gehad en aan het eind een prachtige bos bloemen. We kunnen terugkijken op een zeer geslaagd project.

't Drempeltje

Vandaag is om 9.15 uur de eerste les archeologie op peuterspeelzaal 't Drempeltje. Nolda en ik doen om de beurt de lessen. We hebben vandaag 8 groepen van ongeveer 18 leerlingen. En wat waren ze enthousiast. Wij dus ook.

Eerst vertelde we een verhaal over een opa die met zijn 2 kleinkinderen naar een strandje gaat, waar ze een groot zandkasteel gaan bouwen. Ineens vinden ze tijdens het scheppen een oud autootje. En wat blijkt, deze was nog van opa geweest, hij heeft het toen hij net zo oud was als zij verloren op datzelfde strandje. De kinderen waren een en al oor. Daarna lieten we met een gehaakt tijdlint zien hoe oud dit autootje dan wel was. En toen mochten ze eindelijk het doek van die mysterieuze doos afhalen. En wat blijkt; er zit een ladenkastje onder. En daarin zitten allemaal oude spullen. Omstebeurt mochten ze een laatje of deurtje open maken en met de gevonden spulletjes de klas rond.Voor sommige kinderen was het allemaal wel heel spannend, anderen vertelden hun eigen verhaal bij een voorwerp, terwijl ze de klas rond gingen. Al met al een heel geslaagde dag. Ze zijn na de les zelf nog in de zandbak gaan graven naar een 'schat'. Nu weet ik ook weer waarom ik onderwijzeres wil gaan worden. Dit is toch echt heel erg leuk. En o ja hoor, er zitten flinke ondeugden bij. Er was een jongen die meer interesse had voor mijn fototoestel dan voor de les, maar bij mij op schoot al knuffelend met het toestel onder handbereik, heeft hij toch zijn aandacht bij de les kunnen houden. Echte boefjes en regel vrouwtjes, maar ook verlegen lieve duimende ukkies.

Dierentuin Amersfoort

Zaterdag, we gaan naar de dierentuin in Amersfoort. Er zijn daar veel mooie dingen te fotograferen. Maar dit keer ging mijn voorkeur uit naar de bavianen.

Ze zijn heel fotogeniek. En een aantal hadden door dat er iets in de lens gebeurde als je afdrukte. Ze blijven in je zoeker kijken en dat leverde fraaie platen op.

Deze twee hadden het druk met zoek en graafwerk. Ze hebben wel een halfuur in de grond zitten klauwen zonder dat er nu echt iets spectaculairs onderuit kwam. Maar je bent wel lekker bezig.

Dit tweetal keek me vol verbazing aan. Wat wil ze nou van ons. En wat gebeurt daar in die lens. Je ziet de verbazing van hun snoeten afstralen.We hadden echt even contact. Ook toen ik de camera liet zakken, bleven ze zo zitten. Pas toen ik de camera op een andere baviaan richtte, gingen ze weer door met apenzaken.

Dit mannetje vond ik erg imposant. Hij was erg groot en straalde superioriteit uit. Met hem moet je geen ruzie krijgen. Maar hij ging er wel even voor zitten, toen ik foto's van hem maakte.

Zijn bek een beetje open zodat je zijn gevaarlijke wapens kon zien. Vooral als ze geeuwen zie je de hoektanden goed. We hebben flink wat gevechten gezien, er zitten dan ook veel mannen op het bavianen eiland. En ze willen allemaal een eigen plekkie. De onfortuinlijke onder hen vertoonden veel bijtwonden.

De tijgers zitten ook in een prachtig verblijf, maar daar was weinig actie. Dus deze keer geen mooie poezen op de blog. Alleen bavianen.

Na de dierentuin, zijn we naar Putten gereden. Een speciaal plekkie voor Maarten en mij. We hebben er heel wat uren doorgebracht. Geen bospad is ons daar vreemd.

Maar ze hebben de boel bijna overal afgesloten. Je kunt via de bospaden niet meer naar Boshuis Drie rijden. Het was dus even een gezoek voor we het restaurant hadden gevonden. We aten daar een hapje en zijn toen terug naar het huisje gegaan. Quinten heeft zich nog vermaakt in het Bollohuis en wij hebben genoten van een echte sorbet. Mjammie. Toen onze kleine jongen te bedde was gegaan, hebben wij nog even treintje gespeeld.

Avondwandeling

Thuisgekomen uit Paleis het Loo, had Leendert al de pannekoeken gebakken en konden we gelijk aan tafel. Daarna was ik de enige die nog wel even trek had in een avondwandeling door het nabijgelegen bos. Dus de camera en een trui gepakt(trui niet nodig gehad want het was zalig zacht weer) en erop uit in mijn eentje. Ik mistte zo ondertussen mijn wandelingen van thuis ook een beetje.

Maar thuis ken je de weg en kom je altijd wel weer op een punt uit, vanwaar je de weg naar huis weer kent, hoever je ook gaat. Dat is in een bos wel even anders. En ook heb je tijdens het wandelen geen Tommy. Dus dan maar op de dingen om je heen vertrouwen. De weg moest ik in mijn rug houden, die was goed te horen, helaas. En als ik terug wilde naar Rabbit Hill moest ik van de ondergaande zon weglopen. Maar eigenlijk maakte ik me er niet echt zorgen om.

Kom op een beetje avontuur op zijn tijd, geweldig toch. En ik had het ook veel te druk met fotograferen om me over de terugtocht zorgen te maken.

Wat was het prachtig daar. Het licht tussen de bomen door.Ik had het graag met de anderen gedeeld. Maar ze zullen het met de foto's moeten doen. En overal die paddestoelen. Dus lag ik weer veel over de grond. Tot grote verbazing van een wandelend stelletje. Maar daar ben ik wel aan gewend. Het waren trouwens de enige mensen die ik tegenkwam op mijn wandeling, terwijl Rabbit Hill toch behoorlijk vol zat.

Jammer dat het licht al weer zo snel afneemt. Dan kun je zien dat je al in september zit. En dan wordt fotograferen ook lastiger. Je kunt de iso opschroeven, maar het houdt toch op. Dan alleen maar genieten. Dat was ook goed.

En zonder problemen vond ik al wandelend mijn weg weer terug naar het huisje, waar iedereen lekker aan het relaxen was. We speelden nog een spelletje Catan.

Roofvogels in het Muiderslot

Na een korte pitstop in het slot, gaan we naar buiten. En ineens staan daar een vrouw en een jongen met een Oehoe en een woestijnhavik. Wat geweldig om hier zo dichtbij te staan. De Oehoe is pas een half jaar oud, maar ze is al heel groot. De havik is 1 jaar oud. We maken natuurlijk een praatje met hen. De mevrouw verteld ons veel over het vliegen met de vogels en over hun gedrag. Quinten had een ijsje en dat vond de Oehoe erg interessant. Ze was gelijk heel allert en volgde Quinten overal met haar kop en prachtige ogen.

Toch ging mijn voorkeur uit naar de havik. Wat een scherpe blik heeft deze vogel. Ze luistert al heel goed, veel beter dan de eigenwijze Oehoe. Ze moet haar oorspronkelijke verenkleed nog krijgen. Helaas was het te slecht weer om te gaan vliegen met ze. Dat vonden we best jammer, we hadden het graag willen zien.

Sika en Quinten gaan nog met de Oehoe op de foto. Quinten vond de vogel best een beetje heel erg groot. Maar zo samen met oma durft hij toch wel. En de Oehoe blijkt ook een fotomodel en draaide haar kop voor een keer niet weg.

Zonsopgang en een beetje mist

Vanochtend, toen ik naar huis reed, kreeg ik fotografische kriebels. Het was mistig en de zon beloofde een mooie opkomst. Dus een beetje doorrijden, binnen de toegestane snelheid, hoor. Thuisgekomen gauw statief en fototas gepakt en naar een mooi plekkie gereden. Ik had maar heel weinig tijd, dus het werd dicht bij huis. Het ging ook allemaal zo snel. Een slootje met eendjes erin en erboven een waasje mist. En een prachtige al eigenlijk te hoog staande zon. Maar het geeft toch nog wel de sfeer weer.

Mensen die naar hun werk gingen, staarden me wat bevreemd aan. Wat staat zij nou te doen om 7.25 uur. Een beetje foto's maken, terwijl een ieder gewoon naar zijn werk moet... Tja ik had het er al opzitten, maar dat kon niemand weten.

En ach het is ook wel een beetje vreemd. Gauw je spullen pakken en hop weer in de auto en naar een plekje op zoek gaan voor mooie platen. Het was een race tegen de klok. Ik ga de komende herfst wat vaker proberen om mist en zon te fotograferen. Dat betekent vroeg uit de veren, voor het beste resultaat. Het is nog moeilijker dan gedacht. Daar de zon de foto algauw erg donker maakt, door het felle licht. De mist komt dan niet helemaal tot zijn recht. Maar ik ga eraan werken. Ik vond de bovenstaande platen sfeer uitdrukken. Toch ook landschapfotografie toevoegen aan mijn favoriete onderwerpen? Ik begin er wel lol in te krijgen. En met de nieuwe 18-135 mm groothoek lens is het mooi werken. Dit waren de eerste foto's die ermee gemaakt zijn.

Open Monumenten dag te Oud-Beijerland

Zaterdag was het Open Monumenten dag. En met onze stichting SAH waren we present in Het Oude Raadhuis te Oud-Beijerland. Mensen konden met hun oude gevonden voorwerpen langs komen om deze te beoordelen op leeftijd of originaliteit. Het mooiste voorwerp was een kookpot uit de eerste helft van de 14e eeuw. Dus omstreeks 1325 tot 1350. Gevonden in De Bilt. Een bijna gaaf en prachtig exemplaar.

We waren met vier archeologen aanwezig. We hebben een hoop lol gehad. Jammer dat niet veel mensen met spullen kwamen. Wel hadden er veel oog voor ons museum met oudheden. En natuurlijk was de trouwzaal favoriet. Er kwamen veel reeds, daar, getrouwde stellen langs om dit aan hun kinderen te tonen. Maar ook koppeltjes die nog moesten gaan trouwen.

Op het podium voor het Oude Raadhuis traden wat artiesten op. Een van hen was Edwin Monteyn. Nooit van gehoord, maar het had wel swing. En wij hadden een prachtig uitzicht vanaf het bordes van het Raadhuis.

Ondanks de dreigende lucht boven Oud-Beijerland, waren er veel mensen op de been. Het was een gezellige drukte. Er was ook nog een optreden van het Renaissance Consort. Zij spelen muziek uit de Middeleeuwen. En trokken veel belangstelling. Het oefenen was eveneens in het Raadhuis, dus zijn we even naar buiten gevlucht. De doedelzakspeelster had er zin in en het was oorverdovend in de kleine ruimte. Uiterst rechts van het podium stond ook een mega lange sjoelbak. Deze trok ook veel bezoekers.


s'Middags was er een optreden van On Track. Ze komen uit de Hoeksche Waard. Een leuke band. Het was een lange dag. Maar wel erg leuk.